Theatercollectief Lazarus bestaat 20 jaar, en 8 jonge spelers feesten mee. Zonder taart, met een halfnaakt Trojaans paard.
Rosalía in de Trojaanse Oorlog? Waarom niet, zegt toneelgroep Lazarus
Lazarus is jarig. Al sinds 2006 kiest het gezelschap van onder anderen Koen De Graeve en Günther Lesage resoluut voor teksttheater, met een voorliefde voor bewerkingen van Russische romans.
Met 'Troje' wagen de 5 mannen van Lazarus zich nu aan de oude Grieken, en daar krijgen ze ook wat vrouwelijke versterking bij.
8 twintigers uit 4 toneelscholen krijgen de kans om de jubileumvoorstelling mee te spelen én te maken. Een eervol initiatief, en dat alleen al is een van de redenen waarom ook jij zeker moet gaan kijken.
Jong talent verdient de spotlights
Lazarus heeft een trouw publiek en een stevige reputatie – mede dankzij de tv-bekendheid van een aantal kernleden. Voor jonge spelers is zo'n stageplek een echte vuurdoop.
Ik zie hier en daar aarzeling in hun spel, een zoekende blik. Maar na een grap die niet landt of een gemiste beat stormen ze met onverminderd enthousiasme voort. Dat verdient respect.
Op het podium staan een paar grote namen van morgen
Mathieu Lonbois
Meer zelfs: ik geloof dat er een paar grote namen van morgen op het podium staan.
Siebe Boone en Lotte Smets duiken in een van de meest toxische relatiedynamieken uit de Oudheid, die van koning Agamemnon en Klytaimnestra. Het is verleidelijk om hen als karikaturen te spelen, maar Boone en Smets weten beter. Ze doorgronden hun personages en behandelen hen met liefde, ook als ze onbegrijpelijke keuzes maken.
En dan is er Lena Devillé. Nog voor ze in de huid van waarzegster Kassandra kruipt, valt ze al op in het ensemble. Elke zin is scherp, en zelfs als ze zwijgt, trekt haar blik de aandacht. Schrijf haar naam maar op.
Dit is Troje voor herbeginners
Maar waarom kiest Lazarus voor een herwerking van de Trojaanse Oorlog?
Omdat macht, geld en bloeddorst boven gezond verstand gaan – ook in de oorlogen van vandaag. Maar eerlijk? Dat riedeltje ken ik al, en als classicus heb ik nochtans een hoge gunfactor voor oude mythes. Toch zijn er upgrades die ik kan smaken.
Het koor bijvoorbeeld. Bij de oude Grieken al de stem van het volk, hier een venijnige onderbuik die ritmisch roddelt, soms in koor, soms staccato. Het wordt – nog meer dan anders – een volbloed personage. Vooral dankzij het script, dat verraadt dat er verdomd goede schrijvers aan het werk zijn.
Odysseus zou vandaag sowieso een vaper zijn – dat hebben ze helemaal juist
Mathieu Lonbois
Enter dan ook nog eens Rosalía, met een stukje uit haar nummer 'Berghain': "The only way to save us is through divine intervention". Campy, maar toepasselijk.
Sommige personages krijgen een juistere lezing dan in pakweg 'Troy' met Brad Pitt (nu ja, heel moeilijk is dat niet). Oké, Achilles (Hanna Peeters) is een held, maar ook een nukkig strekenjong. En ja, de sluwe Odysseus (Roos De Buysscher) zou vandaag sowieso een vaper zijn.
De schwung wint het van de sleur
Het stuk duurt bijna 2 uur, en dat voel je soms: het energiepeil balanceert op het randje. Maar 'Troje' heeft een paar troeven die de aandacht vasthouden.
De grootste is Joris Van den Brande van de oude garde. Als problematische papa van Achilles houdt hij het tempo erin, met zijn vettige pet in de aanslag om amok te maken.
En dan is er nog dat grote doek dat als een zwaard van Damokles boven de scène hangt. Soms is het een zeil van een oorlogsschip, dan een jurk of – eindelijk losgeschoten – de ondergang van een stad.
Na dat oorlogsgeweld blijft alleen nog een schichtig paardje over dat halfnaakt en verloren over de scène schuifelt.
'Troje' speelt nog tot zaterdag 30 mei in de thuisbasis van Lazarus, Theater Arsenaal in Mechelen. Daarna volgt een tournee langs de Vlaamse centrumsteden.
