Met haar overleden grootmoeder aan haar zijde, zoekt Yebba opnieuw naar richting

Yebba is bij het grote publiek vooral bekend door haar indrukwekkende passages op andermans werk. Zo kwam in 2021 Drake's album 'Certified Lover Boy' uit, met daarop 'Yebba's Heartbreak '. Het nummer grijpt me nog altijd bij de keel, om nog maar te zwijgen van de emotie die haar solowerk oproept.

Als succes in de muziekindustrie puur op talent gebaseerd zou zijn, dan was Yebba een van de bestverkopende artiesten van onze tijd. De 31-jarige zangeres uit Memphis met een beklijvend stemgeluid is een veelgevraagde achtergrondzangeres, maar wie haar beter kent, weet dat ze ook fantastische teksten schrijft. Dat bewees ze al op haar debuutalbum 'Dawn', een ode aan haar overleden moeder. 

5 jaar later put Yebba opnieuw uit een groot verlies, maar deze keer vanuit een totaal ander perspectief. Dit zijn 3 redenen waarom je haar 2e album 'Jean', dat vernoemd is naar haar grootmoeder, niet mag missen.

Yebba opent 'Jean' meteen met een statement. "No money, no nepotism, no favoritism, no nothing. But I stuck to my guns, and God made good on his promise." Het is een zin die de toon van het hele album zet. 'Jean' is haar waarheid, en niets anders dan de waarheid.

Zo is het album een terugkeer naar haar roots — letterlijk. In het nummer 'West Memphis' zingt ze "What's realer than the part of you that you don't even claim?" en "That country ain’t a costume". Haar identiteit is onlosmakelijk verbonden met de streek waar ze opgroeide, en dat zet ze hier met trots in de verf.

Maar ook muzikaal gaat 'Jean' over thuiskomen. Als kind van "the South" en met een predikant als vader, was de jonge Abbey Smith omringd door gospel, blues en soul. Hier blendt ze die muziek uit haar jeugd zorgvuldig met folk en indie. 'Earth, wind & California' klinkt heerlijk nostalgisch, als de soundtrack van een zomer die nooit voorbij mocht gaan.

Yebba weet wat verlies is. Op haar debuutalbum hoor je hoe ze het overlijden van haar moeder verwerkt, maar deze opvolger over haar overleden grootmoeder Jean, de scherpzinnige vrouw die haar mee opvoedde, is veel meer dan een lofrede. 

Op 'Jean' onderzoekt Yebba net wie ze is ná het afscheid, wanneer de pijn niet langer allesoverheersend is en het voelt alsof ze een stuk van zichzelf kwijt is. Op 'Yellow eyes' biecht ze op dat ze jaloers is op haar eigen vermogen om door te gaan. Het is een gave om zulke complexe, maar herkenbare gevoelens onder woorden te brengen.

"All of it is worship", zegt Yebba zelf over het album. En de grootste eer is voor haar grootmoeder, de vrouw die haar toestemming gaf om zichzelf te zijn.  

Daarom krijgen we hier ook een speelse, en soms zelfs scherpe kant van Yebba te horen. 'Of course' is bijna een disstrack, met lyrics als "I'll sit on his pinky ring" en "All these men are fucking scams". 'Aggressive' toont dan weer aan dat pijn en plezier naast elkaar kunnen bestaan. 

Wanneer artiesten diep in hun ziel laten kijken, maar tegelijkertijd ook los kunnen laten, werkt muziek pas écht helend. 

Yebba is niet het type artiest dat snel tevreden is. Mark Ronson, die haar debuutalbum produceerde, vatte het mooi samen: "You’re never going to get a sound or a color or a tone past Yebba that she doesn’t like. She put her trust in me, but only in the name of realizing her vision." 

Ze nam ook uitgebreid de tijd om research te doen voor ze zich aan een bepaald label wilde binden. Want Yebba weet niet alleen heel goed wat ze wil zeggen, maar ook hoe ze dat wil overbrengen.

Zo is naast de inhoud, ook de uitwerking van 'Jean' hoogstpersoonlijk. Yebba schreef alle teksten voor het album en is tegelijkertijd executive producer. Samen met producer John Rooney maakte ze zo op 5 jaar tijd een intiem zelfportret.

Dat harde werk mondt nu uit in haar eerste headlinertour ooit. Na haar debuut gooide COVID roet in het eten, maar nu staat niets in Yebba’s weg om haar verhaal met de wereld te delen. En wat een geluk dat wij deel mogen uitmaken van die wereld, want met haar tournee stopt ze ook in ons land. 

Met 'Jean' schrijft Yebba verder aan het verhaal dat ze op 'Dawn' begon: een ode aan de vrouwen die haar grootbrachten.