Amaëlle zat in metro en de terrorist keek lang naar haar: "Ik zal nooit weten of hij daarom veranderd is van wagon"

In de documentaire '22/3, 10 jaar geleden' blikken 11 slachtoffers, nabestaanden, hulpverleners en speurders terug op 22 maart, die zou uitdraaien op een gitzwarte dag vol terreur. Bewakingscamera's tonen minuut per minuut hoe de wegen van de onschuldige reizigers, pendelaars en hulpverleners kruisten met die van de terroristen. 

Zo ook die van Amaëlle. 

Want niet lang na de ontploffingen in Zaventem sijpelt het nieuws door naar de rest van het land. De omvang van de ramp wordt maar met mondjesmaat duidelijk, toch dringt het meteen door dat het ernstig is. Ook Amaëlle hoort die ochtend al wat er gebeurd is op de luchthaven. "Ik stelde me toen de vraag: 'Neem ik de metro of niet?' Maar ik dacht: 'Het leven gaat verder, we gaan werken.'"

En dus neemt ze nietsvermoedend de metro. Wat ze niet weet, is dat er enkele haltes voordien ook een terrorist opgestapt is. Die heeft die ochtend zijn appartement verlaten met een rugzak vol explosieven. Een mededader, die ook een rugzak met explosieven droeg, heeft op het laatste moment afgehaakt. Maar zijn kompaan heeft wél een ticket gekocht en is aan het metrostation Pétillon opgestapt.

De bewakingsbeelden van die dag tonen hoe een hallucinante scène zich ontvouwt, op het moment dat Amaëlle opstapt. "Alle zitjes waren bezet", herinnert Amaëlle zich. "Ik ben die dag blijven rechtstaan."

Op enkele meters van Amaëlle blijft een man haar lang aankijken. De man met de rugzak. De terrorist. "C'est fou", blikt ze terug. "Ik weet totaal niet waarom. Dacht hij ineens: ik wil mij daar niet opblazen, maar ergens anders?" 

Feit is dat hij in Maalbeek uit wagon 3 stapt, over het perron loopt en in wagon 2 opnieuw opstapt. Als de deuren toegaan en de metro vertrekt, laat hij zijn bom ontploffen. Het is dan exact 9.11 uur. "Ik zal nooit weten waarom hij veranderde van wagon", stelt Amaëlle. En ook voor de speurders blijft het een vraagteken waarom hij op het laatste moment nog wisselde. "Is dat het moment dat er misschien te lang menselijk contact geweest is?"

Door die wrede beslissing besliste de terrorist over het leven van de ene en de dood van de andere. Het zijn beelden in de documentaire waar je heel stil van wordt. 

"Het zag eerst wit, dan geel, dan rood om uiteindelijk zwart te worden", herinnert Amaëlle zich dat moment. En ook de geur is haar heel erg bijgebleven. "De geur van verbrand vlees, ik heb die geur nooit nog geroken." Haar eerste gedachte? "Ik ben niet dood, ik leef, ik moet weg."

Ze geraakt uiteindelijk uit de metro, maar was volledig gedesoriënteerd. "We zagen niets, ik kende het station niet. Ik heb mij vastgeplakt aan de persoon voor mij, ik wilde die niet kwijtraken. We zijn naar rechts gegaan, omdat het daar minder donker was. Alles was zo stil. Of onze oren werkten niet meer."

Ook zij draagt de gevolgen van die dag nog altijd mee. "Jaren later, toen ik zwanger was, ontdekte ik dat mijn organen verplaatst zijn. Mijn baby groeide 2 weken niet omdat mijn organen niet op hun plaats lagen en alles trok samen. Dat deed zoveel pijn."

Het effect van de zogenoemde "blast", een enorme luchtdrukgolf die de lucht in een lichaam volledig comprimeert. Zonder dat er uitwendige verwondingen zijn, kan zo'n blast verwoestende gevolgen hebben aan organen, bloedvaten, aan het trommelvlies...

"Deze beelden kunnen misschien helpen om aan andere instanties uit te leggen welke gevolgen we tot de dag van vandaag dragen", besluit Amaëlle. "Soms zeggen beelden meer dan woorden. Ik wil niet leven voor wat was, maar voor wat komt en voor het nu natuurlijk."

Door de aanslag in de metro stierven uiteindelijk 17 slachtoffers: My Atlegrim, Aline Bastin, Yves Cibuabua Ciyombo, Mélanie Defize, Olivier Delespesse, David Dixon, Sabrina Esmael Fazal, Raghavendran Ganeshan, Léopold Hecht, Loubna Lafquiri, Gilles Laurent, Marie Lecaille, Janina Panasewicz, Patricia Rizzo, Johan Van Steen, Lauriane Visart de Bocarmé en Xavier Legrand.