"Op de werkvloer vond ik geen plek om te doen wat ik kan": Joke en Jonathan zijn langdurig ziek én klussen bij

Kamerlid Nathalie Muylle (CD&V) heeft een wetsvoorstel klaar dat het voor langdurig zieken onmogelijk moet maken om hun ziekteuitkering met een flexi-job te combineren. Het gaat hier voor alle duidelijkheid niet om een grote groep: 2.400 mensen op in totaal 576.643 langdurig zieken.

Muylle beschouwt hen niet als profiteurs. "We willen langdurig zieken gaan activeren, kijken dat men op een duurzame manier terug aan de slag kan en kijken wat mensen wel nog kunnen", zegt ze in De Ochtend, op Radio 1.

"Voor ons is het belangrijk dat men bij de eigen werkgever opnieuw die 1 of 2 dagen per week progressief kan starten. Als dat niet kan in de vroegere job, is het belangrijk om snel te kijken welke job wel nog kan en op welke manier die mensen toch naar die duurzame arbeid kunnen worden geleid."

"Ik hoor het graag, maar de realiteit is niet zo simpel", reageert Joke. "Sinds 2014 ben ik chronisch pijnpatiënt. Ik heb zin om van alles te doen, maar mijn lijf ondersteunt dat niet." Joke is al bijna 10 jaar langdurig ziek, met een statuut van zelfstandige in bijberoep. "Omdat flexi-jobs toen nog niet bestonden, heb ik mijn eigen weg moeten zoeken. Op de werkvloer vond ik geen plek om te doen wat ik kan."

Joke heeft intussen een zaak uitgebouwd. Ze werkt zo'n 10 uur per week. "Een beperkt aantal uren, in overeenstemming met de behandelende arts en de arts van het ziekenfonds", zegt ze. "Het klassieke systeem heeft geen plek voor mensen met speciale noden. Een gewone werkgever kan die flexibiliteit niet bieden."

"Ik heb een flexi-job met een ziekteuitkering gecombineerd", vertelt Jonathan. "Ik zat er even helemaal doorheen en ben 4 maanden out geweest. Ik had toen al een flexi-job in de horeca en die ben ik blijven doen tijdens mijn ziekteverlof, 1 dag per week. Meer mocht niet: ik mocht bovenop mijn uitkering maximaal 1/5 van mijn vaste werktijd werken."

"Financieel was dat zeker niet interessanter dan weer aan het werk gaan", aldus Jonathan. Suggesties in die zin vindt hij te kort door de bocht. "Ik deed het vooral omdat die flexi-job iets totaal anders was dan mijn vaste job. Het ontspande mij. Ik denk echt dat die flexi-job mij geholpen heeft om uit die dip te geraken."

"Ik heb alles ook besproken met de adviserende arts en die was daar positief over, die moedigde dat zelfs aan."

Hoewel hij geen fan is van flexi-jobs, erkent professor sociaal-economisch beleid Ive Marx (Universiteit Antwerpen) wel dat ze nuttig kunnen zijn. "Als mensen heraansluiting kunnen vinden op de arbeidsmarkt of bij het werk via een flexi-job, kan die inderdaad een positief effect hebben, maar dat neemt de principiële bezwaren tegen flexi-jobs niet weg", zegt hij in Het Kwartier.

"We zitten met het probleem dat veel mensen die in langdurige ziekte terechtkomen vaak niet gemakkelijk weer aan de slag gaan", weet Marx. Hij vindt dat we het voor langdurig zieken makkelijker moeten maken om terug te keren naar hun oude werkgever, al moet hij toegeven dat er bemoeilijkende factoren zijn: veel papierwerk en administratie en werkgevers die niet staan te springen om mee in het verhaal te stappen.

Marx blijft wel tegenstander van flexi-jobs. "Ze zijn sowieso een vreemd gegeven: een vorm van arbeid die volstrekt onbelast is. Het is eigenlijk een bijna gelegaliseerde vorm van zwartwerk."

Het gesprek met Ive Marx was een van de onderdelen in Het kwartier.