Terug naar straat in Lier waar bewoners 5 jaar geleden voortuintjes moesten ontharden: "Nu houden we elk jaar buurtfeest"

In april 2021 woedt de corona-epidemie volop in ons land. Op dat moment wordt één straat in Lier heel even nationaal nieuws. De bewoners van de nieuwbouwwijk rond de Boomlaarstraat schrikken immers wanneer ze een brief van het stadsbestuur in hun brievenbus vinden.

Ze moeten hun verharde voortuintjes, waar ze hun wagen parkeren, ontharden. Verharding neemt immers verkoeling weg en voorkomt dat water insijpelt. Er waren daarom al voorschriften voor verharding, maar die werden niet actief gehandhaafd. De stad Lier besluit dat vanaf dan wel te doen.

Maar hoe blikt de buurt vandaag terug op de episode, en wat vinden de bewoners van het resultaat van de ontharding?

"Natuurlijk begrijp ik de frustratie van sommige bewoners", vertelt Nicole. We treffen haar met haar hond Sky aan haar huis in de Paddenweg, een zijstraat van de Boomlaarstraat. "Mensen willen hun auto kwijt kunnen zonder telkens te moeten betalen voor parking."

Zelf houdt ze wel van het "gezellige" nieuwe uitzicht van de straat. "Maar ik heb zelf geen auto, dus voor mij is dat makkelijker."

Ook zij moest haar voortuintje voor minstens 75 procent ontharden, met alle aanvragen en plannen die daarbij komen kijken. "Ik vond dat wel complex. Ik heb hulp moeten vragen aan mijn buurman omdat ik het niet goed begreep."

"Ik heb ook hulp gekregen van een gepensioneerde leerkracht van de tuinbouwschool in Mechelen, maar de aankoop van de planten liep toch snel op. Daar schrok ik wel van. Sommige bewoners hadden net al hun spaarcentjes in hun huis gestoken en moesten dan opnieuw kosten maken voor hun voortuin."

Jo woont in de Boomlaarstraat zelf, de centrale straat waar de commotie zich afspeelde. Volgens hem was de frustratie te wijten aan "miscommunicatie" door de stad Lier.

"Die aangetekende brieven waren eigenlijk bedoeld voor mensen in andere straten die effectief aan het verharden waren", vertelt hij. "Maar in deze straat had iedereen zijn huis zo gekocht. Uiteindelijk ben je dan wel verantwoordelijk voor iets dat je zelf niet hebt gedaan."

De stad heeft het uiteindelijk "fair" opgelost, vindt hij. "Die heeft ons niet in de kou laten staan. Ik begrijp de reden achter die verplichte ontharding ook. Het is belangrijk dat er minder verharding is voor waterinfiltratie en natuur."

"Ik zie de voordelen er wel van in. Het ziet er proper uit en we mogen nog altijd een stuk gebruiken voor onze auto. Uiteindelijk heeft iedereen er volgens mij wel vrede mee genomen."

Bea* woont in de Diepenbroekstraat, een zijstraat achter de Boomlaarstraat. In haar straat ontstonden er 5 jaar geleden ook spanningen rond parkeren, vertelt ze. Daardoor zijn er sindsdien, bizar genoeg, net méér voortuintjes verhard.

Dat zit zo. Aan één kant van de straat zijn inkepingen aangelegd. Die werden jarenlang gebruikt als parkeerplaats, ook door de overburen. De wrevel leidde uiteindelijk tot het einde van het gedoogbeleid. Wie er tot dan toe had geparkeerd, zag zich dus genoodzaakt om dan maar een stukje van de eigen voortuin te verharden. Een stukje is immers toegestaan.

"We waren dan misschien niet verplicht om van onze voortuin een parkeerplaats te maken, maar we kregen weinig keuze", zegt Bea. "Dat heeft ons veel geld gekost, ik denk zo'n 3.000 euro. Wij hebben allebei een auto nodig voor het werk. We hebben dit huis ook gekocht omdat we dachten dat we voor de deur konden parkeren."

"Ik vind het ook belangrijk dat er wat meer groen is. Maar ik vind het absurd dat individuen verplicht worden om te ontharden, terwijl de stad overal appartementen bijbouwt en elk groen stukje in de buurt verhardt."

(*) Bea wilde liever niet met haar echte naam getuigen. Haar naam is bekend bij de redactie.

Patricia woont in de Paddenweg. 3 weken nadat ze haar voortuin had aangelegd, kreeg ze de brief in de bus. "Dat was heftig", herinnert ze zich. "Ineens kregen we te horen dat we alles opnieuw moesten uitbreken. Niemand had ons vooraf verteld wat de regels waren."

"De stad had eigenlijk gelijk, want het stond in het ruimtelijk uitvoeringsplan. Maar als burger ben je daar niet mee bezig. Ik had nog nooit van dat plan gehoord. Wij hadden gewoon het plan van de aannemer gevolgd."

Maar vandaag is ze naar eigen zeggen "heel tevreden" over de ontharding. "We hebben nu bomen voor het huis staan. Als die groter worden, geven die meer schaduw. Het ziet er ook mooier uit."

Het onthardingsbevel leefde "enorm" in de buurt, vertelt ze. "Er stonden toen veel journalisten voor de deur. We hebben ook een WhatsApp-groep opgericht met de buren om te overleggen. Sindsdien organiseren we elk jaar een buurtfeest. Uiteindelijk is er dus ook wel iets moois uit ontstaan."