"Je houdt er een positief gevoel aan over, maar voor mij was het niet de gelukkigste tijd": ex-winnaar Koningin Elisabethwedstrijd blikt terug en geeft tips aan halvefinalisten

De jury van de Koningin Elisabethwedstrijd heeft gewikt en gewogen: van de 64 kandidaten in de 1e ronde mogen er 24 naar de halve finale, die vandaag begint in Flagey in Brussel.   

Victor Julien-Laferrière won de 1e prijs op de 1e Koningin Elisabethwedstrijd voor cello in 2017. De Franse cellist is intussen bijna 36 en staat volop in het internationale muziekleven. Hij speelt als solist met allerlei orkesten en ensembles en nam verschillende platen op, die ook in de prijzen vielen. Julien-Laferrière is daarnaast actief als dirigent van meerdere orkesten en richtte in 2021 een eigen ensemble op, het Orchestre Consuelo .

Terugblikkend op zijn eigen wedstrijdervaring in Brussel heeft Victor Julien-Laferrière een paar nuttige suggesties voor wie nu 'aan strijk' is. “Het doel is toch om te doen alsof het een echt concert is”, zegt de Fransman. Je ziet het verschil, als toeschouwer in de zaal of in close-up op een scherm. Lichaamstaal vertelt veel. Sommige muzikanten lijken de zaal en de jury wel te vergeten, bij anderen zie je dat ze stijf staan van de zenuwen.

Verander ook niet te veel aan je gewoontes, raadt Julien-Laferrière aan. "Ik had collega’s die anders gingen eten of slapen of die hun sociaal leven aanpasten, 2 maanden voor de wedstrijd. Volgens mij kan dat gevaarlijk zijn, want je verliest je houvast. En daar kun je dan weer stress van krijgen.”   

In het algemeen, ook na de wedstrijd, is het goed “om een precies idee te hebben wat je zelf wil doen en je niet te laten beïnvloeden. Je bent omringd door nieuwe mensen, concertorganisatoren, medewerkers van platenlabels. Zij hebben een idee wat zij met jou willen doen, maar dat is natuurlijk iets anders dan wat je zelf wil.”

Victor Julien-Laferrière kijkt met gemengde gevoelens terug op zijn eigen Koningin Elisabethwedstrijd. Het moment van de prijsuitreiking was natuurlijk heel bijzonder: “Niet te beschrijven hoe je je voelt als je je naam hoort afroepen. Alsof mijn hart ontplofte! Het was moeilijk om mijn emoties onder controle te houden.” Hij vond het ook heel speciaal om alle juryleden een hand te geven, “omdat het zo’n unieke jury was”.

Maar het was niet allemaal rozengeur en maneschijn. “Ik was totaal uitgeput, zowel fysiek als emotioneel, en ik had ook enkele blessures. Je houdt er natuurlijk een positief gevoel aan over. Maar voor mij was het niet de gelukkigste tijd.” 

“Tijdens de wedstrijd kreeg ik fysieke problemen en dat was een probleem voor de vele vragen en concerten die daarna kwamen. De eerste weken waren zeker niet gemakkelijk. Maar dat is snel verdwenen door de mooie kansen die ik gekregen heb",  besluit Victor Julien-Laferrière.

De halve finale is niet van de poes. De cellisten spelen 2 keer, op verschillende dagen. Met het Orchestre Royal de Chambre de Wallonie spelen ze 1 concerto, gekozen uit 3 mogelijkheden. Daarnaast moeten ze 2 verschillende concertprogramma’s voorbereiden met pianobegeleiding. Daar kiest de jury er 1 van. Om het stressniveau nog wat op te krikken krijgen de cellisten amper 29 uur op voorhand te horen wat ze precies moeten spelen. Sowieso brengen ze ook een nieuw gecomponeerd werk, ‘Caffeine’ van de Belgische componist Harold Noben.