Zeg niet 'postuurtje', maar 'monument op de schouw': expo in Oostende toont kleine sculpturen van grote namen

Terwijl Mu.ZEE in Oostende in verbouwing is – we zitten op schema, we heropenen in het voorjaar van 2028, zegt directeur Bruno Verbergt – maakt het museum van de nood een deugd. In de Venetiaanse Gaanderijen, met zicht op zee, toont het museum schatten uit de eigen collectie.

Dit keer met als thema ‘kleinsculptuur’ of ‘statuettes’. Sommigen zouden dat oneerbiedig ‘postuurtjes’ noemen. Het is volwaardige kunst, werpt curator Stefan Huygebaert tegen. "Deze kunstenaars hadden hoogwaardig beeldhouwwerk voor ogen en ze hechtten zeer veel belang aan de afwerking.”

Er zijn zo’n 100 van die kleine beelden te zien. Bedoeld om in een interieur te zetten, op een schouwmantel, een sokkel, een vensterbank. Draagbaar ook, zodat je ze kunt verplaatsen. Verticaal van vorm meestal, vaak een mens of een dier. Stefan Huygebaert laat een salon zien met art-decomeubelen. Met een sculptuur als lampenkap, presse-papier of een cache-pot met kamerplant van de hedendaagse kunstenaar Dodi Espinosa.

De kern van de expo is een collectie art-decobeelden uit de eigen verzameling van Mu.ZEE van grote namen als Constant Permeke, Oscar Jespers, Oscar De Clerck of Jozef Cantré. “We zijn ook heel blij met de langdurige bruiklenen van de stad Menen van de fenomenale Yvonne Serruys, een heel goeie beeldhouwster van eind 19e en begin 20e eeuw”, zegt Stefan Huygebaert. 

Nieuw aangekocht in de collectie is ook een prachtig klein beeldje van een vrouw met haar kindje van Marthe Donas. Onlangs wijdde het KMSKA nog een grote tentoonstelling aan haar schilderijen. “Dit is het enige beeldje dat ze maakte”, zegt Stefan Huygebaert.

De tentoonstelling verkent allerlei soorten kleine sculpturen. Dodenmaskers of afgietsels van handen: ietwat morbide om zoiets in je salon te hebben staan. Interessant is een beeldje uit de persoonlijke collectie van James Ensor. Hij schilderde het heel vaak, onder meer naast zijn moeder op haar sterfbed. Lang werd gedacht dat het een Madonna was, maar het blijkt een afgietsel van een antieke vrouwenfiguur met een kruik in de hand.

Soms waren die kleine beeldjes een voorafje van groter werk. Zoals het monumentale werk van Jozef Cantré op het gebouw van De Grote Post. In de Venetiaanse Gaanderijen te zien in kleine, gipsen uitvoering. 

Van de recent overleden Guillaume Bijl is een reeks beeldjes te zien, kleine witte kopieën van overbekende werken zoals de kus van Rodin. Bijeengezet in een speelse combinatie. Ook leuk: de speelgoeddoos van Wim Delvoye, met een plastic action man van zichzelf, als Ken van Barbie, en met allerlei attributen zoals zijn cloaca-kakmachine of zijn getatoeëerd varken.

Naast de kleine sculpturen in de langgerekte galerij is in een ronde ruimte nog meer werk van Wim Delvoye te zien. Een betonmolen uit barok gesculpteerd hout, een indrukwekkende reuzenconstructie met gasbuizen op sierlijke keramieken sokkels en een jeugdwerk van Delvoye, geschilderd op een Perzisch tapijt.

Nog even over die kleine sculpturen: die zijn uitermate kwetsbaar. En dat terwijl je er zo graag wil aankomen, want ze staan op ooghoogte. “Aanraken: dat noemen we het privilege van de eigenaar. Voor de bezoekers is het inderdaad absoluut uit den boze”, zegt curator Huygebaert. Op 6 plaatsen mag je wel voelen: in metalen kokers zit telkens een kopie van een echt beeldhouwwerk. Je kan tasten en raden om welk meesterwerkje het gaat.

Heb je zelf een beeldje thuis staan met een verhaal of met een speciale betekenis, dan mag je dat ook melden aan Mu.ZEE. Elke maand zetten ze er eentje ‘en vedette’ in de tentoonstelling.