Ultrasporter Matthieu Bonne uit Bredene getuigt na extreme jungletocht: "Nog nooit zoveel pijn gehad tijdens een uitdaging"

Na een korte nachtrust blikt Bonne terug op de tocht door de beruchte Darién-jungle, tussen Colombia en Panama in Centraal-Amerika. "Vooraf had ik niet verwacht dat het zo lastig zou worden. Het was zowel fysiek als mentaal een enorme beproeving. Het terrein was erg uitdagend, met moerassen, rivieren, veel beklimmingen, steile afdalingen en modderstroken."

"Gelukkig hebben we de tocht met ons vieren tot een goed einde kunnen brengen. We konden echt op elkaar rekenen; teamwork was het allerbelangrijkste. We waren met 4 unieke karakters die goed op elkaar inspeelden."

"Iedereen had zijn zwakke momenten. Het was de bedoeling om elkaar erdoorheen te slepen, op te peppen en te motiveren. Zo kom je vooruit. Ik denk niet dat iemand zo’n uitdaging alleen kan volbrengen; daar heb je echt een team voor nodig."

"Op bepaalde momenten probeerde ik anderen te motiveren, maar als ik het zelf moeilijk kreeg, waren er weer teamleden die mij erdoorheen hielpen. Het was een geweldige ervaring."

Matthieu Bonne is bekend van zijn uitdagingen in de ultrasport: lopen, fietsen en zwemmen. Hij verbrak vorig jaar nog het wereldrecord lopen in 48 uur. Hij weet dus als geen ander wat afzien en pijn verbijten is.

"2 dagen voor de finish begonnen mijn voeten behoorlijk pijn te doen. Omdat we constant rivieren moesten doorkruisen, waren mijn voeten soms wel 12 uur aan een stuk nat, waardoor ze echt begonnen af te takelen. Dat verbeterde natuurlijk niet, want elke dag moest je die schoenen weer in."

"De laatste dag hebben we 15 uur aan een stuk gelopen. Dat was voor mij loodzwaar. Ik denk dat ik nog nooit zoveel pijn heb gehad tijdens een uitdaging. Maar we moesten doorgaan. De finish was in zicht en opgeven was met dit team simpelweg geen optie. We zouden met ons vieren aankomen, koste wat het kost."

"Met mijn voeten gaat het intussen beter. Gisteravond heb ik ze nog laten controleren door een arts in het ziekenhuis. Ze zijn goed verzorgd en vandaag ben ik er opnieuw voor een check-up. Ik ben erg dankbaar dat ik hier zo snel terechtkon. Het ziekenhuis ligt vlakbij onze verblijfplaats, wat erg handig is."

De tocht ging door een onherbergzaam gebied en vooraf werd er gewaarschuwd voor allerlei gevaren: giftige planten, wilde dieren en gewapende bendes die het gemunt hebben op migranten op weg naar de Verenigde Staten.

"Er waren zeker risico’s, maar we zijn grotendeels gespaard gebleven. Ik heb 3 slangen gezien, maar we zijn niet aangevallen. Bij Dries was er gedurende de nacht een mierennest in zijn tas en wandelschoenen ontstaan; hij werd wakker en zag overal mieren."

"Verder lag het gevaar vooral bij onszelf: we moesten gefocust blijven tijdens afdalingen en bij het oversteken van rivieren om niet uit te glijden. Gewapende bendes hebben we niet gezien. Integendeel, de mensen in de dorpjes waar we passeerden waren supervriendelijk."

"Er bestaat een misverstand over de route: de bekende migrantenroute ligt in het Noorden, terwijl onze tocht door het Zuiden ging. Dat is een volledig andere kant van het gebied. Het zou ook niet goed voelen om een sportieve uitdaging te doen op een migrantenroute."

Voor eten en drinken tijdens de jungletocht was het 4-tal op zichzelf aangewezen. "We moesten al ons eten voor 6 dagen zelf meedragen. We hadden droogvoeding bij ons die we kookten voor een warme maaltijd, en tussendoor aten we snacks."

"Omdat het hier erg warm is, waren isotone dranken en elektrolyten essentieel. Het is niet altijd eenvoudig om voldoende calorieën binnen te krijgen, want op den duur verlies je je eetlust."

"Toch moet je jezelf dwingen om te blijven eten, want als je reserves opraken, kun je niet verder. We hielpen elkaar herinneren om elk uur te eten en te drinken, ook wanneer we het zwaar hadden."