Presentatrice Evi Hanssen: "Heeft ruzie maken met je kinderen ook voordelen? Leren ze er iets uit?"

Evi Hanssen heeft nog nooit geroepen tegen haar kinderen. “We kunnen met de ogen draaien of zuchten, maar we hebben nog nooit gebruld of elkaar uitgescholden.” Ook met de deuren gooien of figuurlijke bommen die ontploffen, hebben ze nog nooit meegemaakt.

“Ik ken mijn mindere kanten en mijn kinderen zijn pubers", lacht Hanssen. Het is dus niet zo dat haar kinderen nooit boos zijn. "Of het altijd met me eens zijn. Mijn 17-jarige zoon kan boos op me zijn, maar zou nooit tegen me roepen. Ik heb het nooit bij mijn kinderen gedaan, dus mijn kinderen hebben het ook niet geleerd.”

Kinderpsychologe Anky De Frangh vindt het vooral belangrijk dat er conflict is en kan zijn. “Je moet het niet altijd eens zijn met elkaar. Niet iedereen kijkt op dezelfde manier naar de wereld. Dat is oké. Kinderen moeten dat leren. Moet dat met roepen en schelden? Nee. Al is het ook niet het einde van de wereld. Vooral herstel is belangrijk.”

Roepen doen we uit onmacht en frustratie. De Frangh roept soms zelf eens. “Terwijl ik nooit dacht dat ik een roeper zou worden. Ik heb best temperamentvolle kinderen die luid kunnen zijn. Als ik roep, is dat omdat ik letterlijk niet gehoord word. Uiteraard helpt het niet en erna voel ik me nog eens schuldig ook. Het is dus belangrijk om me erna te verontschuldigen."

Er zijn verschillende redenen waarom ouders ontploffen. “Vaak is het omdat hun draagkracht wordt overschreden door alle eisen die tegenwoordig aan ouders gesteld worden. Emmers van ouders raken snel vol. Thuis gebeurt er iets, waardoor je je geduld verliest. Je emmer loopt over en je brult. Je kind is dan de aanleiding, maar niet de oorzaak. Het is dus altijd goed om je te verontschuldigen voor het roepen, want het kan hard binnenkomen.”

Tegelijkertijd zijn er veel gezinnen die wel roepen en schelden. “Bij hen is het eerder normaal, omdat ouders dit thuis aangeleerd kregen. Als dit jullie manier was van discussiëren, is het normaal dat je dat meeneemt.” Temperament en slaapgebrek spelen hier ook een grote rol in.

Om roepen tegen te gaan, is het goed om als ouder op tijd je grenzen aan te geven. Toch is dat niet voor iedereen gemakkelijk. Sommigen leerden het niet om hun lichaam te lezen en te begrijpen. Dat zorgt ervoor dat ze niet voelen wanneer ze over hun grenzen gaan. “Je hoeft niet zo lang mogelijk een lieve mama of papa te zijn. Je hoeft niet zo lang mogelijk aan gentle parenting te doen.”

Sommige ouders interpreteren gentle parenting fout. "Mild ouderschap wil niet zeggen dat je altijd geduldig en begripvol moet zijn, want dat gaat niet. De kans bestaat dat je uiteindelijk toch ontploft."

Sommige mensen leerden in hun kindertijd dat grenzen aangeven niet geapprecieerd werd. “Het werd bestraft of afgekeurd. Of je kreeg de boodschap: wat jij wil, doet er niet toe. Ik ben de baas, dus ik bepaal.”

Het is een heel genuanceerd thema. Er zijn dus meer redenen waarom ouders hun grenzen niet durven, kunnen of willen aangeven. “Ouders die een autoritaire opvoeding kregen, durven hun grenzen niet aan te geven uit schrik dat hun kind zich niet graag gezien voelt. Of dat het kind hen niet graag meer zal zien. Een grens kan voelen als een breuk.” Ook hier komt het neer op wat je als ouder zelf hebt meegekregen, geleerd en ervaren.

"Maar ook te rustig blijven is nefast als je je grenzen niet aangeeft", concludeert De Frangh. "Het belangrijkste is dat je als ouder op tijd je grenzen herkent en aangeeft, dan zal je ook niet ontploffen.”