Vier jaar na hun vlucht uit Oekraïne: hoe Halyna en Natalia in Pelt een nieuw leven opbouwden

Toen Rusland de oorlog tegen Oekraïne startte, konden Halyna en Natalia niet vermoeden dat ze 4 jaar later zorg zouden dragen voor Belgische ouderen. Hun leven in Pelt begon helemaal opnieuw, met een nieuw alfabet en een nieuw ritme. "We moesten vanaf 0 beginnen", herinnert Halyna zich.

Samen met buddy Hilda, die ze inmiddels hun "Belgische mama" noemen, blikken ze terug op hoe ze de afgelopen jaren hun weg vonden in Pelt en een nieuw bestaan opbouwden.

Wanneer Halyna vertelt over haar thuisstad Charkiv, dat op amper 30 kilometer van de Russische grens ligt, komen de tranen in haar ogen. "Het is nog steeds spannend. Ik probeer dagelijks met mijn ouders te bellen. Soms is er dagenlang geen elektriciteit, geen water en geen communicatie", vertelt ze. 

Halyna vluchtte kort na het uitbreken van de oorlog met haar toen 8-jarige dochter. Na een uitputtende reis van een week kwamen ze in Pelt terecht. In Oekraïne studeerde Halyna 5 jaar aan de universiteit en werkte ze als ingenieur. Eenmaal in België bleek het moeilijk om dat diploma erkend te krijgen, maar ze liet de moed niet zakken.

Halyna begon als huishoudelijke hulp in Sint-Oda, maar voelde al snel de drang naar meer menselijk contact. "Ik wilde meer contact met de bewoners, meer kunnen betekenen dan alleen schoonmaken", vertelt ze. Ondertussen volgt ze een pittige opleiding tot zorgkundige, een traject van 2,5 jaar dat ze combineert met haar werk en de zorg voor haar dochter. Ze leert zelfs het lokale dialect om de bewoners beter te begrijpen.

Ook Natalia vond haar weg naar Pelt. Net als Halyna is de dagelijkse realiteit van de oorlog nooit ver weg; via WhatsApp en Viber hoort ze haar moeder vertellen over het constante lawaai van de bommen. "De situatie is heel moeilijk, ik hoop dat het snel stopt", vertelt Natalia.

In Pelt vindt ze de rust om haar kinderen te zien opgroeien. Haar oudste dochter zit in het tweede middelbaar en de kinderen spreken de taal intussen beter dan zijzelf. "Ze hebben hier ook veel vriendinnetjes en maken het goed. Mijn kinderen en ik willen hier dan ook graag blijven", legt Natalia uit.

Zelf is Natalia inmiddels ruim een jaar aan de slag in de wasserij van Sint- Oda. Ze heeft er niet alleen een vaste job gevonden, maar ook een plek waar ze zich gewaardeerd voelt. "Ik werk hier heel graag en heb fijne collega's", vertelt ze. "Als ik iets vraag, dan staan ze meteen voor mij klaar." Die goede band is wederzijds. Haar collega's in de wasserette omschrijven haar als een harde werker die ze voor geen goud meer zouden willen missen.

Halyna en Natalia moesten hun leven volledig opnieuw opbouwen en kregen daarbij onmisbare steun van Hilda, een lokale vrijwilligster die door de gemeente werd gevraagd als buddy. Wat begon met het praktisch in orde maken van huizen en het ophangen van gordijnen, groeide uit tot een diepe familiale band. "Wat die mensen het meeste nodig hadden, was het gevoel welkom te zijn. Kom naar ons thuis, kom hier iets mee-eten, dat heb ik vaak gezegd", herinnert Hilda zich.

"Zij is mijn Belgische mama", vertelt Halyna dankbaar. Hilda hielp niet alleen met de overweldigende administratie en doktersbezoeken, maar ook met de taal te leren door prentenboeken en alfabetkaarten te maken. Ze moedigde de vrouwen aan om te gaan werken en zorgde er voor dat ze bij Sint-Oda terechtkwamen. Ook voor de kinderen is Hilda een vaste waarde; ze helpt hen met hun huiswerk en nam hen mee naar het lokale kinderzangkoor.

"Ondertussen horen ze hier echt thuis", vertelt de vrijwilligster. Ook voor haarzelf is de vriendschap heel waardevol. "Wij beseffen vaak niet hoe goed we het hebben. Wat ik van hen vooral heb geleerd, is dankbaar te zijn", besluit Hilda.