Begin dit jaar stapte Katarina Viktorsson (42) uit het leven. Haar moeder, Berit Viktorsson, kwam op 22 maart 2016 om op de luchthaven in Brussel. Katarina’s naam staat nu op de nieuwe gedenkplaat van de aanslagen, die gisteren in de vertrekhal is onthuld. Ze staat net onder haar moeder. Pano sprak met haar in 2018.
Katarina Viktorsson staat nu ook op nieuwe gedenkplaat aanslagen 22 maart
Sara Van Boxstael
Gepubliceerd:
Wie met vragen zit over zelfdoding kan terecht op de Zelfmoordlijn, op het gratis nummer 1813, of op zelfmoordlijn1813.be. Nood aan een gesprek? Dan kan je 24/7 terecht bij Tele-Onthaal op het nummer 106. Je kan ook chatten via www.tele-onthaal.be . Jongeren kunnen terecht bij Awel op telefoonnummer 102, of via chat op awel.be .
De Zweedse Berit Viktorsson was op bezoek geweest bij haar dochter en 2 kleinzoontjes in Brussel. Katarina maakte haar moeder op 22 maart 2016 om 6 uur wakker - de vrouw zou dan terug huiswaarts vliegen. Ze dronken nog samen koffie, namen afscheid en Berit vertrok naar de luchthaven. 's Ochtends ontploften de bommen.
Katarina beseft al vrij snel dat haar moeder op de verkeerde plaats is op het verkeerde moment. Het duurt dan ook 4 dagen voor de bevestiging komt: haar moeder is omgekomen bij de 2e bom.
"Niemand belde terug"
In de Pano-aflevering 'Trauma na de bom' getuigde Katarina in 2018 al over de moeilijke zoektocht naar hulp voor zij die achterbleven. Die kwam toen moeilijk op gang. Er was geen doorverwijzing naar laagdrempelige traumatherapie bijvoorbeeld en slachtoffers zoals Katarina voelden zich aan hun lot overgelaten. "Snel na de aanslagen contacteerde ik slachtofferhulp van de federale politie. Ik wilde met iemand spreken. Ze beloofden terug te bellen, maar dat hebben ze nooit gedaan", vertelt Katarina.
"Al je energie zoeken om de telefoon te nemen en hulp te vragen. De belofte krijgen dat men je zal contacteren. En dan niemand die je terugbelt..."
"Niemand belde me terug"
Katarina nam ons in vertrouwen mee naar het bezoek bij haar psycholoog. We zagen haar pijn terwijl ze alle symptomen beschreef van een posttraumatisch stressyndroom: verhoogde spanning, emotionele vermijding, onthechting, herbeleving… "De mensen die mij het dierbaarst zijn, wil ik bijna wegduwen", vertelt ze.
Katarina beschrijft symptomen van posttraumatisch stresssyndroom
Secundaire slachtoffers zoals Katarina, die niet op de plaats van het onheil waren maar er wel iemand verloren, hadden moeilijkheden om hun lijden erkend te zien. Midden in de verwerking van het verlies van haar moeder, probeerde Katarina te doen wat de verzekeringen van haar verwachtten: haar trauma bewijzen. Keer op keer. Dat leidde tot hopen papierwerk.
"Dit is mijn archief alleen om mijn verwantschap met mijn moeder aan te tonen"
Katarina had het tijdens de opnames voor Pano nog altijd erg lastig. We spraken af in Zweedse kerk in Brussel om haar daar te filmen. De kerk had haar erg geholpen tijdens het bange wachten op nieuws over haar moeder. Toen we met de ploeg arriveerden in het gebouw in Etterbeek, stuurde Katarina een bericht: ze was niet in staat om te komen. Te veel trauma, te veel herbeleving. De afspraak kon niet doorgaan.
Op donderdag 29 januari werd Katarina Viktorsson begraven. Ze laat 2 zonen na van 12 en 14 jaar.
