Giani praat voor het eerst over terreuraanslag in Maalbeek: "Ik zag een vrouw voor mijn ogen sterven op de stoep"

"Ik zat op de trein van Sint-Truiden naar Brussel toen ik een bericht kreeg over een bom op de luchthaven van Zaventem", begint Giani zijn verhaal. "Ik heb toen meteen mijn grootvader gebeld die 35 jaar lang op de luchthaven heeft gewerkt als politieagent om hem te zeggen dat hij het nieuws moest volgen. Ik kwam aan op kantoor en vroeg aan de onthaalbediende of ze het nieuws aan het volgen waren. Daarna belde ik het thuisfront om te zeggen dat in Brussel alles rustig was."

Maar het bleef allesbehalve rustig. Om 9.11 uur ontplofte een bom in metrostation Maalbeek. De gevolgen waren gruwelijk: 17 dodelijke slachtoffers en meer dan 100 gewonden. "Ik legde net mijn telefoon neer, toen  ik een enorme knal hoorde. Ik dacht eerst dat er iets gebeurd was bij de Europese instellingen. Maar dan zag ik heel veel rook beneden op straat. Ik ben dan meteen naar beneden gesneld met de collega’s, we zaten op de 6e verdieping."

"Als ik ergens spijt van heb, dan is het wel dat ik niet de trappen ben afgegaan in de metro. Ik deed wel de deur open richting het metrostation, hoewel mijn collega’s me dat afraadden. Ze zeiden: 'wie weet wie daar nog rondloopt en schiet. Of misschien gaat er nog een bom af'. Toen ik de deur opendeed vielen de mensen letterlijk op straat, zwaargewond, zwaar verbrand. Het waren echt oorlogstaferelen, dingen die je zelf niet op televisie ziet", vertelt Giani met tranen in de ogen.

De medewerkers van CD&V wisten niet wat ze moesten doen. "We hadden een klein EHBO-doosje voor als je je snijdt aan een papier of als je een bloedneus hebt. Hier was geen beginnen aan. We hebben water uitgedeeld en gedaan wat we konden. We hebben de politie en hulpdiensten gebeld, maar die zeiden: 'we zitten nog in Zaventem'. Hier in het verlengde van de deur heb ik een vrouw zien sterven. Ze was doorzeefd door bomfragmenten. We hebben een vrouw met een kind geholpen, we zagen mensen die van kop tot teen verbrand waren. Als ik daar nu aan terugdenk, 10 jaar later, dan komt alles weer terug."

De Wetstraat is ook vandaag nog een drukke weg met veel verkeer. "Net na de bomaanslag bleef het verkeer gewoon doorrijden op de Wetstraat, maar na 10 minuten werd de straat afgesloten en waren de politie en ook het leger aanwezig. Alle gewonden kregen een rode of groene bol. Hier wat verder werd een veldhospitaal opgericht in het Thon hotel." 

"Dit is eigenlijk het 1e interview dat ik geef, ik had niet de behoefte om mijn verhaal te delen. Ik ben ook naar een psycholoog geweest, maar ook daar had ik niet echt veel zin om erover te praten. Vrienden en familie waren wel op de hoogte, maar ik zweeg er zelf over. Nu 10 jaar later ben ik toch blij dat ik mijn verhaal kan doen. Alleen al om al mijn  collega’s van CD&V, mensen die achter de schermen werken, eens in de schijnwerper te zetten. Zij hebben echt de allereerste zorgen toegediend aan al die zwaargewonde mensen."

"Het was pas toen we samenkwamen in het Vlaams parlement dat we zagen dat er uit elke uitgang van het metrostation Maalbeek rook kwam en dat er gewonden naar buiten kwamen. Maar hier lagen de mensen echt op de stoep, voor ons kantoor in de Wetstraat."

"Ik vind het nog steeds moeilijk om de metro naar hier te nemen. De 1e maanden was het metrostation Maalbeek afgesloten en daarna kwam ik toch een hele tijd te voet van aan het dichtstbijzijnde treinstation. Nu ga ik rechtstreeks met de trein naar het Noordstation en zo naar Tour & Taxis waar ons hoofdkwartier nu zit", vertelt Giani.

"De daders hebben mijn leven voorgoed veranderd. Zij hebben mijn gevoel van zekerheid van veiligheid afgenomen. Ik heb het proces een beetje gevolgd. De show die daar werd opgevoerd voor en door de daders van zo’n gruwel, dat vond ik een slag in het gezicht van de slachtoffers."

Giani is de man die alle evenementen van CD&V organiseert. Daarnaast is hij 1 van de leidende figuren van carnaval in Sint-Truiden. En dat blijft hij doen. Al is hij wel wat op zijn hoede. "Ik ben ondertussen ook papa geworden. Ik hou het toch in de gaten. Als ik ergens kom waar ik nooit ben geweest, zoek ik meteen de nooduitgangen. Ik zal ook altijd op een stoel bij het gangpad gaan zitten. Ik ben ook STVV-supporter, ook daar zit veel volk samen, maar daar zit ik ook bij het gangpad om meteen te kunnen vluchten als er iets gebeurt."

Giani hoopt dat het bij die ene keer blijft, toch is hij niet heel optimistisch. "Ik denk dat het zeker nog kan en zal gebeuren. Ook hier in Brussel. Er zijn ondertussen ook al aanslagen verijdeld, vergeet dat niet. Als ik 1 ding geleerd heb, is dat we nergens meer veilig zijn."

Plots herinnert Giani zich nog iets. "Ik was toen ook verantwoordelijk voor het gebouw. Ik heb samen met de politie een sweep gedaan van het gebouw. En wat bleek, terwijl we echt dachten dat er niemand meer was, zat er nog een vrouw opgesloten in de kelder. Ik zal het nooit vergeten, Karine heet ze. Zij was daarheen weggelopen en had zich daar verstopt. Bij deze: sorry Karine, ik was jou bijna vergeten."