In 'Hypersenses' verwent Laika het publiek met een wellnesskuur voor alle zintuigen. Het resultaat is een voorstelling die je lijf sneller begrijpt dan je hoofd.
Een eenhoorn, blauwe noedels en een 6e zintuig: welkom bij Laika
Het Antwerpse gezelschap Laika maakt geen theater dat je rustig vanop een afstandje bekijkt. Geur, smaak en aanraking zijn volwaardige bouwstenen van hun voorstellingen.
In 'Hypersenses' mikken ze nog hoger. Naast de 5 klassieke zintuigen willen ze dat ongrijpbare 6e opzoeken. Hun vertrekpunt: 'De dame en de eenhoorn', een 15e-eeuwse wandtapijtenreeks die de zintuigen verbeeldt en tegelijk hint naar een "zintuig van het hart".
Voor die queeste bundelen ze opnieuw de krachten met Zefiro Torna, de muziekgroep die middeleeuwse instrumenten laat klinken alsof ze gisteren zijn uitgevonden. Hun vorige samenwerking, 'Balsam', kreeg terecht veel lof.
Of 'Hypersenses' dat succes evenaart, laat ik nog even in het midden. Maar dit zijn 3 redenen om te gaan kijken.
'Hypersenses' prikkelt van begin tot eind
Laika speelt met mijn favoriete stijlfiguur: synesthesie. Een moeilijk woord, maar de voorbeelden spreken voor zich. Bittere kou, een schreeuwerig lettertype, een warme stem. Zintuigen die in elkaar overvloeien.
In 'Hypersenses' uit zich dat het duidelijkst in het eten. Want ja, dat krijgen we ook - het publiek zit aan weerszijden van smalle, lange tafels.
Een pikante bouillon transformeert donkerblauwe noedels in roze glimwormen
Mathieu Lonbois
Een krakend koekje streelt oor en tong. Een pikante bouillon transformeert donkerblauwe noedels in roze glimwormen. Het zijn vernuftige recepten uit de koker van Peter De Bie, artistiek leider én gediplomeerd chef-kok.
Ik merk hoe mijn hersenen even moeten bijbenen: wat ik proef, kleurt wat ik zie; wat ik ruik, stuurt wat ik voel, en omgekeerd. Dat spel is Laika op z'n best.
De kostuums wandelen je dromen uit
In het midden van de scène staat een catwalk. Die vestigt de aandacht nog extra op de fascinerende kostuums van Jana Roos, een jonge ontwerper die me ook al verraste bij andere producties. Zij is voor mij de van 'Hypersenses'.
Zelfs in de sobere kostuums van de kok en de muzikanten sluipen geborduurde ogen, neuzen, monden
Mathieu Lonbois
Roos schept felgekleurde fabeldieren, alsof ze net uit 'De dame en de eenhoorn' zijn losgebroken. Een monstertje lijkt zo uit een carwash te komen gewandeld, een ander knispert bij elke beweging. (Daar is die synesthesie weer!)
Overal zie ik franjes, draden, rafels. Zelfs in de sobere kostuums van de kok en de muzikanten sluipen geborduurde ogen, neuzen, monden.
Maar ook het decor zit vol knipogen naar dat fameuze middeleeuwse wandtapijt: de muzikanten zitten achter draadgordijnen, een danspaal wordt een eenhoorn. Mijn innerlijke perfectionist glimlacht even.
Imperfect is interessant
En toch blijf ik wat op mijn honger zitten als ik de zaal uit wandel.
Ik beeld me een wandtapijt in dat ik van heel dichtbij bewonder. De wever die dit gemaakt heeft, is een vakman, dat zie ik meteen. Het kleurenpalet is met zorg gekozen. Maar welk tafereel staat er nu eigenlijk op dat wandtapijt? Hoe ver ik ook naar achter loop, ik krijg het totaalplaatje niet in het vizier.
Ik mis dat 6e zintuig dat de losse draadjes tot een bevredigend geheel weeft
Mathieu Lonbois
Wat mis ik dan in 'Hypersenses'? Dat 6e zintuig misschien - dat mysterieuze van het hart, dat alle losse draadjes tot een bevredigend geheel weeft.
Gelukkig zijn er nog die 5 andere zintuigen die ze bij Laika als geen ander bespelen. Laten we die omarmen voor wat ze zijn: mooi en intens, pretentieloos en impulsief, maar in een vingerknip voorbij.
Een eenhoorn laat zich ook niet vangen.
Op vrijdag- en zaterdagavond 5 en 6 juni gaat 'Hypersenses' in Belgische première in Zaventem. Komend theaterseizoen gaat de voorstelling op tournee door Vlaanderen, Nederland en Frankrijk.
