Mysterieuze Rosalía betovert AFAS Dome met emotionele rollercoaster

Met haar jongste album 'LUX' heeft Rosalía (33) de bakens van de popmuziek weer verlegd. Zo speelt ze met klassieke invloeden en zingt ze op dit album in maar liefst 13 talen (waaronder Latijn, Spaans, Catalaans en zelfs Oekraïens). 

Geen probleem voor het publiek in de AFAS Dome, want alle teksten worden boventiteld in het Nederlands: een absolute meerwaarde bij de vaak zeer emotioneel geladen liedjes van dit album. Al was het wel jammer dat daar zelfs na 2 shows in Nederland nog enkele taalfouten in zaten. Al voel je sowieso de intensiteit van wat ze zingt, zelfs zonder vertaling. 

Rosalía treedt tijdens deze tournee op met het danscollectief (La) Horde. Midden in de zaal zit het 22-koppige orkest dat haar begeleidt en geleid wordt door de jonge Cubaanse dirigente: Yudania Gómez Heredia. Ook een fenomeen om aan het werk te zien, of zoals Rosalía het in Antwerpen zelf zei: "She's the shit". 

Het resultaat: een totaalspektakel dat de grenzen van een popconcert niet alleen aftast, maar ook ver overschrijdt. 

Want voor wie vooraf al de ronduit prachtige beelden van eerdere concerten gezien had, is het waarschijnlijk geen verrassing dat Rosalía als een kunstwerk uit een gigantische kist wordt gehaald. 

Haar outfit: een roze tutu met een witte top, een directe verwijzing naar de ballerina's van Edgar Degas. Van bij het begin lijkt elke beweging die Rosalía en haar dansers maken wel een kunstwerk op zich. 

Rosalía spreekt na enkele liedjes haar Belgische (maar ook opvallend veel  Spaanstalige) fans aan in haar beste Nederlands. Het is een beproefde truc, maar met haar natuurlijke charme werkt het. 

Ze looft Antwerpen (waar ze voor het eerst optreedt) als een fantastische, creatieve plek. En ze spreekt nadrukkelijk haar bewondering uit voor Belgische modeontwerpers als Raf Simons, Dries Van Noten en Ann Demeulemeester (het merk waarvan ze in deze tournee 3 ontwerpen draagt). 

"Ik wou dat ik de verhalen van elk van jullie kon leren kennen", vertrouwt ze het publiek toe. "Dat zal niet lukken, maar hopelijk leren jullie vanavond dat van mij iets beter kennen." 

De klassieke invloed op 'LUX' uit zich ook in de opbouw van dit concert, dat bestaat uit verschillende aktes, zoals in een opera. 

In Akte I krijgen we in 'Porcelana' al een stevig ballet meets techno-moment, waarin vooral de dreunende 'Ego sum nihil, ego sum lux mundi" (Latijn voor 'Ik ben niets, ik ben het licht van de wereld'-passage) indruk maakt.

'Lux' is immers ook een album over een zoektocht naar spiritualiteit waarvoor Rosalía zich onder meer inlas in de levens van mystica's, zoals bijvoorbeeld Hildegard von Bingen. 

En dat Rosalía niet alleen haar kunst-, maar ook haar popgeschiedenis kent, toont ze door fijntjes enkele zinnen van 'Thank you' van Dido mee te geven. 

Een van de eerste echt ontroerende momenten is 'Mio cristo piange diamanti' (Mijn Christus huilt diamanten tranen), dat ze zelf met tranen in de ogen staat te zingen. Wanneer ze aan het einde haar hoogste noot haalt, kan je plots een speld horen vallen in de AFAS Dome, die vanavond toch wel stevig bruist.  

Akte II wordt afgetrapt door 'Berghain', de 1e single uit dit album die Rosalía vorig najaar op de wereld losliet en waarin ook Björk en Yves Tumor te horen zijn. Zij zijn er in Antwerpen uiteraard niet bij, maar dat deert niet.

Deze theatrale song over een alles verterende liefde maakt van de AFAS Dome een kolkende nachtclub. Wie de pompende versie vanop de Brit Awards gezien heeft, kan zich er een voorstelling van maken.

En ook hier smokkelt Rosalía in haar outfit en performance verwijzingen naar een kunstwerk: de "pluimhoorntjes" op haar hoofd zijn geïnspireerd door de hoorns op het schilderij 'Witches' sabbath' van Goya. Het is trouwens de Nederlandse ontwerper Dennis Vanderbroeck die nauw met haar samenwerkte voor het podium-ontwerp van deze show. 

Hierna komt een moment waar haar fans duidelijk toch nog enorm van kunnen genieten: een flashback van enkele nummers naar haar - qua stijl totaal andere - album ' Motomami'. 'Saoko' en 'La fama' krijgen het publiek in Caraïbische sferen en helemaal aan het dansen. 

In 'La fama' zingt Rosalía dat roem "een slechte geliefde" is, maar ze laat zich de aandacht, het applaus en het gejoel zichtbaar welgevallen.

Hoewel ze intussen een wereldster van het kaliber van Beyoncé en Taylor Swift is, lijkt ze nog steeds op een of andere manier benaderbaar. Ze amuseert zich zichtbaar, ze lacht, ze dolt met het publiek, speelt in op de bordjes die ze bij zich hebben. 

Na dit korte 'Motomami'-intermezzo begeeft ze zich met 'De madrugá' weer naadloos in haar 'Lux'-universum.

In dit lied en in deze performance komt alles samen waar Rosalía momenteel voor staat. Ze zingt in verschillende talen (waaronder het Oekraïens) en gaat erg diep in haar emotie.

In de choreografie zien we dan weer haar flamenco-invloeden terugkeren, beelden die doen denken aan stierenvechters. 'De madrugá' is zo ongetwijfeld een van dé hoogtepunten van een concert dat nu al meedingt naar de titel van concert van het jaar.  

En dan komen we alweer in een andere sfeer. Rosalía opent Akte III met een opvallende cover 'Can’t take my eyes of you'. Zelf staat ze op dat moment in het kader van een kunstwerk als een hedendaagse Mona Lisa. Compleet met de fotograferende, haar adorerende fans voor haar. 

Een moment waarin ze ons confronteert met de alomtegenwoordige Instagram-/TikTok- en selfiecultuur waarin we alles meer en meer lijken te beleven via onze telefoon. Tegelijk straalt Rosalía zo'n puurheid uit. Ze betovert, charmeert en lijkt je door de cameravoering zo rechtstreeks aan te spreken dat je beseft dat je hier wel in het nu moet zijn. 

Eén van de mensen op het podium mag daarna mee naar haar biechtstoel. En in Antwerpen is dat niemand minder dan actrice Jennifer Heylen. Zij vertelt Rosalía (in een iets te uitgesponnen passage misschien) over een ex-lief dat er 2 Instagram-accounts op nahield. 

'La perla' (een nummer over een 'klootzak'), duidelijk een van de publiekslievelingen in Antwerpen, wordt aan hem opgedragen. 

Rosalía is naast een ongelofelijk getalenteerde artieste en zangeres ook bijzonder grappig. Dat wordt nog maar eens duidelijk voor en tijdens 'Sauvignon blanc'.

In de intro gaat ze in op een fan die een bordje met 'Justice for 'El mal querer' (haar 2e album, red.)' opsteekt. "Je kan er thuis naar luisteren", zegt Rosalía. "'Lux' is de nieuwe 'El mal querer', besluit ze." Nadat ze in 'Sauvignon blanc' een gouden snipperregen over zich heen gekregen heeft (wat alweer een prachtig effect geeft), gooit ze - met enige hulp - haar handdoek in het publiek. 

Het sluitstuk van deze akte is 'La yugular'. Hier valt - alweer - een erg theatrale choreografie op. You love it or hate it. Rosalía klimt een trap op, bovenaan ligt ze op een glazen platform en van daaronder wordt ze gefilmd, waardoor we als publiek haar gezicht weer van zeer dichtbij zien op de grote schermen. 

Al de hele avond wordt Rosalía begeleid door een orkest dat in de vorm van een kruis gepositioneerd zit in het midden van de zaal. Een beeld dat we enkele keren van bovenaf te zien krijgen op de schermen. En dat ook een beetje gezien kan worden als een spiegelbeeld van de opengevallen kist uit het begin van de show. 

In dit deel van de show verlaat Rosalía het hoofdpodium om enkele nummers bij het orkest te brengen. Op haar weg daar naartoe laat ze een fan uit volle borst meezingen en blijft ze vrij lang hangen bij een securityman (heel schattig allemaal). 

Afsluiten doet Rosalía op het grote podium, onder meer met haar grote hit 'Despecha' (ook weer uit haar 'Motomami'-periode). Daarna volgt het emotionele 'Focu'ranni', waarin ze zingt dat ze alleen "van zichzelf en van haar vrijheid" zal zijn. Het lied eindigt met Rosalía die zich theatraal achterwaarts van een trap stort. 

Na een korte pauze wordt het publiek na een bijna 2 uur durende emotionele rollercoaster naar huis gestuurd op de tonen van het emotionele 'Magnolias'.

We hebben Rosalía dan misschien weer iets beter leren kennen, maar er blijft nog veel mysterie. En misschien is dat maar goed ook. Zelf hoopt Rosalía nog eens terug te keren naar Antwerpen en met haar hopen vele anderen dat na vanavond ook.