Thuisverpleger Johan en ouder koppel overleven gewelddadige home-invasion in Mollem: "We hadden er alle drie niet meer kunnen zijn"

"Ik vond het bizar dat de rolluiken dicht waren, toen ik aankwam bij mijn patiënt vrijdagvoormiddag. Dat is niet van zijn gewoonte", steekt thuisverpleger Johan van wal. "Maar lang stond ik daar niet bij stil. Ik ging aanbellen. Nog eens. Na de 2e keer kwam er een vreemd persoon opendoen die vriendelijk gebaarde om binnen te komen. Eens daar werd de deur achter mij gesloten en riep de echtgenote dat er een overval bezig was." 

De dader deed teken naar Johan om te gaan zitten. "Toen ben ik opstandig geworden. Ik legde uit dat ik verpleger ben en kwam om meneer te verzorgen, en dat hij duidelijk hulp nodig heeft. 'Los je zaken op met geld en bankkaarten, maar laat mij mijn werk doen, en laat ons gerust' zei ik er nog bij." Maar het haalde niets uit. Integendeel. De dader greep naar een vuurwapen, en Johan besefte dat het menens was. Hij ging zitten en hield zich koest.

De dader vraagt Johans gsm, maar dat weigert hij eerst omdat er vertrouwelijke patiënteninformatie in staat. "Maar omdat hij mij bedreigde, heb ik dat toch moeten doen. Hij heeft toen mijn simkaart eruit gehaald en mijn gsm op de grond gegooid waardoor die gebarsten is."

Maar dat is nog het minste van zijn zorgen. "Je gaat in overlevingsmodus, en denkt aan niets anders dan je patiënten en jezelf in veiligheid brengen. Voor hen is dit een zeer traumatische ervaring. Toen de dader in de hal aan het rondneuzen was, zag ik mijn kans schoon en probeerde ik via de keuken en de garage naar buiten te lopen. Maar daar heeft hij me onderschept, tegen de grond gewerkt en naar de living gesleurd. Daar heeft hij me nog eens geslagen en raakte ik mijn bril kwijt. Op dat moment zag ik de dood echt voor ogen."

De dader verzamelt alle gestolen spullen in tassen, en probeert zijn sporen op de klinken te wissen met een doekje. "Daarna is hij vertrokken, deed de deur op slot en nam de sleutel mee", gaat Johan verder.

Gelukkig kan hij via de garage naar buiten, waar hij eerst nog kijkt of hij de dader kon vinden. "Die was natuurlijk verdwenen. Dus ben ik me gaan ontfermen over het koppel. Maar ook alle administratie. Politie bellen, cardstop, de zoon van het koppel, mijn collega's van de thuisverpleging, mijn echtgenote, noem maar op. De politie is daar uiteindelijk aangekomen zoals in de films. Met combi's en anonieme wagens. Heel indrukwekkend was dat."

Toch is Johan de dag erna meteen gaan werken, zelfs bij de patiënt van de home-invasion. "Daar stond ik op. Want ik wilde weten hoe het met hem ging en of hij hulp nodig had. We hebben onze verzorgende taak in de maatschappij. Die rol wil ik blijven vervullen ondanks de blauwe plekken en slapeloze nachten." 

Het parket van Halle-Vilvoorde voegt nog enkele details toe aan het verhaal. "De man des huizes heeft de verdachte binnengelaten. Toen zijn vrouw thuiskwam, werd ook zij bedreigd met vertoon van een wapen. Het oudere koppel heeft geen verwondingen opgelopen, maar verkeerde wel in shock. De verdachte zou hen ook gekneveld hebben, daarna ging hij er vandoor met cashgeld en hun bankkaarten. De thuisverpleger kreeg wel slagen." 

Gezien de omstandigheden gaat het goed met het drietal. "We worden in het dorp heel goed opgevangen. Zij door buren, ik door collega's. Maar ook familieleden. Het had slechter kunnen aflopen. We hadden er alle 3 niet meer kunnen zijn. Daar proberen we ons aan op te trekken. Het was materiële en fysieke schade, verder proberen we er voor elkaar te zijn."