Een uur lang slowen. Toegegeven, dat klinkt niet als de boeiendste dansvoorstelling ooit. En toch zet choreograaf Lisa Vereertbrugghen met 'Again forever' een parel van een stuk neer.
Voor iedereen die nooit durfde slowen: dit is je moment
Als ik aan slowen denk, dan denk ik aan tegelplakkers van John Legend en beschonken tantes en nonkels die een saai familiefeest op gang proberen te trappen. Gelukkig blijft choreografe Lisa Vereertbrugghen met 'Again forever' ver weg van de parochiezaal. Zij kiest – zoals gewoonlijk – resoluut voor de club.
De scène lijkt wel een morning after. Dat rozige moment na een goed feestje waarop de laatste ravers een taxi naar huis nemen. Een rookmachine blaast ochtendmist de lucht in. 2 mensen staan te praten, iemand zit uitgeteld op de grond, een ander danst nog wat na.
En die dans wordt een slow. Maar dan wel eentje die de regels op z'n kop zet.
Hier zijn 3 redenen waarom ook jij echt moet gaan kijken.
De ontprikkeling prikkelt
Al jaren onderzoekt Vereertbrugghen hoe hardcore techno lichamen in beweging zet. Dat doet ze nu opnieuw, maar deze keer verlaagt ze het aantal beats per minute van diezelfde muziek. Techno op slakkentempo dus.
Zelfs de kleinste aanraking wordt een scène
Mathieu Lonbois
Daardoor ligt het ritme van 'Again forever' laag en in TikTok-tijden is dat wennen. Maar ik hou van die traagheid. Een steelse blik naar het publiek komt beter tot z'n recht. Een aanraking wordt een scène. Gefluister brengt me op het puntje van mijn stoel.
En net wanneer je denkt dat het loom wordt, verschuift alles: duo's worden een kwartet, de energie kantelt.
De spanning zit 'm ook in wie met wie danst. Het is slowen, maar dan zonder de klassieke rolverdeling die ik als tiener altijd voelde. Er staan geen mannen op het podium. Wie leidt en wie volgt ontstaat uit een vibe, niet uit een sociale verwachting. Dat is een verademing.
Dit is een queer utopie
Op een rave kijkt niemand op als ik met een andere man dans of kus. 2 vriendinnen die schuren? Whatever. De club is een plek waar gender vervaagt en waar queer mensen – ook ik – niet bang moeten zijn om elkaar aan te raken.
Maar slowen in de parochiezaal? Dat is iets anders. Het is intiemer, zichtbaarder, kwetsbaarder. Durf ik dat hier wel met mijn vriend? Krijgen we rare blikken? Is dit veilig?
Queer personen die veilig kunnen slowen, dat doet mijn hart smelten
Mathieu Lonbois
'Again forever' creëert die ruimte wél. Op scène, maar ook daarbuiten: in aanloop naar de Leuven Pride organiseerde Vereertbrugghen een antipatriarchale slow-workshop in kunstencentrum STUK. Daar zijn beelden van die mijn hart doen smelten .
Elke seconde telt
Vereertbrugghen weet – in tegenstelling tot veel andere podiumkunstenaars – dat je een feestje moet verlaten op een hoogtepunt. 'Again forever' duurt maar een uurtje, en dat is goed. Het is een kunst om zo precies te doseren.
De 4 dansers hebben genoeg aan 2 dranghekken en een zwarte vloer
Mathieu Lonbois
Er zijn geen overbodige scènes, er is geen ruis. De 4 dansers hebben niet meer nodig dan 2 dranghekken en een zwarte vloer. En zelfs zonder was het gelukt: in de ogen van Maisie Woodford alleen kan je makkelijk een uur verdrinken.
Of deze rave in slow motion nu je ding is of niet – ik blijf Lisa Vereertbrugghen sowieso dankbaar. Zolang niet iedereen kan slowen met wie die wil, is er altijd de troost van 'Again forever'.
'Again forever' van Lisa Vereertbrugghen en het Gents kunstencentrum CAMPO tourt nog tot eind september.