We kennen de Peppers als stoere rockers, maar als het over hun eerste gitarist gaat, komen de tranen boven

De documentaire 'The rise of the Red Hot Chili Peppers: our brother, Hillel' lijkt op het eerste gezicht een klassieker in het genre waarin Netflix intussen een traditie heeft. Opvallend detail is dat de Peppers – ondanks hun medewerking – officieel afstand hebben genomen van het project, lang voor de release. "We hebben hier op creatief vlak niets mee te maken", schrijven ze op sociale media. 

De Amerikaanse rockgroep is het niet eens met de aanpak van de makers en de promotie door Netflix. Volgens hen ligt de nadruk te veel op het ontstaan van de groep en te weinig op de rol van hun eerste gitarist Hillel Slovak, ook al is zijn broer James bij deze docu betrokken. 

Frontman Anthony Kiedis en bassist Flea willen met hun getuigenissen vooral een eerbetoon brengen aan de mens en muzikant die Slovak was. Hij legde de basis voor de typische Peppers-klank. Zijn speelstijl is overgenomen door Slovaks veel bekendere opvolger John Frusciante, die hierover ook getuigt in deze docu.

Drie redenen waarom dit universele verhaal over rouw en vriendschap jouw tijd verdient.

Zoals bij zoveel rockbands begint het verhaal van de Red Hot Chili Peppers bij een vriendengroep op de middelbare school. "We waren allebei buitenbeentjes uit gebroken gezinnen", vertelt Kiedis, over zijn instant klik met bassist Flea (geboren als Michael Balzary). Hillel Slovak vervolledigt het duo tot een onafscheidelijk trio, met hun liefde voor muziek als bindmiddel.

De band boekt zijn eerste successen en treedt veel op, maar in de zomer van 1988 overlijdt Slovak aan een overdosis. Hij is dan amper 26. Flea herinnert zich haarscherp zijn 35 voicemailberichten, wanneer hij die avond nietsvermoedend thuis komt na een barbecue. 

Zijn overlijden zindert bijna 40 jaar later nog na. In die mate dat zowel Kiedis als Flea hun tranen niet altijd kunnen verbijten.

Ze praten met stemmen vol emotie die af en toe breken. Je ziet de stoere rockers vol tattoos tijdens de interviews eenzaam op hun stoel, als 2 jongens die blijvend rouwen om hun trouwe vriend, die mee aan de wieg stond van hun muzikale droom. 

"Ik was een weirdo die niemand wou, maar Hillel zag me, geloofde in mij en raakte me, nog altijd", vertelt hij in tranen. "Een vriend verliezen die voelt als een broer, is meer dan je aankan op die leeftijd", zegt Kiedis met trillende stem.

Flea draagt op Slovaks uitvaart mee zijn kist, Kiedis blijft er weg. Hij heeft het gevoel dat Slovaks moeder hem deels zijn dood verwijt. Ook Kiedis worstelt in die periode met druggebruik.

Kiedis vertelt emotioneel hoe hij zich heeft verzoend met Slovaks moeder op haar sterfbed. Een verhaal dat blijft plakken. Want vergis je niet: deze docu gaat over veel meer dan muziek. Over broederschap in de puurste vorm. En over wat rouw op jonge leeftijd met een mens kan doen.

Zo goed als elke muziekdocu bestaat uit nostalgische (vaak zwart-wit) beelden uit de oude doos. Korrelige en schokkerige fragmenten die destijds achter de schermen zijn opgenomen, vormen een visueel contrast met de strak geregisseerde interviews van vandaag.

Ook voor deze docu biedt het Peppers-archief veel inspiratie. Foto's en filmpjes van hun eerste shows in kleine muziekclubs, oude concerttickets en affiches en beelden vanuit het tourbusje bieden een inkijk in het muzikantenleven.

De sappige verhalen waar geen beeldmateriaal van bestaat, vertellen de makers via kleurrijke animaties in stripverhaalstijl. Die trekken je als kijker mee in het verhaal. En ze vormen visueel een interessant contrast met het archiefmateriaal.

Zo blijft de warme anekdote bij, van waar de klik tussen Kiedis, Flea en Slovak écht is ontstaan.

Hun intense vriendschap begint wanneer Slovak het duo oppikt in zijn knalgroene auto, terwijl ze staan te liften in hartje L.A. Het is het begin van vele avonden waarop ze samen uren naar muziek luisteren: herkenbaar voor een tienervriendschap.

Een nevenpersonage in deze docu is de tijdsgeest waarin alles zich afspeelt: de volle jaren 80. Ik was toen nog niet geboren, maar op basis van deze docu zou ik willen van wel. Er gaat een grote vrijheid vanuit.

Het idee van 'sex, drugs en rock-'n-roll' in de muziekwereld werd door veel artiesten nog letterlijk genomen. De experimenteerdrang van toen vertaalt zich in erg open getuigenissen nu.

Kiedis en Flea vertellen vrijuit over hun ervaringen met verschillende soorten drugs. Daarbij beseffen ze maar al te goed: voor hetzelfde geld was niet Slovak, maar een van hen jong gestorven.

"Drugs waren in die tijd onze versterker, zoals Hillel het noemde. We wilden weten wat er allemaal bestond, zonder stil te staan bij de gevolgen", vertelt Flea, die worstelt met een schuldgevoel. "Ik zag Hillel vervagen, maar ik wist niet hoe ik er voor hem kon zijn toen."

Kiedis getuigt over meerdere pogingen om af te kicken van heroïne. Het is de periode waarover hij het nummer 'Fight like a brave' heeft geschreven. Hij laat er geen twijfel over bestaan dat zowel zijn druggebruik als de dood van Slovak hem blijvend hebben veranderd.

"Hillel blijft voortbestaan in de energie van Red Hot Chili Peppers. Flea en ik zullen hem nooit vergeten." Na deze docu zit de naam Hillel Slovak wellicht ook breder in het collectieve geheugen. Vriendschapsmissie geslaagd.