Bakker uit Beverlo maakt hartjeseclairs voor overleden zoontje van goede vriendin: "Opbrengst voor onderzoek naar kinderkanker"

Selina Theunis baat bakkerij Bjèvels Boke in Beverlo (Beringen) uit.  Haar vriendin Julie verloor vorig jaar nog haar zoontje Rufus (5) aan een zeldzame vorm van hersenkanker. Samen met Julie bereidde ze gisteren de eclairs. Het zijn eclairs in de vorm van een hartje met roze chocolade, de lievelingskleur van Rufus.

Selina en Julie hebben samen gestudeerd, maar wonen ondertussen een eind uit elkaar,  Julie is namelijk naar Brussel verhuisd. Maar ondanks de afstand zijn ze altijd erg hecht gebleven, ook tijdens de ziekte van Rufus.

"Het was pijnlijk om te zien hoe heel het leven van je vriendin op zijn kop werd gezet en plots volledig rond deze verschrikkelijke ziekte draaide", zegt Selina. "Je kan ook weinig doen om te helpen buiten proberen om hier en daar voor wat lichtpuntjes te zorgen. Ik deed dat door te bellen, berichtjes te sturen en bezoekjes te brengen. Meer dan er zijn voor het gezin, kan je niet doen."

"Toen Julie mij vertelde over de Dag van de Eclair twijfelde ik geen seconde. Hier moesten we aan meedoen. Het is een mooie manier om de herinnering aan Rufus in leven te houden, maar ook om gezinnen te steunen die nu in een soortgelijke situatie zitten. Hopelijk kunnen we met de verkoop veel geld inzamelen voor nieuwe onderzoeken naar kinderkanker, want een kind dat zo moet lijden, dat wens je noch het kind noch de rest van het gezin toe."

Julie is speciaal van Brussel naar Beverlo gereden om Selina te helpen met het maken van de eclairs. Een fijn moment onder vriendinnen, maar ook een mooi moment om terug te denken aan Rufus.

"Ik had nooit gedacht dat ik met kinderkanker in contact zou komen, maar in 2023 kreeg Rufus, toen 3,5 jaar oud, de diagnose van atypische teratoïde rabdoïde tumor (ATRT), een zeldzame en agressieve vorm van hersenkanker die enkel bij kinderen voorkomt. Elk jaar krijgt 1 kind te maken met deze vorm van kanker. We hebben dus een superslecht lotje gekregen", zucht mama Julie.

"In het najaar van 2023, 3 weken voor zijn diagnose, veranderde zijn gedrag. Rufus was een erg rustige jongen, maar plots werd hij explosiever. Tijdens het wandelen begon hij ook vaker te wankelen. We vonden dat destijds grappig omdat we dachten dat hij zijn broertje nadeed die net begon te stappen. Uiteindelijk werd hij erg apathisch, moest hij veel overgeven en had hij veel last van hoofd- en nekpijn."

"Op spoedafdelingen werden we vaak terug naar huis gestuurd met het verhaal dat het maar een virusje was. Het was november en iedereen is dan ziek. Het zal wel buikgriep zijn. Pas na een scan van zijn hoofd werd duidelijk dat er een grote tumor op zijn hersenen drukte. Hij werd om middernacht met spoed geopereerd."

Toen begon het loodzware traject voor Rufus en zijn gezin met verschillende soorten chemotherapieën, stamceltransplantaties, isolaties en protontherapie. Het gezin heeft alle ziekenhuizen van het land gezien en dat 9 maanden lang. Eind 2024 was Rufus in remissie. "Toen hebben we met ons gezin volop van het leven genoten", zegt Julie. "We zijn naar Disneyland gegaan in Parijs, met de slaaptrein naar Berlijn... alles wat Rufus wilde, deden we meteen. Er zat geen rem op." 

In mei 2025 vertrok Julie met haar partner op vakantie, voor het eerst sinds de diagnose van Rufus. Daar kregen ze verontrustende telefoontjes van de grootouders. "Ik wist meteen hoe laat het was. We gingen hem verliezen, maar we hadden nooit gedacht dat het zo snel zou gaan. Op een week waren we hem kwijt", zegt Julie stil.

Dankzij de eclairs met roze chocolade voelt het voor Julie alsof haar zoon, haar superheld, kan verderleven. "Rufus heeft ons veel geleerd over het leven", zegt Julie. "Om positief in het leven te staan, goed te doen voor anderen en liefde te verspreiden. Om die boodschap over te brengen, heeft Selina de eclairs in de vorm van een hartje gemaakt. Ik ben haar ongelooflijk dankbaar voor dit mooie eerbetoon."

Het verhaal van Julie en Selina kon rekenen op veel aandacht. Zo veel zelfs, dat ze nog wat extra eclairs hebben bijgemaakt. "De bestellingen blijven maar binnenlopen. Selina is in lichte paniek", lacht Julie. "Inderdaad", beaamt Selina. "Beverlo is maar een klein dorp, dus ik dacht er eerst maar een 70-tal te maken. Ik denk dat het er uiteindelijk 200 zullen worden. Smaakt naar meer, dus wie weet maken we er voortaan een jaarlijkse traditie van."