Weduwe slachtoffer aanslagen haalt hard uit tijdens herdenking: "België deed niet genoeg om mijn man te beschermen"

"Het is 10 jaar geleden dat zijn hart stopte met kloppen, door een lafaard zonder hart en geweten, maar wel met bommen." Met die woorden opende Larissa Scelfo haar speech in het metrostation van Maalbeek, de plek waar haar man op 22 maart 2016 het leven liet.

Yves Cibuabua Ciyombo was 27, werkte in een Colruyt-winkel en studeerde tegelijk. Zijn vrouw herdenkt hem als "een geweldige echtgenoot, als een zonnestraal en een prachtige vader". Naast haar staat Tiana (13), een van hun 2 dochters. Het is vandaag de eerste keer dat ze een herdenking bijwonen.

Maar naast het verdriet heerst er ook woede bij de vrouw. Niet alleen ten aanzien van de terroristen, maar ook gericht op België.

"België heeft niet genoeg gedaan om hem en andere slachtoffers te beschermen. We zijn sinds 22 maart 2016 bezig met overleven. Het gebrek aan organisatie was schrijnend, maar het gebrek aan menselijkheid was schrijnender. Daar ben je niet op voorbereid."

Ze heeft het onder meer over de dagen meteen na de aanslag. "Op de eerste dag werden we naar huis gestuurd zonder een alternatief aan te bieden.". 

De verpleger van het militair hospitaal schreeuwde tegen mij: 'Mevrouw, het heeft geen zin om u op te winden. Ofwel is hij dood en heeft het geen zin, of hij leeft'."

"Stel je voor dat je pas 3 dagen later verneemt dat je man dood is omdat je zijn naam leest op een lijstje dat op een deur hangt (...)".

"Of een oude juridische expert zonder kinderen die de moord op mijn man vergelijkt met de natuurlijke dood van zijn schoonvader (…). Ik antwoordde hem: 'Je weet niet wat het is als je kind op de achterbank van de auto huilt omdat haar vader dood is'."

In tranen vertelt ze dat er "geen week, geen dag voorbijgaat" zonder dat ze zijn afwezigheid voelt. "Hij is er niet meer en hij zal er nooit meer zijn".

Dan richt ze zich tot de beleidsmakers die de herdenking bijwonen. "Ik vraag jullie allemaal om je ego opzij te zetten en vraag jezelf af of je die beslissing ook zou nemen als het gevolgen zou hebben voor jezelf of je eigen kinderen. Ik vraag jullie om te kiezen voor vrede en empathie."

Haar getuigenis wordt op applaus en "bravo"-geroep onthaald.

Daarna neemt hun dochter Tiana het woord. Ook haar getuigenis gaat door merg en been. "Ik heb mijn vader sinds die vervloekte dag nooit meer gezien of gesproken. Het is niet omdat ik nog klein was, dat het niet moeilijk was."

"Een vader verliezen is altijd verschrikkelijk, maar door een  aanslag en zonder herinnering aan hem, dat zou niet mogen."

Het meisje was amper 3 op het moment van de aanslagen. "Het ergste is dat ik elke dag merk dat mijn vader er niet meer is. Hij is er niet om me wakker te maken of om een vaderdagcadeautje aan te geven. Ik moest ze aan mijn beste vriendin of mijn mama geven."

"Het is heel wat om elke dag wakker te worden met dat voortdurende gemis."

Woede en onbegrip over het gebrek aan informatie in de dagen na de aanslagen is iets wat bij meerdere slachtoffers speelt. "Je hoort dat dat wachten, die eerste contacten, vaak niet zo goed verlopen zijn", duidt justitiejournaliste Caroline Van den Berghe.

"Het was een heel chaotische dag en het heeft ook lang geduurd voor mensen nieuws kregen dat ze hun dierbaren verloren hadden. Daar zit nog veel woede en kwaadheid, ook vandaag nog", klinkt het.

Heeft ons systeem dan gefaald? "Dat is een zwaar woord", zegt Van den Berghe. "Gelukkig worden we niet elke dag met zulke aanslagen geconfronteerd. Er zijn ook lessen getrokken uit wat er is gebeurd. De veiligheidsdiensten werken beter samen en er is een betere informatie-uitwisseling."

"Ik denk dat we vandaag beter klaar zijn om zoiets aan te pakken, mocht er ooit nog zoiets gebeuren. Maar ik hoop dat we dat nooit zullen moeten ervaren."