In 'Repeatclub' staan 9 jongeren samen op het podium. Ze hebben niet allemaal de 'perfecte danslichamen', maar wel elk een eigen stijl en een unieke achtergrond. En laat net dat nu helemaal de bedoeling zijn.
In 'Repeatclub' leren 9 jongeren van elkaar en leren wij van hen
fABULEUS heeft een traditie in professionele voorstellingen maken met jonge, pas afgestudeerde makers en niet-professionele jongeren. Daarbij wisselt het gezelschap dansvoorstellingen af met tekstvoorstellingen.
Voor 'Repeatclub' kon iedereen die dat wilde reageren op een open oproep, danservaring was niet nodig. In totaal deden een 180-tal jongeren dat. 9 van hen werden na verschillende auditieworkshops uiteindelijk geselecteerd.
Tijdens een langgerekte repetitieperiode groeit uit de herhaling van bewegingen een choreografie. Dit zijn 3 redenen waarom 'Repeatclub' de moeite is voor jong en oud(er).
Het is verfrissend om gewone mensen te zien dansen
In het begin van de voorstelling zien we de 9 de ruimte verkennen. Ze wandelen over het podium, stoppen, gaan weer opzij, lijken te improviseren, aarzelen even en gaan dan weer beslist voort.
Eén van de 9 dansers tussen 15 en 22 jaar is Grim Mignon (19). Hij is groot en stevig gebouwd en deed vroeger al ballet en tapdans, maar zijn liefde voor dans komt in golven. "Die perfecte lichamen in de danswereld, daar associeer ik mijn eigen lichaam niet mee", vertelt hij me na een schoolvoorstelling. "Maar hier zochten ze mensen met verschillende achtergronden en vond ik het leuk om mezelf uit te dagen."
Gustav De Waele herken je misschien nog als Rémi uit 'Close', de film van Lukas Dhont. En toch gaat het hier vooral over wat ze als collectief neerzetten
Ellen Maerevoet
Dat je hier gewone jongeren ziet dansen, voelt meteen heel natuurlijk en verfrissend aan. Gaandeweg worden er groepjes gemaakt en komen er stijlen samen. Even snel gaan ze soms weer uit elkaar. Elke jongere heeft zijn of haar eigen verhaal.
Zo brengt de zeer energieke Elodie Grunewald vol overgave haar hedendaagse dans. Zij spat bij momenten bijna van het podium. Ferre Cortebeeckx is professioneel breakdancer (en won in 2021 'Belgium's got talent' met zijn breakdancegroep). Hij heeft en wil in zijn solo dat syndroom normaliseren.
En ook Gustav De Waele zuigt de aandacht geregeld naar zich toe met zijn gecontroleerde en zeer expressieve bewegingen. Hem herken je hem misschien nog als Rémi uit 'Close', de film van Lukas Dhont. En toch gaat het hier vooral over wat ze als collectief neerzetten.
Echt iedereen mag meedoen
Choreografe Danaé Bosman houdt zich al langer bezig met de vraag welke lichamen in een dansvoorstelling (mogen?) verschijnen en welke nog te vaak onzichtbaar blijven. Ze deed hiervoor zelfs een actieve oproep naar 'mensen met een fysieke beperking'.
Die resoneerde onder anderen bij Mila Maeckelbergh (die al les van Bosman kreeg aan Kunstkaai in Antwerpen). Op haar 11e raakte ze half verlamd als gevolg van een hersenbloeding. Alles wat voor de meesten onder ons doodeenvoudig is, moest ze opnieuw leren.
Op je bek durven gaan en vooral ook weer rechtkrabbelen hebben hier ongetwijfeld een belangrijke rol gespeeld
Ellen Maerevoet
"Vroeger haatte ik bewegen superhard, omdat ik het niet kon. Het confronteerde me te hard, maar nu wilde ik het wel eens doen", krijg ik van haar te horen. Hier performen is voor haar een echte overwinning.
Zij is ook de enige die even met tekst, in het Engels, aan de slag gaat. Iets wat me instant ASMR-vibes bezorgt. Ik hoor flarden als: 'What is the worst that could happen? Fail?' en 'Our bodies are machines'.
Het blijft vaag, maar lijkt op een bepaalde manier ook wel over het maakproces van deze voorstelling te gaan. Op je bek durven gaan en vooral ook weer rechtkrabbelen hebben hier ongetwijfeld een belangrijke rol gespeeld.
We zijn allemaal mensen
Deze 9 dansers hebben overduidelijk van elkaar geleerd. Ze dagen elkaar uit. Ze proberen, ze vallen, ze plagen (onder meer in de scène waarin de schoen van de kleine Ran Couvreur afgepakt wordt), maar ze vangen elkaar uiteindelijk ook altijd op.
Bij momenten ontstaat er zelfs een echte eenheid uit hun individuele bewegingen wanneer ze samen wiegen of een choreografie uitvoeren die hen doet rondbewegen over het hele podium. Het neemt je helemaal mee in hun flow.
Ze doen dat alles op de sfeervolle elektronische soundscape van Dijf Sanders, die deze muziek voor 'Repeatclub' componeerde. Check trouwens zeker zijn muziek als je hem nog niet kent: hij heeft met 'Tangoa II' zelf ook net een nieuwe plaat uit.
In al onze verscheidenheid zijn we allemaal mensen. En iedereen die dat wil, kan dansen (of toch bewegen op muziek)
Ellen Maerevoet
En plots bedenk ik me wat deze dansvoorstelling bij mij persoonlijk oproept: in al onze verscheidenheid zijn we allemaal mensen. En iedereen die dat wil, kan dansen (of toch bewegen op muziek). Zelfs in het publiek kan je meewiegen op het ritme en opgaan in het moment.
En dat zien ook de dansers erin: "Omarm elkaars verschillen en bekijk hoe je samen verder kan komen", zegt Grim. Dat is exact wat deze voorstelling uitstraalt.
'Repeatclub' gaat vanaf 30 september op tournee in Vlaanderen. Begin volgende week zijn er nog schoolvoorstellingen in Genk en Menen. De 9 jonge dansers zijn Ran Couvreur, Grim Mignon, Jorden Destrycker, Gustav De Waele, Mila Maeckelbergh, Nadia Nzeyimana, Ferre Cortebeeckx, Elodie Grunewald en Lisa Frencken.
