"Met tranen over mijn wangen stond ik op de oprit": de ouders van Michael Goolaerts over Van Aert zijn ultieme eerbetoon aan hun zoon

Voor glorie, maar vooral voor Goolie.

Acht jaar lang reed Wout van Aert in Parijs-Roubaix met een loodzware rugzak rond: de belofte om er ooit te winnen voor zijn overleden ploegmaat Michael Goolaerts, die op de vervloekte kasseien het leven liet.

Zo geschiedde, gisteren. Het gaf de triomf van WVA voor iedereen die Goolaerts gekend heeft een extra emotionele laag. Zijn toenmalige ploegmaats en collega's, vrienden en familie.

En vooral: Staf en Marianne, de ouders van Goolaerts. "Het is overweldigend", doet vader Staf het relaas van een dag die sowieso al veel emoties met zich meedraagt.

"Kijk, sinds het overlijden van Michael kijk ik normaal geen koers meer. (geëmotioneerd) Het doet te veel pijn. Zeker omdat dit zijn koersen waren. Ik probeer me er een beetje van af te sluiten. Vandaag was ik het dus ook niet aan het volgen."

"Maar ik was op de terugweg van een bezoek aan mijn moeder en hoorde dan toch op de radio dat Wout kans maakte op de zege. Ik ben onze oprit opgereden en ben blijven luisteren. (zoekt even naar zijn woorden) Ook het eerste interview van Wout heb ik daar gehoord. De tranen liepen over mijn wangen."

"Ik ben naar binnen gegaan en mijn vrouw was alles op televisie aan het volgen - in tegenstelling tot mezelf kan zij wel nog naar de koers kijken. Dan hoorden we Wout zijn interview nog eens in het Nederlands. Wondermooi."

Dat hun zoon na al die jaren nog zo diep in het hart zit van Van Aert – en andere ploegmaats – ontroert de familie Goolaerts.

"Regelmatig stuur ik nog eens een berichtje naar die jongens. Ook naar Wout - hij antwoordt altijd na een paar minuten. Maar ik val hem niet graag lastig, die gast heeft andere prioriteiten. En ik wil hem ook niet met ons verdriet confronteren. Want als je met die gedachte moet rondrijden ..."

"Wout heeft altijd gezegd dat hij in Roubaix de bloemen zou winnen voor Michael. Na jaren vol pech hadden we de hoop al een beetje opgegeven, het leek alsof het Wout niet gegund was. Platrijden, vallen en dan zet Pogacar ook nog eens zijn zinnen op die koers. Klop hem maar eens, hé. Maar zondag kwam alles samen."

"Weet je, we zijn niet bijgelovig, maar we denken dat onze Michael vandaag met Wout heeft meegereden."

En dus verschijnt Van Aert – een man van zijn woord – binnenkort ongetwijfeld met die beloofde ruiker bloemen.

"Die krijgt dan sowieso een ereplaatsje aan de urne van Michael", glundert vader Staf. "Die is trouwens in de vorm van een kassei. De dag dat Michael 30 jaar zou zijn geworden, stond Wout hier ook met bloemen. Hij is altijd welkom."

Dat de herinneringen en gedachten aan Goolaerts door de zege extra levendig zijn, beschouwen de ouders als een voorrecht.

"Het is zwaar, maar tegelijk ook plezant dat de mensen nog aan Michael denken. Er zijn zoveel kinderen die verongelukken en waar nadien niks meer over wordt gezegd ... Ons hart breekt als Antoine Demoitié in Gent-Wevelgem (waar de renner in 2016 overleed, red.) niet vernoemd wordt. Wij hebben geluk dat ze over onze zoon wel nog vaak praten. En dan zeker nu."

"Ik weet wat Michael nu tegen Wout zou zeggen. (slikt even) Mercikes. Dat was zijn woord. Iedereen, mercikes."