Fifa Ricotta (62) is dwars door voorruit geslingerd in Strépy en getuigt voor hof van assisen: "Ik ben alles kwijtgeraakt"

Het is een van de meest opmerkelijke getuigenissen van dit proces: die van Fifa Ricotta, 62 jaar oud. 

Want, laat ons heel duidelijk stellen: het is een wonder dat ze hier is en het kan navertellen.

Die fatale 20 maart 2022 werd ze tegen een duizelingwekkende snelheid aangereden door Paolo Falzone. Samen met Salvatore Imperiale werd ze door de voorruit geslingerd van Falzones auto, die vervolgens met zijn 2 slachtoffers door de ruit nog meer dan een kilometer verderreed.

Salvatore overleefde het niet, Fifa wel. Al die tijd lag ze op de schoot van passagier Antonino F. die niets deed om haar te helpen. Uiteindelijk kon ze haar naam nog prevelen aan een toegesnelde agent, waarna ze naar het ziekenhuis gebracht werd, waar ze maandenlang zou liggen.  

Vandaag stapt ze in een kanariegeel vestje, met één kruk en geflankeerd door iemand van slachtofferhulp, de rechtszaal binnen. 

"Ik ben 'die dame' zoals meneer Falzone altijd zegt, maar eigenlijk ben ik Crocefissa Ricotta, 62 jaar", begint ze haar verhaal. Het klopt wat ze zegt: de beschuldigden hebben het altijd over "die dame die op de middenconsole in de auto lag".

Vandaag krijgt ze in de rechtszaal een naam, een gezicht en een verhaal.  

Al 35 jaar maakt ze de kostuums voor de Gilles. Ze werkte al die tijd voor een bedrijf dat die kostuums verhuurt. "Mijn werk was mijn baby, zoals hij zegt dat zijn auto zijn baby was", verwijst ze naar Falzone. "Het was mijn plezier." Ze hield van het creëren, van de vriendschappen. 

Door die vrienden, de Gilles, was ze uitgenodigd om die dag mee te gaan met de Gilles. Helaas kruiste haar weg zo met die van Falzone. "Aan de aanrijding heb ik geen enkele herinnering. Alles is één zwart gat."

Ze onderging (en ondergaat) verschillende operaties en revalideert tot de dag van vandaag. "Ik kon niet meer wandelen, ik kan nog altijd geen trappen doen. Mijn linkerbeen doet nog ontzettend veel pijn."

De fysieke pijn is één kant van het verhaal, maar de mentale pijn is mogelijk nog zwaarder, zo vertelt ze. "Dat was mijn medische weg, maar mijn levensweg, is nog iets anders. Door dit ongeluk ben ik alles kwijtgeraakt. Ik ben alles kwijt. Ik zit thuis kruiswoordraadsels te maken, na te denken. Ik heb geen sociaal contact meer, met niemand."

Dat beaamt ook iemand uit het publiek: "Ik ken haar al zo lang. We hebben gelachen samen, we hebben gek gedaan, ze was vol levensvreugde. Maar dat is uitgedoofd. Dit is niet meer mevrouw Ricotta."

's Nachts ligt ze wakker van de pijn. De fiets die ze vlak voor de aanrijding gekocht had, staat sindsdien ongebruikt in de garage. Ze heeft het moeilijk met de blikken van mensen. Autorijden lukt niet meer. Ze heeft het geprobeerd, maar de paniek neemt het over. "Om geen ongeval te veroorzaken, rij ik niet meer. Mijn auto was mijn vrijheid. Zondagmorgen zag ik mijn vrienden. Dat mis ik. Mijn zus rijdt wel voor mij, maar ik kan haar niet méér vragen. Ze doet al zoveel voor mij." 

"Ik heb een etiket 'gehandicapt', en ik wil het niet", roept ze bijna. "Ik slaag er niet in om mijn situatie te accepteren. Het werd me afgenomen. Soms heb ik het idee: wat doe ik nog op deze aarde? Uiteindelijk had ik net zo goed kunnen eindigen zoals de anderen. Het is ondenkbaar wat ons overkomen is."

Naast haar pakkende getuigenis, slaagt ze er ook in om de zaal heel even te doen lachen. "Ik kende alle maten van de Gilles-kostuums, het kon niet dat ze boven de 100 kilo uitkwamen."

"U deed mee aan Weight Watchers", vat de assisenvoorzitter het samen. "Ja, en de vrouwen bedankten mij daarvoor", repliceerde ze gevat. 

Maar bij haar laatste woorden van haar getuigenis stokt haar stem weer. Die laatste woorden wil ze aan Salvatore Imperiale richten. De man die net als zij door de voorruit gevlogen is, maar die het niet kan navertellen. 

Haar stem stokt: "Dankzij meneer Imperiale ben ik hier. Ik herinner me niets. Maar op de beelden is te zien dat hij veel groter is en de klap opgevangen heeft. Ik heb zelf verwondingen, maar hij is er niet meer, en dat stemt me triest." 

Woorden die aankomen bij de familie van Salvatore. "In naam van de familie Imperiale wil ik u uit de grond van mijn hart bedanken voor uw getuigenis, en voor de woorden voor Salvatore", zegt de advocaat van zijn kinderen. 

Ook Antonino F. wil nog kort het woord nemen. Zoals gezegd deed hij niets om haar te helpen en dat spijt hem, vertelt hij. "Sinds het ongeval gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan u denk. Ik heb flashbacks, ik heb nachtmerries, ik zie uw gezicht voor mij. Het spijt me dat ik niet naast u gebleven ben. Ik begrijp niet hoe ik gereageerd heb, ik herken mij niet en ik hoop dat u mij op een dag kunt vergeven dat ik niet bij u gebleven ben. Ik kan niets veranderen aan wat u door moet."

Maar die woorden vallen op een koude steen: "Ik wil de agent bedanken die mij geholpen heeft, maar u, u kan ik niet bedanken. Uw acties: de deur dichtslaan, vertrekken, uw kleren in de auto gooien, dat knijpt mijn keel dicht. Dat is geen menselijke reactie."