Robbert Verreth wint 14e Lunatic Comedy Award

Editie 14 al van deze prijs, gestuwd door The Lunatic Comedy Club uit Gent, al van eind jaren 90 actief en daardoor een instituut. Meer dan 60 inschrijvingen van comedians waren er, met dus 4 finalisten.

Maar er kan maar één iemand winnen. Robbert Verreth dus. Die kan beginnen bouwen aan -wie weet- een mooie toekomst op het podium.

Hij is net geen 30, uit Borgerhout, een rijzige verschijning die van zijn ADHD-diagnose zijn personage maakt. Voluit naar de zaal spelend, direct contact met het publiek, schijnbaar onbevreesd, al spelen in zo’n wedstrijd de zenuwen wel degelijk een rol.

Een Minardschouwburg in Gent vol comedyliefhebbers, dan val je in een warm bad. Te onthouden: fysiek spel, snedig tempo en een wondermooie reeks metaforen waarbij een jas (“ne frak”) voor potentiële partners stond. Mooi uitgebalanceerd. Geen jury hier, het publiek beslist: en dat is zo in het echt ook natuurlijk. En ja, met een lichte voorsprong de sterkste van de avond. 

Een gelukkige comedian achteraf natuurlijk: "Ik ben wel even bezig en dan doet zo'n overwinning deugd, dan weet je dat er misschien wel een toekomst is op het podium. Mijn set pakte, het publiek lachte en dat is niet altijd zo."

"Ik vind dat ik vooral speel en beweeg en spring en nerveus doe, eerder dan dat ik de ene na de andere joke gooi. Maar het hele plaatje heeft gewerkt. En deze Award winnen, met zo'n indrukwekkende lijst aan winnaars, ik ben daar ongelofelijk blij en gelukkig mee. Fantastisch, ik ben in de wolken. En nu? Werken, veel optreden, en stilaan schrijven aan een langere show." 

Laurien Vereecken blonk ook op het podium. Schrijfster van 'Sex and the shitty', bezieler van 'Choux Choux Comedy', een plek voor Nederlandstalige comedy in Brussel.Net de 30 voorbij, al heel wat jaren comedy op de teller, uit het dorp Moerzeke, dicht bij Hamme. Aan sneltempo razend over haar jeugd, haar ouders, haar fuiven in een plattelandsgemeenschap en de daarbij horende amoureuze ontgoochelingen. Over haar outing en haar liefde voor 'Boer zoekt vrouw'. Een prettige en grappige verschijning met een hoog grapgehalte. Girl power.

Dan was er ook Vincent Belmans, 25 pas, gerijpt in Geel, en nog maar 2 jaar bezig op allerlei kleine podia. En dan sta je plots in één van die tempels van de Vlaamse comedy. Veel interactie met het publiek, nam zijn tijd, absurd en in de kiem al een hele eigen, persoonlijke stijl. Mist nog wat vlieguren (du-uh), maar hier zit veel moois klaar.

Kan je ook zeggen van Kathleen Peters, net 30, Limburg ontvlucht voor Brussel, de teelaarde voor een deel van haar set. Het is walsen van de buren naar haar auto, van woordgrapje tot woordgrapje (en dan valt het ene al beter dan het andere), goeie timing, sympathiek en nog wat aftastend. En heel leuke moppen over lesbisch zijn en hoe daarmee om te gaan. Ook girl power.

Algemeen was het een finale waarbij iedereen elkaar wel waard was, zonder een absolute uitschieter, maar met 4 aanstormende talenten. Veel tempo, veel snedigheid. Opvallend ook: weinig maatschappijkritische of politiek geïnspireerde stukken, maar dat soort comedy is uitstervend. Sturm und Drang, en zo hoort het bij (ontluikende) comedy.

De Lunatic Comedy Award heeft een indrukwekkende lijst aan winnaars (van Lieven Scheire over Philippe Geubels tot Hans Cools, Jasper Posson en Lukas Lelie) en is altijd een blauwdruk gebleken van wat jaren later kwam bovendrijven. Ook deze keer, met de vorige winnaar Robbe Boons in een set van de bevestiging.

Onthou de namen van de finalisten, zeker die van Robbert Verreth.