"Keek er zo naar uit": repatriëring van Ellen uit Thais ziekenhuis zou deze ochtend gebeuren, tot luchtaanvallen kwamen

Je moet het maar meemaken: met een gebroken rug in een ziekenhuis in Thailand belanden. En net wanneer je na een maand eindelijk groen licht krijgt om naar huis terug te keren, blijken alle vluchten richting België geannuleerd of volzet. Het overkwam de 47-jarige Ellen Van Hoecke uit Gent. Ze doet haar verhaal bij VRT NWS.

Ellen verblijft sinds 12 januari in Thailand. Aanvankelijk was ze daar voor haar werk als tv-regisseur. Na de opnames bleef ze nog met enkele collega's in het Zuidoost-Aziatische land om te reizen. Eind januari trok de groep naar de Similan Islands, een populaire eilandengroep in de Andamanse Zee, waar ze een tocht deden met een speedboot. 

"De zee werd plots heel ruig", vertelt ze vanuit haar ziekenhuisbed in de stad Phuket. "We zaten in een speedboot die hard op en neer ging. Op een bepaald moment ben ik heel zwaar neergekomen. Ik voelde meteen dat het fout zat."

In het ziekenhuis bleek dat de Gentse een complexe wervelbreuk had opgelopen. "Er was een risico op verlamming, waardoor de dokters hebben beslist om meteen te opereren." De ingreep verliep goed, maar er staat haar nog een lange revalidatie van minstens 4 maanden te wachten. 

Sindsdien ligt Ellen dus in het ziekenhuis, intussen meer dan een maand. Ze kan niet langer dan een uur rechtop zitten en moet grotendeels platliggen. Dat maakt een terugreis bijzonder complex. "Ik moet op een ligbed vervoerd worden, met begeleiding van een verpleegkundige. Zij was speciaal uit Nederland overgevlogen, maar zit nu dus ook vast."

De repatriëring was eindelijk rond. Vanochtend om 9 uur zou Ellen terugkeren naar huis, met 2 aansluitende vluchten richting België. In Gent was haar opname ook al vastgelegd.

Tot het nieuws kwam dat haar vlucht geannuleerd werd door de onrust en het gesloten luchtruim in de Golfregio. "Ik heb het zelf moeten achterhalen via de verzekeringsmaatschappij. Plots valt het hele plan weg. Ik heb ook geen nieuwe datum gekregen, geen perspectief."

"Het was al niet evident om alles geregeld te krijgen", baalt Ellen. "Er komt veel bij kijken: medische attesten, verzekeringen, gespecialiseerde begeleiding. Maar het was in orde. Ik keek er zo hard naar uit om naar huis te gaan."

De situatie bezorgt haar enorm veel stress, al probeert ze zich sterk te houden. "Hier in Thailand komt er heel veel administratie bij kijken. Het ziekenhuis wil constant weten wat de volgende stap is, maar de communicatie verloopt natuurlijk ook moeilijk."

Haar moeder is intussen bij haar in Thailand. "Ik heb enorm veel steun aan haar. Zonder haar zou dit nog veel zwaarder zijn. Ook mijn allerliefste collega's, vrienden en broer zijn er voor me." Toch blijft het mentaal moeilijk. "Ik probeer mijn hoofd boven water te houden. Alles komt altijd goed, dat geloof ik echt. Maar de vraag is: hoe en wanneer?"

Hoe lang ze nog in Thailand moet blijven, weet ze niet. "We gaan wellicht een tijdje niet via het Midden-Oosten kunnen vliegen, ook niet via Bangkok. Misschien via Singapore, of Helsinki?", overloopt ze haar opties.

Voorlopig zit er niets anders op dan wachten op een antwoord van de verzekeringsmaatschappij, denkt Ellen. "Ik was er zo klaar voor om naar Gent te gaan, maar nu is het weer afwachten. Dat is misschien nog het moeilijkste van alles."

"Tenzij iemand me kan komen halen met een privéjet? Laat dit een oproep zijn: aan iedereen met een privéjet die me kan komen halen in Thailand, zeer graag", lacht ze.