"Hoe blijf ik bij iemand die niet kan zeggen dat hij van me houdt?" Rika beantwoordt vraag van Charlotte

Charlotte is 25 en net hersteld van een zware depressie. "Tijdens mijn behandeling heb ik veel geleerd. Ik leef nu veel dichter bij mezelf en kan weer genieten van het leven. Op mijn afdeling in het ziekenhuis leerde ik een jongen kennen. We waren daar op ons kwetsbaarst, maar dat maakte het ook heel verbindend. We werden heel erg verliefd op elkaar."

"Door hem kan ik weer lachen, genieten en gewoon onnozel doen. Hij leerde me om een soort 'we zien wel'-mentaliteit te hebben. Ik leerde hem dan weer dat hij discussies niet uit de weg moet gaan en beter kan uitspreken wat hem dwarszit. We hadden goede seks en heerlijk verbindende knuffels."

"Toch kon hij nooit zeggen dat hij van me hield, terwijl alles in zijn gedrag dat wel leek te tonen. Later bleek dat hij 3 jaar lang in een soort situationship had gezeten met een Duits meisje. Dat maakte het voor mij allemaal erg verwarrend. Een paar maanden geleden heb ik daarom beslist om geen seks meer met hem te hebben. Ik doe de liefde niet half: ik wil iemands 100 procent zijn."

"Tegenwoordig zien we elkaar 1 tot 2 keer per week, en trek ik duidelijk de grens bij knuffelen. Ik heb nog nooit zoiets intens gevoeld, noch zo'n mooie en warme vriendschap ervaren. Ik ben er heel dankbaar voor. Hij vindt onze knuffels net zo verbindend als ik, en in zijn ogen zie ik nog altijd die verliefdheid. Ik merk ook dat ik hem vaak mis, en dat ik helemaal tot rust kom van zijn geur. Ik denk dat we een hele goeie match zouden zijn, maar misschien niet op dit moment. Hoe kan ik hem in mijn leven houden, in welke vorm dan ook?"

Wat Charlotte vertelt, herkent Rika bij veel twintigers. "Haar verhaal toont hoe angstig veel jongeren vandaag zijn. Ze willen een relatie tot in de kleinste details definiëren, met allerlei termen en tussenvormen. Maar wat zij beschrijft, is voor mij gewoon een relatie. Alleen kan hij de woorden 'ik hou van jou' niet uitspreken."

"Voor hem kan die uitspraak voelen als een belofte die een enorme druk met zich meebrengt: 'Ik zie iemand graag en wil die niet kwetsen, maar kan ik dat waarmaken?' Dat kan leiden tot faalangst en een vorm van bindingsangst. Aan haar kant speelt dan weer de angst om gekwetst of verlaten te worden."

Het advies van Rika? Leven in het hier en nu. "Ik zou zeggen: 'Die 4 woorden hoef je mij niet te zeggen – wat wij nu hebben, vind ik helemaal oké.' Uiteindelijk is dat precies waar ze zelf ook dankbaar voor is. Als je blijft focussen op wat er misschien ooit fout kan lopen, of op de angst om zelf ook in een driejarig verhaal terecht te komen dat uiteindelijk tot niets leidt, leef je niet meer in het moment."

"Als zij zich terugtrekt omdat ze die 4 woorden niet krijgt, geeft ze hem eigenlijk het signaal dat ze het niet vertrouwt. Door in het nu te blijven, geef je hem net méér vertrouwen."

"Zie dat ook niet als een rode vlag, want dat is het niet", zegt Rika. "Ze hebben emotionele intimiteit, affectieve intimiteit en seksuele intimiteit. Ze voelen zich goed bij elkaar en spreken zorgzaam om de 2 weken af. Waarom zou je daar niet in kunnen of mogen meegaan?"

"Natuurlijk kan het binnen 2 jaar nog blijken dat het toch niets wordt. Maar dan is dat omdat je het geprobeerd hebt en hebt ervaren: we zijn niet voor het leven voor elkaar gemaakt, maar we hebben wél een heel mooie ervaring gedeeld. En draait het wel goed uit, dan kan het evengoed dat hij binnen een paar jaar alsnog die vier uitspreekt en aan komt draven met een ring."

"Als je er geen druk op zet, komen die woorden er wel. Het is een blijvend oefenterrein waarin hij leert om engagement aan te gaan. En deels gaat het ook over die 'we zien wel'-houding die ze van hem leerde."