Zeehondenpups passen hun roep aan aan de roep van pups in hun omgeving. Bovendien wachten ze ook tot de ander is uitgepraat om het woord te nemen. Dat blijkt uit onderzoek van bioloog Koen de Reus (verbonden aan het Max Planck Instituut), die op dit onderwerp promoveerde aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB) en de Radboud Universiteit in Nijmegen.
"In het wild roepen pups om hun moeder, bijvoorbeeld als ze honger hebben of van elkaar verwijderd zijn", duidt de Reus. Elke roep van een zeehondpup heeft unieke klanken, een soort vocale handtekening, waarmee hun moeders hen na het jagen sneller kunnen terugvinden.
De roep van de pups die in het Zeehondencentrum Pieterburen in Nederland verbleven, begon echter steeds meer op elkaar te lijken. Een beetje te vergelijken met regionale accenten bij mensen. Bovendien bleek ook dat de pups hun beurt afwachtten. "Net als bij mensen dus, die wachten tot de ander is uitgepraat. Zeehonden lijken veel socialere beesten te zijn dan we dachten", aldus de bioloog.
Mensen denken altijd dat taal ons onderscheidt van dieren, maar we zijn helemaal niet zo uniek
Bioloog Koen de Reus
"Mensen denken altijd dat taal hetgene is wat ons onderscheidt van dieren", zegt de Reus. "Ik wilde met mijn onderzoek aantonen dat we helemaal niet zo uniek zijn: elk dier heeft zijn eigen communicatiesysteem, waarbij bepaalde kenmerken van die systemen op elkaar lijken. Door te vergelijken, kunnen we iets leren over de evolutie van zo'n systeem, ook van dat van ons. Met mijn onderzoek heb ik hopelijk een basis gelegd om dat te gaan doen."
