De Zeewijding in Zeebrugge is door Vlaanderen erkend als immaterieel cultureel erfgoed, een erkenning voor tradities die niet verloren mogen gaan. De Zeewijding bestaat dit jaar 100 jaar en is de enige in ons land die nog in de vorm van een processie wordt gehouden. "Centjes zijn er aan de erkenning niet verbonden, maar onze organisatie en traditie krijgt zo wel een gouden randje", zegt Kris Devolder, voorzitter van het Zeewijdingscomité.
Zeewijding in Zeebrugge erkend als cultureel erfgoed op 100e verjaardag: "Een gouden randje voor onze traditie"
Moonray Grunewald
Gepubliceerd:
"Wij zijn uiterst gelukkig met de erkenning", reageert Devolder. "Het is niet alleen een erkenning voor ons werk, de vrijwilligers en de traditie, maar ook een herkenning. De visserij leeft in Zeebrugge en de Zeewijding wordt gedragen door de hele gemeenschap."
Waar in andere kustgemeenten de verdween bij de jaarlijkse zeewijding, werd ze in Zeebrugge levend gehouden. Op de laatste zondag van juni vertrekt vanuit de Vrije Basisschool Roezemoes een stoet naar het Visserskruis, in de haven van Zeebrugge. Zo'n 150 Zeebruggenaren lopen mee.
In de stoet dragen kinderen kruisjes met de namen van overleden vissers. En figuranten beelden tafereeltjes van het vissersbestaan uit, zoals de wonderbare visvangst, de Dodendans en Op Hoop van Zegen. Aan het Visserskruis in de haven vindt dan een plaats, waarbij de pastoor een zegen uitspreekt over de zee, de vissersboten en iedereen die met de zee leeft en werkt.
100-jaar Zeewijding in Zeebrugge
De erkenning van Vlaanderen komt niet op een onbelangrijk moment: dit jaar viert de Zeewijding zijn 100e verjaardag. Het idee van een zeewijding kwam er in de moeilijke jaren na de Eerste Wereldoorlog, die een grote impact had op de haven en de vissersgemeenschap van Zeebrugge.
De haven was tijdens de Eerste Wereldoorlog namelijk een belangrijke uitvalsbasis voor de Duitsers. Bij hun terugtrekking brachten ze heel wat vernielingen aan in de haven, en de Zeebrugse vissersgemeenschap werd verscheurd. De gemeenschap en de haven werden heropgebouwd en in 1920 werd het allereerste vissersvaartuig met de letter Z gedoopt, de officiële start van Zeebrugge als volwaardige vissershaven.
Op zoek naar verbondenheid, bezinning en troost voor familieleden en kennissen van de op zee omgekomen vissers werd in 1926 een eerste keer de Zeewijding georganiseerd. En naast geloof en traditie draagt de zeewijding ook een vleugje bijgeloof in zich mee: voor vissers en familieleden is het een symbolische bescherming voor zij die dagelijks hun leven op zee wagen.
In 2014 werd de Zeewijding nieuw leven ingeblazen: er werden enkele volkse elementen toegevoegd aan de stoet, zoals tableaux vivants, karretjes met vis en een paardenkoets.
Erfgoed levend houden
2 keer per jaar kan de minister nieuwe tradities toevoegen aan de Inventaris Vlaanderen van het Immaterieel Cultureel Erfgoed, een overzicht van niet-tastbaar erfgoed in Vlaanderen. Denk aan de Last Post in Ieper, het telen van witloof en de Vlaamse gebarentaal. Naast de Zeewijding voegde de minister ook het zandstrooien in Lommel toe.
Iedereen die voor het eerst komt kijken naar onze Zeewijding is er echt van onder de indruk
Kris Devolder, voorzitter van het Zeewijdingscomité
"Centjes zijn er aan de erkenning niet verbonden, maar het is een gouden randje dat aan onze organisatie wordt aangebracht", zegt Devolder. "Ook geeft het ons wat meer bekendheid buiten Zeebrugge. Want iedereen die voor het eerst komt kijken naar onze Zeewijding is er echt van onder de indruk."
De Zeewijding vindt dit jaar plaats op 28 juni. Voor het 100-jarig bestaan van de traditie zal er dit jaar ook een speciale tentoonstelling zijn in de Sint-Donaaskerk in Zeebrugge.
Regionaal nieuws uit West-Vlaanderen
Gepubliceerd:
