'Widow's Bay': alsof 'Jaws' werd geschreven door Stephen King

Widow's Bay is een klein eilandje, 65 kilometer voor de kust van New England. Er is geen wifi, slecht telefoonbereik en een bevolking die gelooft dat de plek vervloekt is.

Burgemeester Tom Loftis (Matthew Rhys) wil daar niets van weten. Hij wil toerisme, hij wil economische groei, hij wil dat zijn eiland het volgende Martha's Vineyard wordt.

Dat lijkt hem te lukken. Een journalist van The New York Times wil een reportage maken over Widow's Bay. Alleen, net op dat moment verdwijnt er iemand spoorloos  tijdens een storm en stapelen de onverklaarbare gebeurtenissen zich op. Reden genoeg om de absurde, oude verhalen toch te geloven. Of niet?

De burgemeester van Widow's Bay is geen held. Eerder een lafaard, die zijn angst verstopt achter een brede glimlach en redelijke toon.

Als weduwnaar voedt hij zijn tienerzoon alleen op en wil hij wanhopig een betere toekomst voor de jongen. Maar bovenal is hij een burgemeester die economische groei boven alles stelt, zelfs boven de waarschuwingen van zijn eigen bevolking.

Vergelijk hem gerust met de burgemeester uit 'Jaws'. Ook hij weigerde het strand te sluiten, omdat de economie van Amity Island draaide op zomertoerisme. Ook hij stelde zijn kiezers én zijn eigen angst boven de feiten. 

Het verschil? In plaats van een haai heeft Widow's Bay te maken met bovennatuurlijke verschijningen: bewoners die verdwijnen, zeeheksen en kerkklokken die zonder reden beginnen te luiden. Zaken die rechtstreeks uit lokale legendes lijken te komen.

Sta me toe de vergelijking even door te trekken. 'Widow's Bay' is alsof 'Jaws' werd geschreven door horrorkoning Stephen King.

Waar andere horrorkomedies vaak doorschieten - ofwel vooral grappig met een vleugje horror, ofwel rauwe horror met af en toe een grap - weet Widow's Bay beide genres opvallend evenwichtig te mengen.

Toegegeven, de humor is vaak subtiel. Wanneer Tom de maandkalender openslaat om de zomervakantie aan te duiden, zien we op de maand juli een foto van een verongelukte 4x4 op een prachtige landweg.

Of wanneer hij probeert om een geest met de weinig flatterende naam Ugly Hortence op te roepen, valt zijn oog op een verzameling bordspellen. Daartussen zit er eentje genaamd 'Teeth': niet meer dan een doos met een roestige tang erin.

Elke aflevering pakt een ander horrorsubgenre aan (zoals klopgeesten, folk horror en slashers) en bouwt met geweldige comedybits op naar echt griezelige climaxen. Allemaal ingebed in de lokale folklore zoals voorspeld door de dronken visser Wyck, heerlijk nurks gespeeld door Stephen Root. 

Matthew Rhys is een acteur die houdt van uitdagingen. Na zijn Emmy voor 'The Americans' speelde hij onder meer de titelrol in 'Perry Mason' en een vermoedelijke moordenaar in 'The beast in me'. Maar in 'Widow's Bay' doet hij iets wat hij nog nooit eerder heeft gedaan: fysieke komedie op topniveau.

We zien Rhys succesvol slapstick doen (onder meer door op z’n buik over een vloer te kruipen of wakker te worden met zijn gezicht tegen een wc-bril), maar hij laat zich ook overtuigend de stuipen op het lijf jagen. Hij is de scepticus die angst kan uitdrukken in tientallen subtiele gradaties.

Je zou kunnen zeggen dat personage Tom het perspectief van de kijker belichaamt. Hij wordt gaandeweg overtuigd dat het eiland echt bovennatuurlijk is, en wordt zelf ook het slachtoffer van angstaanjagende wezens. En tussendoor blinkt hij uit in de kleine momenten: als eenzame, kwetsbare en wanhopige weduwnaar.

Het resultaat is een hoofdrol die even funny als angstaanjagend is, maar ook altijd menselijk blijft.