Nakomelingen van Jules D'Hoore uit Brugge verzamelen in Sint-Godelieveabdij die hij redde tijdens Eerste Wereldoorlog

De Duitse bezetter had de Sint-Godelieveabdij in Brugge tijdens de Eerste Wereldoorlog opgeëist. De zusters werden uit het klooster gezet. Toen de soldaten in 1918 de aftocht bliezen, hadden ze de opdracht gekregen om zowel de kerk als het klooster te vernietigen. 

De 66-jarige Bruggeling Jules D’Hoore kon dat voorkomen, en dat opmerkelijk genoeg zonder geweld. "Hij is erin geslaagd om de soldaat, die op het punt stond om het vuur aan te steken, om te praten", vertelt Françoise Verfaillie, op basis van archiefstukken.

De Duitsers hadden de kerk nochtans volgestouwd met stro, zo hoog als het spreekgestoelte. Dat stelden de zusters zelf vast toen ze in 1919 terugkeerden naar de abdij. "Er waren in de kerk zoveel balen stro opgestapeld dat wij er tot in 1929 van konden gebruiken om alle verwarmingstoestellen in het klooster aan te steken", schreven ze.

Françoise Verfaillie ontdekte het heldhaftige verhaal per toeval tijdens opzoekingswerk over de abdij in oorlogstijden. "Ik heb het meermaals opnieuw moeten lezen, want ik kon het eerst niet geloven. Mijn volgende idee was: dit moeten de nakomelingen van Jules weten."

Haar zoektocht leidde haar naar zijn laatste nog levende kleindochter, de 103-jarige Marie D'Hoore, én zijn 28 achterkleinkinderen. Die verzamelden woensdagnamiddag in de kerk die er zonder hun voorvader niet had gestaan, een heldendaad waar ook zij nog nooit over hadden gehoord of gelezen.

"Het verhaal was ons compleet onbekend, maar natuurlijk strekt het wel tot onze eer", zegt Simone Van Den Eynde. "Het is mooi dat we onze kinderen kunnen vertellen dat hun betovergrootvader een belangrijke rol in Brugge heeft gespeeld."

"Natuurlijk zitten we nog met enkele vraagtekens. Waarom was hij hier? Had hij banden met deze plaats?", zegt Paul Verle. "Hij woonde natuurlijk wel aan de Smedenpoort, hier niet ver vandaan. Mogelijk was hij dus gewoon aan het wandelen toen hij zag wat er zou gebeuren."

Maar hoe komt het dat Jules’ verhaal nooit bekend raakte? "Het waren natuurlijk bijzonder turbulente tijden op dat moment, er gebeurde heel veel in Brugge. Bovendien was Jules D'Hoore toen ook al weduwnaar en woonde zijn zoon in Sluis. Thuis was er dus ook al niemand om het aan te vertellen."

Ook de laatste zusters kenden het verhaal niet. Toch werd Jules D'Hoore, die overleed in 1937, in het klooster lange tijd herdacht op zijn sterfdag. "Want zijn naam staat vermeld in meerdere necrologia, dodenboeken met de personen die men op bepaalde dagen herdenkt."