Sandra Kim 40 jaar na haar Songfestivaloverwinning: "Het was een vloek en een zegen"

Zaterdag 3 mei 1986. Vele tientallen miljoenen Europeanen zitten aan hun scherm gekluisterd voor het Eurovisiesongfestival, vanuit het havenstadje Bergen in Noorwegen. 30 jaar oud is de liedjeswedstrijd dan, maar België kende er nog maar weinig successen en al helemaal geen overwinningen. Die avond komt daar verandering in.

Een jong meisje uit het Luikse komt in een wit-fuchsia pakje met strik het podium op. Ze zingt dat ze 15 jaar oud is en van het leven houdt. In werkelijkheid is ze zelfs nog geen 14 jaar oud. "Ik ben soms een beetje droevig als ik die beelden van die kleine Sandra Kim terugzie", blikt de zangeres 40 jaar na datum terug.

"Ik was er psychologisch niet klaar voor. Het was te vroeg voor een klein meisje van 13,5 jaar oud. Het ene moment was ik op school met mijn vrienden, het andere moment stond ik op een podium voor miljoenen kijkers."

België was favoriet en maakte die favorietenrol waar. "Ik was naar Noorwegen vertrokken met het idee dat we wel konden winnen", vertelt Sandra Kim. "Maar dàt we echt zouden winnen, dat is nog iets anders."

"Ik had wel een beetje zenuwen vooraleer ik moest op gaan. Maar op het podium was ik helemaal op mijn gemak", herinnert Kim zich. "Je voelt dat als je de beelden ziet. Het liedje 'J’aime la vie' was ook perfect geschreven voor een meisje van die leeftijd."

Het plaatje klopte inderdaad helemaal en verschillende jury’s geven de fameuze douze points aan Belgium. De Zwitsers - die tweede waren geworden - maken nog bezwaar wegens de "leugen" in de tekst over de leeftijd van de zangeres, maar Eurovisie verwerpt de klacht.

De overwinning betekent de definitieve lancering van de zangcarrière van Sandra Kim. "Zingen is mijn passie. Chanter, c’est ma vie. Ik heb de gave van mijn stem. Maar eigenlijk was het mijn droom om airhostess te worden."

"Na mijn overwinning hebben ze me gevraagd of ik in de showbusiness wou blijven en om iedereen een plezier te doen, heb ik dat gedaan. Maar eigenlijk wou ik terugkeren naar mijn normale leven."

"Ik was vertrokken als Sandra Caldarone (haar echte naam, red.) en kwam terug als de winnares van het Songfestival. Iedereen wou een stukje Sandra Kim en mensen die nooit iets hadden gezegd tegen mij, wilden plots mijn vriend worden."

De enorme populariteit kwam dus met een keerzijde. "Ik was niet voorbereid op wat er zou komen na Eurovisie. Het was veel druk op een jong meisje. Mijn overwinning op het Songfestival was in die zin een vloek en een zegen tegelijk."

Is het nu na 40 jaar niet stilaan tijd voor een nieuwe Belgische overwinning op het Songfestival? "Ja, ik ben zeer ongeduldig", klinkt het stellig bij Sandra Kim. "Soms denk ik dat het leuk zou zijn om de enige winnares voor België te blijven, maar ik heb mijn tijd gedaan en het is tijd voor een andere winnaar."

"Als je de enige bent, draag je dat namelijk mee. Men vergeet al de rest van je carrière. Daarom zou het goed zijn als de focus niet blijft liggen op de oude winnares uit 1986."

Het legendarische pakje hangt nog in haar kast, de trofee staat thuis uitgestald. Tastbare herinneringen aan iets wat haar onsterfelijk heeft gemaakt in België. "Het Songfestival is trouwens altijd populairder geweest in Vlaanderen dan in Wallonië", merkt Sandra Kim op. "Sinds die dag hebben Vlamingen altijd achter mij gestaan. Haast ieder weekend treed ik op in Vlaanderen. Daar ben ik heel fier op, da’s uniek.”

En voor eens en voor altijd klaart Sandra Kim het uit: "Ik heb altijd 'J’aime LA vie' gezongen. Ik had destijds een Luiks accent en als je vlug zingt, hoor je 'Jaime LE vie'. Het zijn altijd Vlamingen die zeggen dat ik het fout zong. Dus désolée, maar ik zing LA vie op het podium en op de single. Punt aan de lijn."