Een assistentiehond weigeren is wettelijk verboden, maar veel uitbaters doen het toch

Radio 2-luisteraar Evelien Rutten uit Antwerpen contacteerde de redactie van WinWin nadat ze op zoek was gegaan naar een verblijf aan de Belgische kust voor haar mama met assistentiehond. Ze werd geconfronteerd met de ene weigering na de andere. "Ik contacteerde een 15-tal verblijven, van alle soorten, en telkens werden we geweigerd wegens de assistentiehond. Plots waren dan ook heel veel mensen allergisch voor honden." 

"Helaas is dit niet het enige geval, we krijgen vaker meldingen van onterechte weigeringen", zegt Mark Van Gelder, voorzitter bij de koepel van Belgische assistentiehondenscholen en voorzitter bij assistentiehondenschool Canisha. "Vorig jaar moest UNIA, het Interfederaal Gelijkekansencentrum, zelfs ingrijpen in zo'n 30-tal dossiers." 

"Een assistentiehond of hulphond is een hond die is of wordt opgeleid om een persoon met ziekte, aandoening of beperking te helpen door een aantal taken uit te voeren en problemen op te lossen", zegt Mark Van Gelder, voorzitter bij de koepel van Belgische assistentiehondenscholen.

"Het kan dan gaan om blindengeleidehonden, ADL-hulphonden (voor fysieke ondersteuning), signaalhonden (voor doven/slechthorenden), epilepsie- en diabeteshonden (medische detectie), psychiatrische hulphonden (o.a. PTSS) of autisme-assistentiehonden." 

Het assistentiehondendecreet  van 2009 verleent mensen die gebruikmaken van een assistentiehond toegangsrecht tot publieke plaatsen zoals cafés, restaurants, winkels, hotels, gemeentelijke diensten en voorzieningen en openbaar vervoer. "Ook wanneer andere dieren niet zijn toegelaten, kunnen assistentiehonden niet zomaar geweigerd worden", voegt Van Gelder toe. "Winkel- of hoteleigenaars kunnen daar dus niet op eigen houtje anders over beslissen." 

Dat luisteraar Evelien zo veel weigeringen voor een verblijf aan de Belgische kust kreeg, betreurt ook woordvoerder van Horeca West-Vlaanderen Bart Boelens: "Dit is iets wat we helaas vaker horen. Toch blijven we horeca-uitbaters op die verplichting wijzen en vinden we het ook belangrijk dat ze zich daaraan houden", zegt Boelens.

"Wat we soms aanraden aan hoteliers die assistentiehonden weigeren om hygiënische redenen, is om één of enkele kamers aan te passen, door bijvoorbeeld het tapijt te verwijderen, waardoor die verhuurd kunnen worden aan klanten met assistentiehonden alsook aan andere klanten."

Ook voor Mark Van Gelder is het verhaal van Evelien helaas herkenbaar. "Spijtig genoeg horen we dit soort verhalen vaker. Elke maand krijgen we een paar meldingen van onterechte weigeringen", zegt Van Gelder.

"Heel veel kunnen we oplossen door in gesprek te gaan met de winkel- of horeca-uitbater. Maar helaas kunnen we niet alle gevallen oplossen en moest UNIA, het Interfederaal Gelijkekansencentrum, vorig jaar ingrijpen in zo'n 34 dossiers", vertelt Van Gelder.

"Mensen komen vaak met zwakke excuses wanneer ze assistentiehonden weigeren. De ene keer zeggen ze simpelweg dat ze geen honden toelaten om hygiënische redenen, de andere keer is een allergie voor honden het excuus. Dat laatste is het meest gebruikte excuus, denk ik", zegt Van Gelder. Ook luisteraar Evelien vertelde erover: "Plots waren alle eigenaars van een verblijf aan de kust allergisch voor honden. Dat viel écht op."

"Uiteraard kan het zijn dat je allergisch reageert op honden, maar in principe zou je dan een medisch attest moeten kunnen voorleggen wanneer je weigert." 

"Iemands assistentiehond weigeren, is zoals iemands rolstoel weigeren. Een assistentiehond is net als een rolstoel een hulpmiddel voor iemand, en dus is die hond cruciaal voor die persoon. Het mag niet gezien worden als een gewoon huisdier."

Luisteraar Evelien, wier moeder een mobiele beperking heeft, bevestigt dat: "Mijn mama heeft heel erg veel aan haar hond. De hond helpt haar bijvoorbeeld met winkelen, aankleden en de was doen. Door die hond kan mijn mama leven."