Vechten of vluchten? 'Resident evil requiem' is de perfecte mix tussen horror en actie

De 'Resident evil'-franchise is een monument: het paradepaardje van Capcom – ook bekend van 'Street fighter' en 'Monster hunter' – mag dit jaar 30 kaarsjes uitblazen en in 'Requiem' (letterlijk: dodenmis) mogen de fans meevieren.

3 redenen waarom je dat verjaardagsfeestje niet mag missen:

Je bent nog niet afgehaakt, dus ik ga ervan uit dat je net als ik een fan bent van het horrorgenre. Dan zal het verhaal van Grace Ashcroft – een van de 2 speelbare hoofdpersonages in 'Requiem' – je zeker bekoren. 

Grace werkt als analist voor de FBI en na een reeks mysterieuze moorden wordt ze helemaal alleen op pad gestuurd om antwoorden te gaan zoeken in het hotel waar ze haar moeder 8 jaar eerder zag sterven. 

Een keuze van bovenaf waar menig HR-afdeling van zou fronsen, maar een fantastisch plot voor een horrorscenario. 

In de allereerste 'Resident evil'-games lag de focus op pure horror, maar vanaf 2005 trok Capcom steeds vaker de actiekaart. Een keuze die bij een deel van de fans niet in goede aarde viel. 

In 'Requiem' vertegenwoordigt Grace de fans die ervan houden om de stuipen op het lijf gejaagd te worden. Je sluipt door een kapel, een weeshuis of een lijkverwerkende fabriek met een minimum aan wapens, waarvan je vooral hoopt dat je ze niet nodig zal hebben. 

Dat Grace doodsangsten uitstaat, is te merken aan haar ademhaling, die ze op geen enkel moment onder controle heeft. Ik betrapte mezelf er echter meermaals op dat ik ook zelf de adem inhield, uit schrik dat iets of iemand mij zou horen. Maar er is geen ontsnappen aan de kenmerkende 'Resident evil'-jumpscares.

De makers raden aan om met Grace in first person te spelen: dat wil zeggen dat je alles vanuit haar ogen ziet. Een keuze die ik ten zeerste kan aanbevelen, als je houdt van nog een extra laagje spanning.

Het 2e speelbare personage is een oudgediende, een cadeautje voor de fans. Maar ook wie de reeks niet kent, heeft snel door wat voor iemand Leon Kennedy is. Leon werkt voor het Amerikaanse agentschap dat strijdt tegen bioterrorisme en het contrast met Grace kan niet groter zijn.

Wanneer je in de huid van Leon kruipt, waan je je bijna onsterfelijk. 3 shotguns, 2 snipers, een machinegeweer, 4 handgranaten, een jerrycan benzine, een gereedschapskist en een hakbijl: waar hij het allemaal steekt? Dat blijft een raadsel. 

Het enige probleem is dat die wapens ook kogels nodig hebben en dat die niet altijd voor het grijpen liggen. Wanneer dat plots wel het geval is, weet je dat er een heerlijke actiescène aankomt.

Vanop een motor gemuteerde wolven afknallen, op een zwevend platform zombies te lijf gaan met je bijl of vuurgevechten in een brandend tankstation: ja, het is soms ridicuul en over the top, maar ik heb er met volle teugen van genoten. 

De terugkeer van Leon Kennedy en de mix van 2 speelstijlen die fans al jarenlang verdeelt, verraden dat Capcom in dit jubileumjaar vooral op veilig heeft gespeeld met 'Requiem'. Maar dat hoeft niet negatief te zijn. Wat mij betreft biedt dit spel het beste van beide werelden. Qua speelstijl is het dan ook een perfecte introductie in de reeks voor nieuwe spelers.

Het volledige verhaal vatten, zal voor nieuwkomers een ander paar mouwen zijn. 'Resident evil requiem' is een ode aan de franchise: 30 jaar aan verhaallijnen komen in dit spel samen en de terugkeer naar Raccoon City - waar het allemaal begon - kan qua symboliek dan ook tellen. 

Tot halverwege het spel is het verhaal nog heel eenvoudig te volgen, maar in het slot slaan de makers ons om de oren met verwijzingen naar eerdere games en gebeurtenissen. 

Ken je 'Resident evil' nog niet en wil je vooral de look and feel van de games eens testen, dan is 'Requiem' zeker een aanrader. Maar er bestaat geen twijfel over dat Capcom met dit spel de jarenlange fans wil bedanken, zonder ze tegen de schenen te schoppen.