3 redenen waarom deze horrorminiserie geen 'Stranger things' is (en dat is goed)

Rachel staat op het punt te trouwen met Nicky. Daarvoor trekt het koppel naar het vakantiehuis van zijn ouders in de bergen, maar Rachel voelt dat er iets niet klopt. Het is geen concrete angst, maar eerder een onbehaaglijk gevoel dat steeds erger wordt. Wie de nieuwe ‘Stranger things’ verwacht, komt bedrogen uit. Netflix mag dan graag uitpakken met de boude belofte - “van de makers van” - toch zijn de Duffer Brothers hooguit executive producers. Ze hebben de reeks niet geschreven, niet geregisseerd. Ze zijn meer een soort begeleiders die hun naam en hun merk hieraan verbinden. 

‘Something very bad is going to happen’ is geen avontuur, geen nostalgie, geen kinderen tegen buitenaardse krachten. Dit is psychologische horror voor volwassenen. En de titel alleen al zegt genoeg: hier gaat iets verschrikkelijks gebeuren.

Vergeet goedkope schrikmomenten. In ‘Something very bad is going to happen’ draait het niet om jumpscares, maar om een voortdurend gevoel van ongemak dat zich onder je huid nestelt.

De hamvraag: de angst om met de verkeerde persoon te trouwen. En dat wordt heel sterk neergezet door Camila Morrone als Rachel. Je voelt haar groeiende paniek, haar gevoel dat ze vastzit in iets waar ze niet meer uit kan. En naast die groeiende twijfel begint ze overal tekens te zien waarom ze beter zo snel mogelijk wegloopt. Van het vakantiehuis, van de schoonfamilie en misschien ook wel van haar toekomstige echtgenoot.

De reeks neemt de tijd om die spanning op te bouwen. We zien geen overdreven geweld in de eerste afleveringen. In plaats daarvan: kleine details, ongemakkelijke stiltes, vreemde reacties, gesprekken die net iets te lang duren. Het is character-driven storytelling in plaats van een achtbaan van horror. 

Morrone draagt de reeks. Als Rachel moet ze navigeren tussen rationele twijfel en groeiende paranoia en ze doet dat met een kwetsbaarheid die je meesleept. Je begrijpt waarom ze twijfelt. Maar je vraagt je ook af: klopt het echt? Of is het gewoon haar eigen onzekerheid?

Maar de absolute ster is Jennifer Jason Leigh als Victoria, de moeder van Nicky (Adam DiMarco). Zij speelt de matriarch van de familie met zo’n kilte, zo’n onderhuidse dreiging, dat het haast angstaanjagend wordt. Ze zwerft door het huis in haar nachtkleed, maakt cryptische opmerkingen, en je weet nooit of ze je vriend of vijand is.

Het is een rol die in andere handen over-the-top had kunnen worden, maar Leigh speelt het met een ijzige kalmte die des te verontrustender is.

Deze reeks stelt vragen over vrouwen die hun identiteit verliezen zodra ze in een nieuwe familie trouwen. Over de druk om je aan te passen, om te verdwijnen in de schaduw van je schoonfamilie. En dat thema krijgt zowel subtiel als letterlijk vorm in de donkerte van dit verhaal.

De cinematografie is doelbewust duister. Scènes spelen zich af in schaduwen, gezichten verdwijnen in het donker, en je voelt de claustrofobie toenemen. Zo wordt het vakantiehuis in de bergen haast een personage op zich. Met slecht verlichte gangen, verwarrende kamers, een absoluut gevoel van geïsoleerdheid. Je voelt dat Rachel er ‘The shining’-gewijs gevangen zit, dat er geen uitweg is.

De makers nemen hun tijd om de paranoia te voeden, misschien iets te lang. Maar de apotheose is wat je van het genre mag verwachten: beklemmend én bloederig.

Zonder te veel te verklappen: dit is geen lichte kost. Dit is geen feelgood-reeks om op zaterdagavond bij weg te dommelen. Dit vraagt je aandacht, dit kruipt onder je huid, en dit blijft hangen.