Is 'DTF St. Louis' de meest onsexy erotische thriller van het jaar?

De titel 'DTF St. Louis' verwijst naar een app voor getrouwde mensen die willen experimenteren met buitenechtelijke seks. Weerman Clark (Jason Bateman) stelt zijn collega en doventolk Floyd (David Harbour) voor om samen in die spannende wereld te duiken. Alleen, Clark haakt al snel af wanneer hij een affaire begint met Floyds vrouw Carol (Linda Cardellini). En dan gebeurt er een moord.

Floyd is een hoogst aaibare, maar weinig aantrekkelijke man die pas recent gebarentaal is gaan leren. Niet omdat hij doof is, maar gewoon omdat hij het werk nodig heeft. Hij wil de vonk met zijn vrouw herontdekken, worstelt met zijn rol als pluspapa en heeft weinig gevoel voor stijl. Tegelijk is uitgerekend deze man actief op de overspel-app 'DTF St. Louis'. Het is een ongebruikelijke rol in het oeuvre van acteur David Harbour. Vergeet de politieagent die monsters verslaat in 'Stranger things' en de superheld uit het Marvel Cinematic Universe. Nee, deze keer speelt hij een verlegen, onzekere man met 30 kilo meer, belastingschulden en een afwijking aan zijn penis die hij in het eerste het beste gesprek met een vreemde ter sprake brengt.

En toch zit de rol hem als gegoten. Al voelt ze voor hem allicht wat ongemakkelijker aan dan hij het gewild had. Zijn ex-vrouw Lily Allen bracht onlangs namelijk een vernietigend breakup-album uit over, jawel, seksuele ontrouw in een modern huwelijk. Die parallel kleurt hoe je naar Floyd kijkt. 

Hoewel geadverteerd als een erotische thriller, toont deze serie opvallend weinig erotiek. Integendeel. Carols en Floyds seksleven is doodgebloed sinds zij bijklust als honkbalscheidsrechter en hij haar outfit onaantrekkelijk vindt. (We krijgen het pak vanuit elke mogelijke onflatteuze hoek te zien, en eerlijk: hij heeft geen ongelijk.) Maar ook de affaire tussen Carol en Clark wordt amper expliciet in beeld gebracht.

Wel wordt er openhartig over seks 'gepraat', maar zelfs die gesprekken zijn weinig opwindend. Het blijft klinisch, vlak. Daarom voelt het soms aan als comedy: de serie maakt grapjes rond seks en over seks, maar nooit echt ten koste van seks. Als de reeks iets wil duidelijk maken, dan wel dit: veel mensen hebben gekke fantasieën, en je weet nooit wat er zich achter de gordijnen van de buren afspeelt.

Het resultaat? De meest onsexy erotische thriller denkbaar. En net dat maakt 'DTF St. Louis' zo fascinerend.

Dit is geen verhaal over jonge, knappe mensen die dramatische levens leiden. Dit is een verhaal over mensen van middelbare leeftijd die worstelen met hun huwelijk, en met wie ze geworden zijn. 

Floyd, Carol en Clark zijn 3 'midlifers' in een vreemd soort driehoeksverhouding die uitmondt in een heuse whodunnit. Maar in plaats van te focussen op de misdaad, zoemt 'DTF St. Louis' in op de individuele identiteitscrisissen van de 3 hoofdpersonages. In een weinig glamoureuze context, in de minst spannende periode van hun leven.

Zowel Cardellini als Bateman blinken hierin uit. Ze spelen een rol die constant schakelt tussen een goed mens in slechte omstandigheden, en een slecht mens die we te positief hebben ingeschat. In 7 afleveringen wordt zo het moordmysterie op aanvaardbare wijze ontrafeld, maar krijgen we vooral een kijkje in de hoofden van 3 doodgewone mensen van middelbare leeftijd. Personages die zelden de lead krijgen.

En dat levert verrassend openhartige gesprekken op. Over seks die saai is geworden. Over fantasieën waar je je voor schaamt. Over de kloof tussen wie je dacht te worden en wie je werkelijk bent. Onderwerpen waar mensen van middelbare leeftijd in het echt moeilijk over praten, maar die hier met een breekbare eerlijkheid ter sprake komen.

Het maakt van 'DTF St. Louis' een frisse eyeopener, bevolkt door weinig frisse figuren. En dat alleen al maakt de serie de moeite waard.