Het is moeilijk te zeggen wie de echte hoofdrol speelt in 'Pragmata'. Als speler kruip je in de huid van astronaut Hugh, maar zonder robotmeisje Diana maakt die zelfs geen schijn van kans om 10 minuten te overleven op een maanbasis vol gevaren. Wat volgt is een vader-dochterverhaal vol actie dat op geen enkel moment melig wordt. 3 redenen waarom je 'Pragmata' moet spelen.
Astronaut ontfermt zich over robotmeisje, of andersom? 'Pragmata' verrast op vele vlakken
1
Een hartverwarmende vader-dochterrelatie
Tijdens een ruimtemissie wordt astronaut Hugh door een ramp gescheiden van zijn team. Hij heeft geen idee wat er gebeurd is en gaat op zoek naar een manier om contact te maken met de aarde en thuis te geraken. Tijdens die zoektocht ontmoet hij Diana, een robotmeisje dat op de maan leeft en aangestuurd wordt door artificiële intelligentie.
In een maanbasis vol gevaarlijke robots zijn Hugh en Diana volledig op elkaar aangewezen. Het duurt dan ook niet lang voor ze een nauwe band ontwikkelen. 'Pragmata' is niet het eerste spel waarin de ouder-kindrelatie aan bod komt (denk aan 'God of war' of 'The last of us'), maar nooit eerder werd het zo mooi en warm gebracht.
Hoewel Hugh in de proloog aanhaalt dat hij geen fan is van kinderen, kruipt hij meteen na de eerste ontmoeting met het robotmeisje in een vaderrol. Diana zelf is dan weer zo'n uitzonderlijk krachtige robot dat je als speler nooit het gevoel krijgt dat ze een last is. Integendeel.
Dat Diana eruitziet als een 7-jarig blond meisje en niet als een broodrooster met een schotelantenne erop, helpt natuurlijk voor de geloofwaardigheid van die relatie. Wat haar rol op de maan precies is, maakt deel uit van het verhaal. Die spoiler ga ik hier niet weggeven.
2
Verrassende nieuwe speltechnieken
De grootste reden dat 'Pragmata' een van de leukste games is die ik dit jaar al speelde, is het gloednieuwe spelmechanisme dat verrassend goed werkt.
Vijandige robots kan je pas neerschieten wanneer Diana de robots gehackt heeft en op die manier hun verdedigingsschild neerhaalt. Dat doet ze vanop jouw rug, maar de minipuzzel die daarbij te pas komt, moet je zelf oplossen. Terwijl je aanvallen ontwijkt.
Het klinkt ingewikkeld, maar het mechanisme zit zo goed in elkaar dat je er meteen mee weg bent en dat ik me meteen afvroeg waarom dit nog nooit eerder werd gedaan.
Het hacken verveelt ook op geen enkel moment, omdat er geleidelijk aan nieuwe elementen aan toe worden gevoegd die de gevechten steeds opnieuw een andere wending geven. De mogelijkheden zijn eindeloos en voegen leuke extra's toe aan een vlot spelende scifi-shooter.
3
De prachtige omgevingen
De Artemis II-astronauten zijn inmiddels veilig terug thuis, maar wie zelf eens een tripje naar de maan wil maken, kan dat in 'Pragmata' doen. De maan ziet er wel een heel stuk anders uit dan de beelden die we de afgelopen maand voorgeschoteld kregen.
De maan was (tot voor kort) bewoond en onze ruimtereis brengt ons dan ook op prachtige plaatsen die de mens zelf ontworpen heeft. Zo kom je al vrij vroeg in het spel terecht in een futuristische versie van Times Square.
De omgevingen zijn wel fragiel. Op de maan wordt alles gebouwd met behulp van 3D-printers en kwaliteit is daarbij bijzaak. De filosofie was: als iets kapot gaat, printen we het gewoon opnieuw.
Het voordeel: zowat alles kan geprint worden. We gaan van New York naar groenere omgevingen met geprinte bomen en zelfs stranden. Maar de mooiste momenten zijn toch de momenten waarvan elke wannabe-astronaut droomt. Even neerploffen op het maanoppervlak en staren naar de aarde.
'Pragmata' is een spel van Capcom. Het is vanaf vandaag beschikbaar op PlayStation 5, Nintendo Switch 2, Xbox Series X&S en Windows (pc).
