(Ex-)gokverslaafden getuigen: "Ik deed het zelfs op mijn werk of tijdens familiefeesten"

"Er verscheen een advertentie op mijn computer. Het begon met een klik, en toen is het van kwaad naar erger gegaan. Ik raakte verzeild in online gokken. Er volgde een verslaving van 10 jaar", zegt de 53-jarige Dirk De Troy. Hij raakte jaren geleden verslaafd aan gokspelen na het zien van online reclame. 

En Dirk is niet alleen, want uit onderzoek van de UGent blijkt dat wie in aanraking komt met gokreclame of -sponsoring, zelf vaker de stap zet om te gokken. 

Gelukkig is er sinds 2023 een strengere wetgeving, en zien minder mensen die reclame. Toch? Niet dus, want volgens het onderzoek bleven we evenveel blootgesteld aan gokpromotie.  

"De wetgeving heeft amper verschil gemaakt. Die bedrijven zijn heel inventief, ze zoeken achterpoortjes", zegt Dirk. "En als je ooit verslaafd bent geweest, dan valt die verdoken reclame je meteen op. En daarbij mag de Nationale Loterij wél adverteren. Zij staan zelfs op festivals. Dat draagt bij aan hoe ingeburgerd gokken is."

"Op Facebook zie ik heel wat reclame", zegt ook Thomas*. "En het ergste is: net omdat ik dingen over gokken opzoek, krijg ik er reclame van. Ze targetten de mensen die ervoor gaan vallen." 

Thomas* is een schuilnaam, want hij wil anoniem blijven. Bijna niemand in zijn omgeving weet dat hij bijna 20 jaar met een verslaving kampte. 

Thomas raakte verslaafd toen hij 14 jaar was. Ondertussen is het 1,5 jaar geleden dat hij nog gokte. "Verslaafd zal ik altijd blijven. Zelfs een spelletje Monopoly of een kleine weddenschap onder collega's kan mij doen hervallen. Dus ook iets kleins als reclame kan echt schade aanrichten. Beeld je eens in dat je verslaafd bent aan drugs en er overal reclame over ziet."

Thomas legde zichzelf een verbod op bij de kansspelcommissie. Daardoor kan hij niet meer binnen in casino's. "Die regeling zit in België goed. Daar doe ik mijn petje voor af. Er bestaan te veel alternatieven: denk aan automaten in winkels, of sportweddenschappen. Er bestaan wel regels en limieten, maar die zijn te gemakkelijk te omzeilen."

En dan is er nog online gokken, dat aan populariteit wint. "Het is zo makkelijk te verbergen. Ik deed het zelfs op mijn werk of tijdens familiefeesten. Je hebt een casino in je broekzak", zegt Dirk.

En ook voor Bo*, die anoniem getuigt, ging het van kwaad naar erger toen ze online begon te spelen. Ze is 30 jaar, en sinds een jaar gooit een gokverslaving haar leven overhoop. "Het zijn dezelfde spelletjes die je als kind op internet speelde, maar dan met geld. Het gaf een kick, het zorgde voor afleiding in een donkere periode. Ik ben heel veel geld verloren in de hoop om iets te winnen."

"Ik zit in het herstelproces, maar vorige week heb ik bijvoorbeeld nog gegokt. Reclame is daarin een enorme trigger. Ik zie die advertenties op sociale media, maar ze hebben mijn gegevens ook. Ze sturen mails en sms-berichten."

De impact op het leven van iemand die verslaafd geraakt, is immens. Dirk bleef achter met een zware financiële kater. Hoeveel er zo doorging? "Bedragen noem ik niet, maar ik denk in de grootorde van een groot huis. Een gokker is heel inventief. Ik haalde aanmaningen uit de brievenbus, ik vervalste handtekeningen. Niemand wist van iets." 

"Bijna niemand in mijn omgeving weet ervan. Ik schaam me", zegt Thomas. "En ik voel ook dat er een verkeerde perceptie rond hangt, dat het enkel een bepaald soort mensen zou overkomen. Ik heb een goede job en had een goede opvoeding." 

"Er rust zo'n taboe op", zegt Bo. "Ik heb het niet tegen mijn naasten gezegd, uit schaamte. Het is zo makkelijk te verbergen. Er lijken ook amper vrouwen te zijn met een gokproblematiek. Maar die zijn er ook, al zitten die nog meer verborgen. Toen ik het opbiechtte tegen een vriendin, bleek zij ook te spelen." 

"Hulp zoeken is heel moeilijk", zegt Dirk. "Je beseft dat je er diep in zit, maar je gaat door, omdat je denkt dat je ooit alles gaat terugwinnen. Maar dat is natuurlijk nooit gebeurd. En ook als ik plots veel had gewonnen, dan zou ik er opnieuw gokken. Je zit in een vicieuze cirkel." 

Ondertussen gaat het beter met Dirk, en zet hij zich in om te sensibiliseren rond gokken. Hij richtte ook een praatgroep op. En daar was nood aan, want heel veel hulpgroepen bestaan er niet in Vlaanderen. Dat merkte Thomas ook. "Ik moet heel ver rijden om met lotgenoten in contact te komen. Dat kan echt wel een drempel zijn."

Het legt bloot hoe we nog te weinig aandacht hebben voor gokproblematiek. "Het is het kleine broertje van de verslavingen", zegt Dirk. "Gokken wordt nog te vaak genormaliseerd. We onderschatten het probleem als maatschappij zwaar."