Viben in een vergaderzaal: stilzitten is onmogelijk op de nieuwe muziek van Harry Styles

Dinsdagmiddag, hoofdkantoor van Sony Music Belgium. Samen met een handvol collega-muziekjournalisten ben ik uitgenodigd in Brussel voor de luistersessie van het nieuwe Harry Styles-album.

De spelregels: geen laptops en smartphones, enkel wat papier en een balpen om onze indrukken te noteren. Ik onderteken eerst een geheimhoudingscontract. Daarna krijgen we de 12 nummers 1 keer te horen, loeihard door professionele boxen, zonder onderbreking. De deur van de vergaderzaal trilt ongetwijfeld nog na.

Deze extra discrete voorzorgsmaatregel nemen platenfirma's enkel bij grote sterren, om lekken te vermijden. Normaal krijgt de pers nieuwe muziek via een versleutelde link, om te beluisteren waar en wanneer we willen. Harry Styles staat dus hoog in de muzikale pikorde.

Naar zijn 4e album 'Kiss all the time. Disco, occasionally.' wordt uitgekeken, omdat de popster na zijn succesvolle 'Harry's house' uit 2022 een andere richting inslaat, met meer elektronica. Na een 1e luisterbeurt ben ik helemaal mee.

Vanaf vandaag kan iedereen meeluisteren. 3 redenen om zelf op ontdekking te gaan.

Single 'Aperture' geeft het samen met de albumtitel prijs: Harry Styles heeft een dansplaat gemaakt. Producer is Kid Harpoon, de Brit die voorganger 'Harry's house' mee tot een succes heeft gemaakt.

Bijna elk nummer drijft op een prominente, elektronische beat. Van snel en beukend, tot sexy en traag pulserend. Ook de synthesizers zijn erg aanwezig op de voorgrond. Zo klinkt Styles naar mijn gevoel instant volwassener dan in zijn grote pophits.

Probeer hier trouwens maar eens op stil te zitten. Mijn hoofd – en dat van mijn collega's – schudt heen en weer, onze pennen roffelen op tafel, onze voeten tikken op het knuffelbare tapijt. 

De inspiratie van Styles komt van de Amerikaanse elektrogroep LCD Soundsystem en zijn periode in Berlijn. Hij verbleef even in de Duitse hoofdstad en heeft daar zijn zin om op te treden teruggevonden. Die sprankel was hij na zijn vorige tournee, die bijna 2 jaar heeft geduurd, even kwijtgeraakt.

Daarom sijpelt de sfeer van het Berlijnse nachtleven heel nadrukkelijk door in zijn nieuwe muziek, zeker op 'Season 2 weight loss'. Styles experimenteert met industriële klanken, dubstepvibes en vervormde zang. 'Carla's song' is een bom van een energiek slotakkoord.

Ik wil het album meteen opnieuw horen, ook al zou ik mezelf geen Harry Styles-fan noemen. Sinds zijn Werchter-show in 2023 ben ik wel onvoorwaardelijk overtuigd van zijn kwaliteiten als podiumbeest. 

Afgaande op zijn indrukwekkende Brit Awards-act wordt zijn komende tournee erg beweeglijk.

Een fragment uit de veel bekeken Brit Awards-act van Harry Styles:

Even opvallend naast die karrevracht beats: de galm op Styles' stem, die zijn zang zweverig doet klinken.

Een duidelijke stijlkeuze die je mee in de nummers trekt. 'Meeslepend' is het woord dat ik tijdens de luistersessie het meest genoteerd heb, naast 'open'. De nummers nodigen je als luisteraar uit om mee te doen, op welke manier dan ook. Het mag gewoon leuk zijn.

In de teksten – de meeste gaan over liefde, vriendschap en escapisme op de dansvloer – worden opvallend vaak woorden of klanken herhaald. Makkelijk te onthouden dus, en het milde trance-effect krijg je er gratis bij. Alleen al de "we belong together" in 'Aperture' is gemaakt voor de grootse sfeer van mensenmassa's op concerten.

Verrassen doet hij qua stem met spoken word in 'Are you listening yet?'. Ook dit is een gegarandeerde meezinger, zeker de 'la la la'-passage op een marcheer-ritme.

Heeft Harry Styles enkel dansvloer-bangers gemaakt? Toch niet.

Even terug naar de luistersessie: bij de start van elk nummer schieten onze hoofden stokstaartgewijs recht. We horen telkens andere klanken en instrumenten. Experimenteren, het loont.

Gitaarnummer 'The waiting game' biedt als break-upsong ruimte om op adem te komen tussen het feestgedruis. Al laat het verrassingseffect in de vorm van dramatische strijkers niet lang op zich wachten. "Wat de Spaanse ster Rosalía kan, kan ik ook", moet Harry Styles gedacht hebben.

Op 'Pop' is de psychedelische rock van Tame Impala geherinterpreteerd tot een vettig beatje. In 'Dance no more' heeft een funky bas het voor het zeggen en knipoogt de zanglijn naar 'Uptown funk' van Bruno Mars. In het speelse 'Ready, steady, go!' zitten zelfs Spaanse gitaren. 

Van een interessant contrast gesproken: 'Coming up roses' is dan weer 'Harry goes classic'. Een walsritme, warme Disney-strijkers en een melige tekst over "jij en ik". In dit klassieke popnummer met zachte zanglijn komt de stem van de Britse popster het best tot zijn recht.

Voor de liefhebbers van powerballades zoals zijn debuutsingle 'Sign of the times', is het ingetogen 'Paint by numbers' een aanrader.

Benieuwd hoe Harry Styles zijn stijlvolle stijlbreuk zal vertalen naar het podium. (Al moeten Belgische fans die dat willen zien richting Amsterdam of Londen, want zijn tournee stopt niet in ons land.)