Kinderen van Bekaert-dynastie ontspringen de dans na witwasvervolging 8 miljoen euro

Even een (technische) reconstructie. Baron Léon Bekaert en jonkvrouw Anne Bekaert zijn de kinderen van Antoine Bekaert, op zijn beurt de kleinzoon van de bekende staaldraadproducent. 

Die Antoine Bekaert richtte in 1984 een private stichting op in Liechtenstein, om een deel van zijn vermogen in onder te brengen. Maar toen hij 6 jaar later overleed, werd dat vermogen niet aangegeven. 

Vervolgens werd in 2004 wel een offshoreconstructie opgezet in de Bahama's. Na de ontbinding van de Liechtensteinse stichting en de offshoreconstructie werd het geld in 2010 herbelegd in levensverzekeringen in Luxemburg. Uiteindelijk werd het geld in 2018 naar België gerepatrieerd, waarna Léon Bekaert acht miljoen euro onder zijn kinderen verdeelde. In maart 2019 maakte de bank echter alsnog een melding bij de Cel voor ­Financiële Informatieverwerking (CFI).

Witwassen, vond het Openbaar Ministerie.

Volgens de procureur was de stichting in Liechtenstein gebruikt om successierechten te ontduiken. In de praktijk bleef het vermogen immers onder de controle van Antoine Bekaert en later zijn kinderen. Ondergeschikt werd opgemerkt dat de beklaagden minstens de uitkeringen hadden moeten aangeven. "Ze wisten waarom die structuur er was en hadden de legaliteit moeten nagaan. De fiscale alarmbel had moeten afgaan." 

Daarom vorderde de procureur een gevangenisstraf van 10 maanden met uitstel en een boete van 2 miljoen euro voor Léon, en een gevangenisstraf van 10 maanden met uitstel en een boete van 320.000 euro voor Anne. 

"Jan met de gouden hoed gebruikte een constructie om zich op illegale wijze een financieel voordeel te verschaffen", klonk het. Daarnaast vorderde het OM respectievelijk 3,2 miljoen en 478.000 euro verbeurdverklaring.

Niets van aan, zei de verdediging van de 2 Bekaerts. 

"Het Openbaar Ministerie plukt veel elementen en gebruikt ze door elkaar om er een financiële thriller van te maken, maar het is een sciencefictionverhaal", reageerde meester Dave van Moppes. De verdediging legde uit dat de Stiftung volgens de regels van de kunst werd opgericht, toen in België dergelijke alternatieven nog niet bestonden. Ook bij het opzetten van de offshoreconstructie zouden de nabestaanden van Antoine Bekaert gewoon hun adviseurs gevolgd hebben.

De verdediging vroeg om de strafvordering onontvankelijk te verklaren. "Door het tijdsverloop kunnen wij onze verdediging niet meer voeren", aldus meester Van Moppes. Heel wat documenten uit de jaren 80 en 90 zijn immers niet meer beschikbaar, waardoor de vermeende successiefraude niet meer onderzocht kan worden. Daarbij werd opgemerkt dat Antoine Bekaert via handgiften al regelmatig schenkingen aan zijn kinderen had gedaan.

Ten slotte stond meester van Moppes nog stil bij de repatriëring van het geld. Volgens de verdediging oordeelde de bank MeDirect in eerste instantie dat er geen aanwijzingen voor een illegale herkomst waren. Toch kwam er uiteindelijk wel een melding bij de CFI. "Misschien had MeDirect gehoopt dat de tegoeden bij hen belegd zouden worden, terwijl een groot deel uiteindelijk naar de kinderen ging."

De advocaat van Anne Bekaert hekelde de dubbelzinnige houding van het Openbaar Ministerie. "Hoe kan een particulier weten hoe het zit als het Openbaar Ministerie het na 42 of 36 jaar nog niet weet?", aldus meester Henri Derycke. Volgens de verdediging moet het vermogen van een familiestichting wel degelijk beschikbaar zijn voor de familieleden, die op basis van reglementen uitkeringen kunnen krijgen. "De begunstigden moeten niet in de statuten vermeld worden. Het is ook niet verplicht om te zeggen wat er na het overlijden moet gebeuren. Er is geen enkele spelregel geschonden."

Ook los daarvan betwistte de verdediging dat de beklaagden de intentie hadden om te sjoemelen. Antoine Bekaert liet zich steeds bijstaan door gerenommeerde advocaten, waardoor zijn kinderen dachten dat de bestaande structuur wettelijk was. Bovendien zouden ze de herkomst van het geld niet verborgen gehouden hebben, want alle Luxemburgse documenten werden voorgelegd. "We hebben altijd het advies gevolgd", verklaarde Léon Bekaert in zijn laatste woord.

De Brugse correctionele rechtbank verklaarde de strafvordering uiteindelijk onontvankelijk.

Volgens de rechter werden het recht op een eerlijk proces en de rechten van verdediging immers geschonden. In het vonnis werd opgemerkt dat er geen onderzoek werd gevoerd naar de vermeende successiefraude, terwijl de verdediging daar wel op had aangedrongen.

Door het tijdsverloop kunnen de beklaagden bepaalde documenten zelf onmogelijk nog voorleggen. In dat kader wierp de rechter op dat de verdediging nochtans al het mogelijke deed om de zaak zelf te onderzoeken, bijvoorbeeld door specialisten aan te stellen.