De mythe dat roodharige mensen losbandig zijn, is mogelijk het gevolg van het feit dat ze in de middeleeuwen minder aan de botaandoening rachitis leden. Dat komt omdat ze van nature meer vitamine D aanmaken en zo een sterker skelet hebben. Een stevig bekken versterkte de notie dat ze goed waren voor de voortplanting, wat de basis legde voor het idee van wulpsheid. Dit en andere weetjes doet Rosie Coetsier (zelf roodharig) uit de doeken in het nieuwe boek 'ROS'.
Van losbandig gedrag tot hogere pijngrens: Rosie Coetsier duikt in mythes, misvattingen en clichés over roodharige mensen
Anna Petrosyan
Gepubliceerd:
Twee maal per week duikt de podcast 'Het uur van de waarheid' in de wereld van online bedrog, desinformatie en misleiding. Ook dit onderwerp komt uit de podcast. Alle afleveringen vind je hier.
"Als kind kreeg ik veel complimentjes van ouderen op straat," vertelt Rosie Coetsier. Met 'De Rossistische Podcast ' en haar boek 'ROS: De waarheid over roodharigen ontkruld' bundelt ze allerlei verhalen van roodharigen en experts. In ons radioprogramma Het Uur van de Waarheid vertelt ze over de misvattingen en clichés waarmee zij en andere roodharigen te maken krijgen.
"Wulps"
Rosie Coetsier had als tiener al last van seksualiserende clichés die gepaard gingen met haar rood haar, “aannames over wulpsheid in bed of grapjes over de kleur van mijn schaamhaar van jongens die er zelf nog geen hadden".
“Ik merkte dat ik eerder werd gezien als ‘de minnares’”. Die stereotypen merkte ze ook bij de ervaringen van andere roodharige vrouwen die ze sprak. “Ianka Fleerackers vertelde me dat sommige mannen geïntimideerd zijn, maar soms net ook aangetrokken. Ze weten geen weg met de fantasieën over roodharigen".
Om de herkomst van de mythe van de losbandige roodharige vrouw te achterhalen, sprak Coetsier met auteur en mederoodharige Jacky Colliss Harvey. Die dook in de geschiedenis van roodharigen. “Volgens Collis Harvey gaat dat terug tot mogelijks de middeleeuwen”, vertelt Coetsier. “Toen leden veel mensen aan rachitis.” Rachitis veroorzaakt zwakke botten. “Van roodharigen is bekend dat wij inwendig meer vitamine D aanmaken, waardoor wij ook van nature sterkere botten hebben.”
Van daaruit werd volgens die theorie de link gelegd naar aantrekkelijkheid en begeerlijkheid. “Ze hebben sterkere bekkens en zijn dus beter om u mee voort te planten. Dat is gegroeid tot: ze zijn aantrekkelijker, ze zijn wulpser, ze hebben meer bedpartners...”
Pijngrens
De pijngrens van roodharigen is ook niet onbesproken, ervaren ze nu meer of net minder pijn? “Ik heb daar met een specialist over gesproken, het antwoord is genuanceerd” legt Coetsier uit.
“We hebben een hogere pijngrens voor bepaalde pijnen, zoals elektrische, chemische en fysische stimuli. We kunnen er beter tegen." Voor thermische pijn ligt dat anders: "Voor alles wat met hitte en warmte te maken heeft, zouden we net een lagere pijngrens hebben".
Roodharigen zouden ook anders reageren op pijnstillers. “Bij de tandarts hebben we meer verdoving nodig, tegelijk hebben we minder verdoving nodig van opioïde pijnstillers zoals morfine of tradonal.”
Nog een opvallende bewering die Coetsier tegenkwam is dat roodharigen beter tegen alcohol en wiet kunnen. “Volgens één anekdotische studie zou het kloppen”, vertelt ze, “maar dat moet dus nog verder onderzocht worden.”
Pesten
Al die clichés over roodharigen leiden helaas vaak tot pestgedrag. "Als een roodharige zegt 'ik ben nooit gepest geweest', geloof ik dat niet", zegt Coetsier stellig. "Je bent op z'n minst geplaagd, je hebt sowieso met die opmerkingen moeten omgaan."
"Gij zijt ros, gij moet zwijgen", kreeg Coetsier wel eens te horen. Alle roodharigen die ze sprak, hebben wel eens te maken gehad met pestgedrag.
Pippi Langkous
Niet alle clichés over roodharigen hoeven negatief te zijn. Rosie Coetsier merkt dat sommige stereotypen ook een positieve kant hebben of zelfs speels kunnen worden omarmd.
“Ik weet niet of ik stereotypen leuk vind, maar ik denk wel dat ik er een paar ook heb geïnternaliseerd. Dat roodharigen avontuurlijker zijn en impulsiever,” vertelt ze. “Ik was wel net een avontuurlijk kind. Dus ik vind dat wel leuk. Pippi Langkous is ook mijn idool."
Ondanks het pestgedrag waar veel roodharigen mee moeten omgaan, ziet Coetsier ook positieve veranderingen. "Er is meer begrip, empathie en er is ruimte voor verhalen zoals die van roodharigen. Ik begrijp natuurlijk ook dat er veel ergere vormen zijn van discriminatie," sluit ze relativerend af.
