Een jonge schoolverlater die ondernemingsrechter wordt: het parcours van Najim Kaldoun is uitzonderlijk. Met zijn verhaal wil hij tonen dat jongeren die stoppen met school niet verloren zijn en dat de samenleving hen nodig heeft. Naast rechter is hij ook jeugdwerker en probeert hij jongeren vandaag vooral op de schoolbanken te houden.
Najim Kaldoun verliet na 4e middelbaar de schoolbanken en werd rechter: "Ik was niet de gemakkelijkste jongen in de klas"
Het traject van Najim Kaldoun is op zijn minst gezegd opvallend: in het vierde middelbaar verliet hij de schoolbanken, en vandaag is hij ondernemingsrechter, voorzitter van een jeugdcentrum en organisator van meerdere kinderdagverblijven. In het Radio 1-programma 'Touché' vertelt hij over die ommezwaai.
"Ik was niet de gemakkelijkste jongen in de klas", zegt Kaldoun. "Tijdens de eerste schoolweek keek ik de kat uit de boom. Daarna koos ik de 2 strengste leerkrachten uit en maakte ik hen het leven zuur. Niet door stout te zijn, maar door erop los te discussiëren. Bij de rest was ik nochtans enorm braaf."
In het vierde middelbaar liep het mis. "De leerkracht die ik had uitgekozen, bleek de vrouw van de directeur te zijn. Ik had toen 3 jaartekorten, net als een aantal klasgenoten. Zij werden gedelibereerd of kregen een waarschuwing. Ik kreeg meteen een C-attest. Dat was heel moeilijk. Een leerkracht zei me: dit klopt niet, we hebben moeten stemmen en niet alle leerkrachten waren het eens met de beslissing."
"Tijdens het oudercontact ging een deel van de leerkrachten met mijn ouders naar de directeur en zijn echtgenote. Het was zo erg dat één leerkracht huilend naar buiten stormde, me een knuffel gaf en vertrok." Kaldoun nam toen wat hij "de slechtste beslissing van zijn leven" noemt: hij verliet school en stapte over naar de examencommissie.
De ommezwaai
Vandaag zet Kaldoun zich in om jongeren te ondersteunen en te motiveren om actief deel te nemen aan de samenleving. "Veel jongeren, ook met een migratieachtergrond, hebben nog altijd het gevoel dat ze geen volwaardig onderdeel zijn van de samenleving. Dat baart me zorgen."
Veel jongeren, ook met een migratieachtergrond, hebben nog altijd het gevoel dat ze geen volwaardig onderdeel zijn van de samenleving
Najim Kaldoun, voorzitter van jeugdcentrum De Gemeenschap
Wat hem vooral opvalt: "Het zijn vaak hoogopgeleide jongeren die de ladder van de samenleving beklimmen en die ladder daarna optrekken. Ze trekken zich niets meer aan van wat er maatschappelijk gebeurt. Terwijl we hen net nodig hebben, zeker met de vergrijzing die op ons afkomt."
In het jeugdcentrum probeert hij die kloof te dichten. "Ik breng beleidsmakers naar de jongeren toe. Zo leren ze zich zonder schaamte als eerste als Belg of Vlaming te identificeren."
Generatieverschillen, of toch niet?
Kaldoun ziet een duidelijke verschuiving tussen generaties. "Mijn ouders hebben zich nooit ontfermd over het maatschappelijk debat. Nu zitten we op een kantelpunt: veel meer jongeren mengen zich actief. Maar er zijn heel weinig voorbeelden aan wie ze zich kunnen optrekken."
Het is belangrijk om buiten je eigen referentiekader te kunnen treden
Najim Kaldoun, voorzitter van jeugdcentrum De Gemeenschap
"Wat ik in alle generaties zie, is dat veel mensen kijken vanuit hun eigen referentiekader. Maar zo heb je een heel eenzijdige kijk op de samenleving. Het is belangrijk om daarbuiten te kunnen treden, zodat je tegemoet kunt komen aan de bekommernissen van anderen."
Samenleven in een nieuwe realiteit
Kaldoun vreest dat jongeren zich anders zullen terugtrekken. "Ik ben bang dat de nieuwe generatie zal denken: het interesseert ons niet. Niemand ontfermt zich over ons, dus wij doen dat ook niet."
Toch ziet hij ook kansen. "De nieuwe generatie zal met elkaar moeten samenleven. Dat is anders dan bij mijn ouders, die nog in redelijk gescheiden werelden leefden. Dat verandert drastisch."
Op een bepaald moment zullen we onszelf moeten overstijgen en elkaars verschillen accepteren
Najim Kaldoun, voorzitter van jeugdcentrum De Gemeenschap
En dat vraagt iets van iedereen, benadrukt hij. "Ouders hebben het daar soms moeilijk mee, en dat begrijp ik. Maar op een bepaald moment zullen we onszelf moeten overstijgen en elkaars verschillen accepteren."
