Als ik de nieuwe Mumford & Sons hoor, ruik ik de festivalwei al

Minder dan een jaar na 'Rushmere' brengt de Britse groep Mumford & Sons opnieuw een album uit. Wie er (net zoals ik) in november bij was op hun concert in de AFAS Dome heeft live al een klein voorsmaakje gekregen van 'Prizefighter'.

De folkrockers vinden het warme water zeker niet opnieuw uit op dit 6e album. Ze herbevestigen vooral waar ze goed in zijn. 3 redenen om ter voorbereiding van hun show op Rock Werchter eens volledig naar 'Prizefighter' te luisteren.

Als je bij een quiz trefwoorden moet geven over Mumford & Sons, dan zouden 'banjo', 'meerstemmig', 'meezingbaar' en 'gitaarmuziek' zeker punten opleveren. De Britten zijn door die solide basis al ruim 15 jaar een populaire festivalact. Ze kunnen als geen ander een volle festivalwei, met zowel lovers als haters, mee op sleeptouw nemen.

Op dit 6e album is Mumford & Sons dicht bij dat muzikale DNA gebleven. Daardoor nestelen de nummers zich snel in je geheugen. Single 'Rubber band man' met de Ierse singer-songwriter Hozier (van 'Take me to church') is een instant hit.

De schurende meerstemmige samenzang op gitaren met invallende drums is vintage Mumford & Sons. Ook het muzikale huwelijk tussen Marcus Mumford en de rasperige Amerikaanse countryster Chris Stapleton op 'Here' werkt daardoor.

Qua thematiek zoekt Mumford & Sons het op vertrouwd terrein. Menselijke relaties zijn een onuitputtelijke bron van inspiratie. Aandoenlijk is 'Conversations with my son (gangers & angels)': een warme ode aan het ouderschap. "I end where you begin, with my hand over your heart", vat Marcus Mumford mooi samen.

Mumford & Sons is doorgebroken met energieke folkrock, waarop je spontaan begint te klappen en te springen. Dat ik daarbij op een volle festivalwei al eens tijdelijk een schoen verloren ben (de schuld van die vroegere trend om je veters niet te strikken), heb ik er altijd met de glimlach bijgenomen. 

De aanstekelijke banjo en mandoline zijn in volle glorie terug van weggeweest. Na een omzwerving langs indie-wegen – door een experimentele fase met elektrische gitaar (op 'Wilder mind') en piano (op 'Delta') – klinkt Mumford & Sons meer dan ooit als zichzelf.

Het klopt gewoon. Dan doop je een nummer toch met de glimlach 'The banjo song'. Die Britse humor toch. Voeg er wat 'hey's' en veel rijm in het refrein aan toe en je hebt een meezinger. 

De kracht van de banjo komt ook in 'Run together' mooi tot zijn recht. Het is een Mumford-klassieker in wording. Als openingsnummer bleef het in de AFAS Dome moeiteloos overeind. 

De banjo als opener, het meerstemmige refrein, de invallende drums, de aangroeiende melodie: een feest voor Mumford-fans. De albumcover met vlam weerspiegelt symbolisch het vuur dat de Britten met dit album aan de lont steken.

Bekijk de videoclip van 'The banjo song':

Staan op 'Prizefighter' dan enkel voorspelbare nummers? Wel, neen.

Vooral in de duetten met vrouwenstemmen waait er een frisse wind door het Mumford-repertoire. De man-vrouwdynamiek tussen Marcus Mumford en de Amerikaanse singer-songwriters Gigi Perez en Gracie Abrams werkt verrassend goed.

Zeker 'Badlands' met Abrams is een schot in de roos. De keuze voor deze jonge artiesten toont in welke toekomstrichting Mumford & Sons nadrukkelijk kijkt. 

Als muzikale buitenbeentjes vallen 2 nummers op door hun soberheid: 'Alleycat' en titelnummer 'Prizefighter'. Mumford zingt hier iets lager op ingetogen gitaren en strijkers. De jolige banjopret is ver weg. Op 'Stay' klinkt Mumford & Sons zelfs even als Snow Patrol.

Ontroeren doen de Britten met slotnummer 'Clover': een zachte en intieme gitaarballade die het beeld van een knetterend haardvuur oproept. "The chase is over, my love. Isn't normality a treat?".

Mumford & Sons is inderdaad thuisgekomen. De jacht is voorbij, de harten zijn veroverd. Tot op Rock Werchter, met gestrikte veters.