Jens Dendoncker werd door zijn opspelende epilepsie niet meer verzekerd op zijn werk in het magazijn. “Volgens hen werd het te gevaarlijk, dus moest ik stoppen”, vertelt hij in de podcast ‘Peter Van de Veire & De Zandloper’. Onrechtstreeks maakte het hem een succesvol comedian.
"Het was te gevaarlijk om nog te werken": comedian Jens Dendoncker over zijn strijd tegen epilepsie
Mona Junger
Gepubliceerd:
Toen Jens Dendoncker begon als stand-upcomedian, moest hij net stoppen met werken. “Ik werkte in een familiebedrijf dat deed in kinder- en babyspullen.” Tot zijn weer opspeelde. “De verzekering vond het niet meer verantwoord, dus werd ik tijdelijk niet meer verzekerd.”
Dendoncker werkte voor het grootste deel in een magazijn. “Soms ging ik mee naar een beurs. Daar moest ik bijvoorbeeld op hoogte staan en dingen losmaken.” Het werk was soms fysiek. “Volgens de verzekering was het te gevaarlijk. Ze zagen het niet meer zitten.” De epilepsie zorgde er zo onrechtstreeks voor dat hij een succesvolle comedian werd.
In de comedy-wereld won Dendoncker al snel zijn eerste prijzen. In 2014 won hij de eerste editie van de Radio 2 Humorklas. In 2016 pakte hij de Humo’s Comedy Cup.
Het was voor Dendoncker essentieel dat de bal snel aan het rollen ging. “Ik ben niet iemand die heel lang kan aanmodderen. Had ik te lang op dat beginnersniveau gebleven, was ik waarschijnlijk snel weer met andere dingen begonnen.”
Niet autorijden
Dendoncker mag niet autorijden door zijn epilepsie. “In theorie moet je een jaar aanvalsvrij zijn. Ik deed ooit wel mijn theorie- en praktijkexamen. Door mijn praktijkexamen raakte ik nog niet.”
Drie weken later stond er een nieuwe afspraak klaar. “Maar in die tussentijd kreeg ik een nieuwe aanval, dus lag het weer stil voor minstens een jaar. Sindsdien ben ik nooit meer langer dan een jaar aanvalsvrij geweest.”
Dendoncker heeft een tourmanager die er altijd bij is, waardoor hij het autorijden niet nodig heeft. “Hij is ook mijn beste vriend, dus dat is fijn. Misschien was het erger geweest als ik wel eerst een paar jaar kon rijden. Nu heb ik het nooit echt gehad, dus mis ik het niet.”
Sinds mijn praktijkexamen voor mijn rijbewijs ben ik nog nooit een jaar aanvalsvrij geweest
Jens Dendoncker
Dendoncker ging van werken in het magazijn naar bekend worden. “In een paar jaar tijd ging dat snel, maar toch gebeurde dat voor mij gestaag. Het was niet zo dat ik van de ene op de andere dag de hele tijd werd aangeklampt en aangesproken. Dat ging geleidelijk. En eigenlijk valt het tot op vandaag nog steeds goed mee. In het overgrote deel van de gevallen is iedereen supervriendelijk.”
Dendoncker woont in Antwerpen. “Daar word ik helemaal niet zo vaak aangesproken. Mensen weten waar ik woon. Er lopen daar nog veel bekendere mensen rond, dus dat valt goed mee. Als ik naar andere steden ga, wordt het iets erger. Zeker als we moeten spelen en ik zoek bijvoorbeeld nog iets om te eten. Maar al bij al valt het goed mee en heb ik er geen last van.”
