Foto van zwaargewonde stewardess Nidhi ging de wereld rond na aanslagen: "Ik moest meer dan 24 operaties ondergaan"

Het is een van de iconische foto's van de aanslagen van 22 maart: een gewonde vrouw, in een geel pakje, staart voor zich uit op een bankje in de vertrekhal van de luchthaven. Die gewonde vrouw is Nidhi Chaphekar, een stewardess uit India. 

Ook zij doet in de VRT NWS-documentaire '22 maart, 10 jaar geleden' haar verhaal.  

Die ochtend was ze op de luchthaven van Zaventem. "Het was 1 van de laatste vluchten en ik was vrij droevig. Het was het laatste vertrek vanop Brussel." (Jet Airways, de luchtvaartmaatschappij waar ze mee vloog, zou eind maart 2016 stoppen met vluchten vanop Zaventem, red.)

Op de camerabeelden zie je hoe ze door de luchthaven loopt, met haar valiezen de roltrappen neemt en de vertrekhal inloopt. 

Pal op dat moment, om 7.58 uur precies, gaat de eerste bom af aan rij 11. "Ik zag die eerste ontploffing voor mij", herinnert ze zich. Daarop draait ze zich om, om te vluchten. "Ik zag zo veel mensen. Ik dacht: 'We gaan vertrappeld worden'."

Maar in die mensenmassa loopt ook de 2e terrorist met zijn bom, vlak achter Nidhi. "Hij was vlak achter mij. Ik zag dat niet, maar ja...", beschrijft ze de hallucinante beelden. Ook hij laat zijn bom ontploffen, vlak bij Nidhi. 

Er volgde een vuurbal en een ongelooflijke knal. "Ik herinner me dat ik als een voetbal door de lucht vloog. Ik kwam neer en was even bewusteloos. Maar op dat moment was het alsof alle energie van de zon in mijn ogen zat. Het was alsof er een soort bliksemflits was. En het was alsof iemand iets in mijn oor ontploft had, zodat ik niets meer hoorde. Ik dacht de hele tijd: 'Het is een bomaanslag, het is een bomaanslag, het is een bomaanslag."

Ze voelt meteen dat ze (zeer) zwaar gewond is. "Ik probeerde op te staan, maar ik dacht dat ik mijn benen kwijt was. Ik dacht ook de hele tijd: 'Ze mogen mijn voeten niet amputeren'. Mijn kinderen waren toen 10 en 13 en het enige waar ik aan kon denken was dat ik hen moest zeggen dat ik leefde, dat ik het overleefd had. Dat heeft mij gered."

Nidhi kon zich niet verroeren. "Ik was op iemand aan het wachten. Ik hoorde plots: 'tak, tak, tak', de schoenen van een militair. Ik wuifde en zei: 'Hallo, ik ben hier'." Hij tilde haar op en zette haar op een stoel. Op dat moment werd ook de foto genomen die de wereld zou rondgaan. Nidhi: bebloed en onder het stof, met gescheurde kleren. 

Wat de foto niet toont, is hoe zwaar gewond ze eigenlijk is. "Ze hebben mij op een stretcher gelegd en mij naar de uitgang gebracht. Toen ze mijn kleren opensneden zeiden ze: 'Ze is niet donker, ze is verbrand'. Ik heb toen gevraagd of mijn hele gezicht verbrand was. Het antwoord was 'ja'. Ik zei dat ze niets moesten doen met mij. Ik wilde niet zo leven. En dat was het, dat was het einde."

Ze werd in coma gehouden, en haar familie wist urenlang niet hoe het met haar ging. "De tijd ging voorbij, 1 uur, 2 uur, 5 uur, 7 uur. Dat was een trauma voor mijn familie." 

Meer dan 24 operaties moest ze ondergaan. "Het is niet gemakkelijk, het begint opnieuw en opnieuw. Maar je geeft niet op."

"Er zijn dingen die je moet vergeten, maar niet kunt vergeten", besluit ze. Al is ze ons land voor altijd heel erg dankbaar. "Ik ben geboren in India, maar ik kreeg mijn leven terug dankzij de Belgische ziel. Ze hebben hard gewerkt om iedereen terug te brengen. Dus dank u. Ik heb een dubbele identiteit: ik ben daar geboren, maar mijn ziel ligt hier."