Luchthavengemeenschap houdt voetbaltornooi in Zaventem: "Met lach en traan herdenken we gruwel van aanslagen"

Kurt Thomas werkt nog steeds op de luchthaven als beveiliger. Hij herinnert zich de dag van de aanslagen in Zaventem en Maalbeek als de dag van gisteren. "Ik stond op lijn 16 van de connector, dat is de plaats waar passagiers worden gecontroleerd. Ik was klaar om mijn shift aan te vatten, maar dat is dus niet meer gebeurd. We moesten gaan lopen, letterlijk zoals in een film. De connector is goed geïsoleerd en is 150 meter van de bominslagen vandaan, maar toch was een trilling voelbaar. We dachten eerst dat het om een brandweeroefening ging. Of dat er een vliegtuig tegen de muren was geschoven."

"Het 1e wat we moesten doen is samen met passagiers de vluchtroute nemen om veilig weg te geraken. We moesten naar buiten. Het was allemaal heel raar en onduidelijk, we wisten niet wat er gebeurd was. Dat wisten we pas wanneer we verzamelden aan de staanplaatsen van de bussen. Dan pas hoorden we dat er doden waren gevallen en dat er in Maalbeek ook een aanslag was. En dan weet je dat er eigenlijk iets aan het gebeuren is dat niemand voor mogelijk hield." 

"Ik heb er nog de hele dag voor gezorgd dat alle mensen weg geraakten. Dat waren honderden mensen, allemaal passagiers die aan het wachten waren op een oplossing." 

Voor Kurt eindigde de dag gewoon thuis. Daar wachtte het gewone leven. En dat heeft hem geholpen. "Je kan je dat niet voorstellen. Het is echt niet te vatten dat je plotseling van een oorlogsgebied teruggaat naar het normale gezinsleven. Ik had mijn auto moeten achterlaten en al mijn bezittingen die ik bijhad. En dan zie je plotseling dat het leven thuis gewoon verder gaat. Mijn kinderen waren nog klein en die zaten op school. Dat is eigenlijk te gek voor woorden? Maar misschien heeft dat wel een beetje geholpen." 

De dag erop ging Kurt gewoon weer naar het werk. "Ook dat heeft me misschien geholpen in de verwerking. Ik heb toen vaak moeten patrouilleren op de plaats waar de doden zijn gevallen en waar ook de grootste schade was. De vertrekhal was door de rook helemaal zwart. Al snel doken er ramptoeristen op. Net daarom moesten wij ook daar zijn, om die mensen buiten te houden."  

De 1e weken en maanden na de aanslagen waren er veel controles in tijdelijke tenten op de luchthaven. Kurt is trots dat hij zijn steentje heeft kunnen bijgedragen aan het veiligheidsgevoel te doen terugkeren. "Wonderwel is dat gelukt. Als luchthavengemeenschap zijn we erin geslaagd om dat terug op te bouwen, niet alleen voor de passagiers maar ook voor ons luchthavenmedewerkers. Die terroristen hebben ongelijk gekregen. Wij gaan verder met ons leven, wij willen het positieve er uithalen."

De veiligheid op de luchthaven is sinds de aanslagen aangescherpt. Er hangen meer camera’s, er is nummerplaatherkenning, er is geïnvesteerd in nieuwe scanners en Staatsveiligheid en de federale politie zijn alerter. Toch is het nog steeds makkelijk om gewoon met een rugzak en bijvoorbeeld een mes of wapen binnen te wandelen op de luchthaven. Onze reporter werd geen enkele keer gecontroleerd toen hij op een willekeurige dag afsprak met Kurt op de luchthaven. Veiligheidsagent Thomas is karig met informatie over de nieuwe aanpak. Hij wijdt niet uit over de veiligheidssystemen. Hij gelooft sterk in de goedheid en de alertheid van mensen zelf. 

"Eigenlijk is elke burger, niet alleen het personeel, betrokken in dat veiligheidsgevoel. Iedereen moet eigenlijk alert en waakzaam zijn. Als je iets verdachts ziet, moet je dat altijd melden. Dat is niet alleen op een luchthaven zo, we leven nu eenmaal in een andere maatschappij. Toch moeten we opletten dat we niet in een politiestaat terechtkomen, dat je het gevoel hebt dat 'Big Brother' je overal volgt. Dat moeten we ook vermijden."

"We moeten vertrouwen hebben in de politiediensten, in  OCAD, noem maar op. Zij moeten ervoor zorgen dat de terroristen niet in actie komen op de luchthaven, dat wij ze er niet meer moeten uithalen."

Kurt was na de aanslagen zo onder de indruk van het samenhorigheidsgevoel en de veerkracht onder het personeel dat hij vond dat hij daar iets mee moest doen. "Ik heb dan besloten om een echte 'airport community' op te richten. Op regelmatige tijdstippen komen we samen: vrijwilligers, hulpverleners, slachtoffers, mensen die geholpen hebben."

"We delen dan herinneringen en beseffen dat we samen ook mooie zaken kunnen ervaren. Het hoeft niet altijd negatief te zijn. Het is niet omdat er zoiets vreselijks gebeurd is, dat het leven moet stoppen. Ik klink misschien wat soft, ik ben ook de eerste om een knuffel te geven, maar het helpt tegen dat vreselijk terreurgeweld."  

Op 22 maart 2026, exact 10 jaar na de aanslagen, houdt Kurt samen met de luchthavengemeenschap een voetbaltoernooi op de terreinen van voetbalclub KVW Zaventem (KVW Zaventem is intussen onderdeel van eersteklasser Union-Sint-Gillis, nvdr.) "We doen dat jaarlijks met 32 teams uit de luchthavengemeenschap. We spelen telkens 5 tegen 5. Dat wordt ons eerbetoon, met een lach en een traan en de wil om voort te gaan." 

"We krijgen veel steun van overal, van de luchthaven zelf, van grote bedrijven en allerlei sportclubs. Union heeft ons bijvoorbeeld uitgenodigd op de Champions League thuiswedstrijden. De luchthavencommunity leeft en staat open voor iedereen die zich betrokken voelt bij de luchthaven en wat daar allemaal gebeurt en gebeurd is."