Na 25 jaar heeft de politie een naam kunnen plakken op een tienermeisje dat vermoord werd teruggevonden in de Duitse rivier Main. En, intussen is ook haar vader opgepakt op verdenking van moord.
Na 25 jaar kan politie eindelijk naam plakken op vermoord tienermeisje dat in Duitse rivier gevonden werd (en haar vader is opgepakt)
"Het meisje in de Main-rivier." Zo stond Diana S. bijna 25 jaar lang geboekstaafd in de Duitse politiedatabanken. Op 31 juli 2001 zagen voorbijgangers haar lichaam drijven in de rivier in Frankfurt. Het meisje van 16 was mishandeld en vermoord.
Maar wie het meisje was en wie haar vermoord had, bleef een mysterie.
Tot in oktober 2024. De zaak werd toegevoegd aan de Interpol-campagne "Identify Me". Via de internationale campagne in ons land, Frankrijk, Duitsland, Italië, Spanje en Nederland proberen de politiediensten een naam te geven aan ongeïdentificeerde vrouwen die dood werden teruggevonden en wellicht vermoord werden.
Deze identificatie en de arrestatie onderstrepen hoe belangrijk het is om cold cases te blijven onderzoeken
Zo ook in deze zaak dus. Er kwamen verschillende tips binnen die uiteindelijk leidden tot haar identificatie. En meer nog: er kon intussen ook een verdachte gearresteerd worden. Op 12 mei werd de vader van het meisje, een man van 67, opgepakt op verdenking van moord.
"Het onderzoek loopt nog volop en meer details kunnen we in dit stadium niet delen", klinkt het nog in het statement van Interpol.
"Deze identificatie en de arrestatie onderstrepen hoe belangrijk het is om cold cases te blijven onderzoeken", zegt de secretaris-generaal van Interpol, Valdecy Urquiza. "De inspanningen van de Duitse autoriteiten en de informatie van het publiek hebben bijgedragen aan de voortgang van deze zaak, die al een kwart eeuw onopgelost was."
Niet het eerste succes
De campagne leidde al tot verschillende doorbraken in dossiers die al jarenlang muurvast zaten.
De eerste vrouw die geïdentificeerd kon worden was de 31-jarige Rita Roberts, een Britse die in 1992 in ons land vermoord werd. Ook hier bleef de familie van de vrouw decennialang in het ongewisse. Enkele dagen nadat de campagne gelanceerd werd in 2023, kreeg de Cel Vermiste Personen al een tip binnen over de vrouw (en met name over de opvallende bloementatoeage op haar linkeronderarm). Het onderzoek naar de moord loopt nog steeds in ons land.
Vorig jaar kon de politie ook al 3 successen boeken.
Ze kon een naam plakken op een vrouw die in 2018 dood werd teruggevonden in een pluimveestal in Girona, in het noordoosten van Spanje. De vrouw had geen identiteitspapieren bij zich en niemand in de buurt wist wie ze was of hoe ze daar terechtgekomen was. Op haar linkerarm had ze wel een tatoeage met het Hebreeuwse woord voor "succes". Uiteindelijk vonden de politiediensten in Paraguay in hun database een match met de 33-jarige Ainoha Izaga Ibieta Lima.
Ook Liudmila Zavada, een Russische vrouw van 31, kon geïdentificeerd worden. Haar lichaam werd in 2005 al langs de weg in een Spaans dorpje gevonden. 20 jaar lang stond ze geboekstaafd als "de vrouw in het roze", door de roze kledij die ze droeg op het moment van haar overlijden. Toen de Turkse politiediensten de vingerafdrukken van de vrouw door hun database haalden, vonden ze de match met Zavada.
De Duitse politie kon ook Eva Maria Pommer identificeren. Haar lichaam werd in de zomer van 2004 gevonden aan een afgelegen strand in Wassenaar, in Nederland, en dankzij een tip van het publiek kon er uiteindelijk een naam opgeplakt worden. Wat er precies gebeurd is, is nog altijd niet duidelijk.
Eerder dit jaar kon er in Frankrijk ook nog een succes geboekt worden, in een 20 jaar oude zaak. In januari 2005 werd het verminkte lichaam van een vrouw ontdekt op een weg in het Franse dorpje Saint-Quirin. Het lichaam zat verstopt in een ton, en was gewikkeld in zwarte vuilzakken. Het bleek uiteindelijk om Hakima Boukerouis te gaan. Haar identificatie heeft ook tot de arrestatie van een verdachte geleid.
Daarnaast staan er nog 41 zaken open. Die slachtoffers werden allemaal dood aangetroffen in Nederland, Duitsland, België, Frankrijk, Italië en Spanje. Van die lijst staan ook nog deze 8 Belgische dossiers open:
Op 6 augustus 1991 wordt in een regenwaterput aan de Attenhovendreef in Holsbeek een vrouwenlichaam gevonden. Het lichaam kan tot twee jaar in de regenwaterput gelegen hebben.
Op slechts enkele kilometers van de grens met Frankrijk, in het meer bij de stuwdam van La Plate Taille, wordt op 9 mei 1996 het lichaam van een vrouw aangetroffen. Het lichaam kan 1 tot 2 jaar in het water hebben gelegen.
Op zaterdag 20 april 2002 wordt in de Schelde, in Antwerpen ter hoogte van Linkeroever, een lichaam gevonden in het water. Vermoedelijk heeft het lichaam enige maanden in het water gelegen. Het blijkt te gaan om een vrouw.
In de Maas, ter hoogte van Jambes (Namen), wordt op 7 juni 2005 het lichaam van een vrouw gevonden. Ze was opvallend gekleed in een bij elkaar passende broek en topje.
Op zondag 31 mei 2009 wordt het lichaam van een jonge vrouw gevonden in het Albertkanaal bij Wezet (Visé), vlak bij de Nederlandse grens. Het lichaam kan 1 tot 5 weken in het water hebben gelegen. De vrouw is door geweld om het leven gebracht. Haar lichaam werd verzwaard met twee gewichten.
In het Parc de Cointe, ten zuiden van Luik, werd op 29 augustus 2019 door een voorbijganger het gedeeltelijk verkoolde skelet van een vrouw aangetroffen. Zij droeg een vest met knopen met daarop het logo ‘HCC’. Mogelijk zijn deze knopen afkomstig van de Franse marine.
Op 6 augustus 2022 wordt in de haven van Oostende een lichaam in het water aangetroffen. Het slachtoffer was nog geen 24 uur daarvoor verdronken, en de omstandigheden waardoor ze in het water terecht gekomen is, zijn niet duidelijk. Volgens de politie is de vrouw tussen 60 en 70 jaar oud. Ze heeft ook drie littekens op haar been, buik en onder haar rechterborst.
Op 28 juli 2010 wordt in de Maas, ter hoogte van Luik, het lichaam van een vrouw aangetroffen. De politie vermoedt dat ze tussen 60 en 80 jaar oud is. Opvallend is dat ze maar 5 tanden in haar bovenkaak had, veel sieraden droeg (waaronder een dikke gouden trouwring en een zilveren metalen hanger aan een groene koord) en een donkerbruine wandelstok bij zich had. Uit het onderzoek blijkt dat de vrouw in de eerste jaren van haar leven vermoedelijk niet in de Benelux woonde, mogelijk wel in Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Italië of het noordoosten van Spanje.

