Club Brugge lanceerde cultsong Seven Nation Army: documentaire toont hoe Brugse feestlied wereld veroverde

Als Club Brugge scoort, weergalmt Seven Nation Army van The White Stripes in het Jan Breydelstadion en zingen alle supporters het lied mee. Maar Club-supporters waren meer dan 20 jaar geleden ook de allereersten die het nummer als feestlied gebruikten, om doelpunten mee te vieren. Dat zou voor het eerst gebeurd zijn na het doelpunt van Andres Mendoza waarmee Club in 2003 met 0-1 won van AC Milaan.

3 jaar later kwam AS Roma op bezoek in Brugge. Het nam niet alleen de 3 punten, maar ook de Brugse goaltune mee naar Italië. Kort daarna gingen ook de fans van de Italiaanse nationale ploeg het nummer gebruiken, waarna het de wereld veroverde. Vandaag klinkt Seven Nation Army in stadions over de hele wereld.

Ook in het American Football zingen ze het nummer intussen mee. De Canadese documentairemaker Mike Farrell, fan van die sport, vroeg zich af hoe het nummer zo'n groot voetballied was geworden, en besloot er een documentaire over te maken. Zo kwam hij bij Club Brugge terecht.

De voorbije dagen filmde Farrell in Brugge voor de documentaire. Hij werkte daarvoor samen met een Brugs productiebedrijf. "We interviewden supporters die er al bij waren tijdens de wedstrijd in Milaan", zegt Johan Dobbelaere van het bedrijf. "We volgden hen in het Jan Breydelstadion en op de Platse, maar filmden ook uitgebreid in het historisch centrum van Brugge. Dat mocht voor Farrell echt niet ontbreken."

"Intussen is Farrell terug naar de Verenigde Staten, waar hij nog Jack White, zanger van The White Stripes, zal interviewen. Daarna start hij met de montage." 

"Doordat de documentaire tijdens het WK voetbal te zien zal zijn op het Amerikaanse tv-netwerk ESPN, zullen de beelden van Brugge 10-tallen miljoenen kijkers bereiken. Dat is onbetaalbare reclame voor onze stad", zegt Dobbelaere.

Club Brugge-supporter Geert De Cang zal ook te zien zijn in de documentaire. "Dit blijft een onwaarschijnlijk verhaal", zegt hij. "Geen mens had kunnen vermoeden dat het nummer zo groot zou worden, toen we het voor het eerst zongen op een terras in Milaan. Heel spontaan, tussen de pinten door, in de  aanloop naar die wedstrijd in 2003."

"De documentairemaker legde ook vast hoe wij voetbal beleven. Het verzamelen op de Platse, de familiale sfeer, het zwaaien met vlaggen, de luide gezangen: hij was zichtbaar van de indruk van de passie, de emotie en de betrokkenheid van de supporters. Een groot verschil met de manier waarop men voetbal beleeft in de VS, waar sport in de eerste plaats toch entertainment is.”

"De band die we voelen met Seven Nation Army is enorm. Het is een supertof lied: het is heel eenvoudig en je hoeft niet veel tekst te kennen om het te kunnen meezingen. Meer nog, je kan het ook ongelooflijk meebrullen. Na een doelpunt kan je er al je energie en passie in kwijt."

Wat het met De Cang doet, te weten dat hij en zijn club straks voor miljoenen mensen te zien zullen zijn? "Nu je het zo vraagt: ik krijg er een beetje stress van. Maar bon, de opnames zijn al gebeurd. Ik ben vooral enorm trots. De documentaire zet Club, de Blue Army (de supporters van Club, red.) en de stad op de kaart."

"Tegelijk is het een dubbel gevoel: we zijn trots, maar beseffen ook dat we het lied hebben 'afgegeven' aan de wereld. Het is klein begonnen, maar zoveel groter geworden dan onszelf. Vergelijk het gerust met You'll Never Walk Alone, het iconische lied dat voor altijd met voetbalclub Liverpool verbonden is", besluit De Cang.