"Je bent van mij en je blijft van mij": ouders en zus getuigen hoe Naomi terechtkwam in spiraal van dodelijk partnergeweld

Voor het verhaal keren we terug naar april 2020. Op 1 april is Naomi 1 jaar samen met haar partner. Om 17 uur belt ze nog met haar moeder Cynthia. "Ik had niet het gevoel dat er iets was", vertelt zij. "'s Anderendaags om 12 uur heb ik teruggestuurd, en dan kwamen haar berichten niet meer aan."

Dat is niet normaal, benadrukt vader Ludwig. Ook haar zus Chloë begint zich zorgen te maken. Er wordt gesms't naar de partner van Naomi, maar die wuift de ongerustheid weg en laat weten dat Naomi na een ruzie naar een vriend of vriendin getrokken is. 

De volgende ochtend stuurt hij nog een sms naar Chloë: "Sorry zusje." Daarop besluiten Ludwig en Cynthia naar Zonhoven te rijden, waar het koppel woont. "Van hier tot in Zonhoven hebben we geen woord gezegd. We voelden dat we op iets gingen uitkomen." 

Een voorgevoel dat helaas realiteit werd: Naomi is dood. Geslagen en gewurgd door haar partner, vermoedelijk al in de vroege ochtend van 2 april. 

"Ik heb zijn berichten allemaal gewist, die waren zo pijnlijk om te lezen. Vooral dat 'Sorry zusje', toen had hij haar al vermoord en ik wist van niks", getuigt Chloë. 

"Wij denken dat Naomi gezegd heeft: 'Het stopt hier' en dat hij gezegd heeft: 'Neenee, ge zijt van mij, ge blijft van mij en dan is het maar op deze manier'. Zijn intentie was om Naomi geen toekomst meer te geven."

"Naomi zou dat nooit geloven, dat ze zo aan haar eind zou komen", klinkt het. En ook haar familie had nooit kunnen denken dat dit zou gebeuren. Wat wel duidelijk is: aan het dodelijk geweld ging een heel patroon vooraf. 

Van 'love bombing' aan het begin van de relatie, over jaloezie en controle tot geweld. 

In 'En nu is ze dood.' blikt de familie terug op de relatie. 

Al van in het begin was er geregeld ruzie, merkt haar vader. "Ik vond dat gek voor een jonge relatie, je zou juist heel verliefd moeten zijn. Maar het zat er geregeld al tegen."

Toch gingen ze snel samenwonen. Te snel, vond de familie ook toen al.  Nog eens enkele maanden later verhuisde het koppel, naar een huis in Zonhoven. Verder van haar familie, verder van haar vrienden. "Ze hadden zoveel ruzie, ik vond dat geen goed idee", blikt Cynthia terug. "We merkten dat ze minder vaak kwam", herinnert ook Ludwig zich. 

"Naomi besteedde graag aandacht aan haar uiterlijk, met mooie make-up, nette haren. Ineens was dat een probleem voor hem", vertelt ook Chloë. Zo weigerde haar partner ineens mee te gaan naar een etentje met Naomi, haar beste vriendin en haar partner, omdat Naomi een topje aan had. 

Op dat moment dacht de familie misschien nog dat het aan hen beiden lag. "Hij had de chance dat we ook soms zeiden: 'Is het allemaal zo erg?' Dat doet nu heel veel pijn, dat we het misschien niet altijd serieus genomen hebben."

Ook Naomi zelf had twijfels: "Ze voelde zich alleen, ze zei dat ze zich opgesloten voelde. En we hebben dat toen niet als een rode vlag gezien, maar telkens er een feestje met de familie was, belde ze juist ervoor dat ze niet kwam. Ze had dan ruzie gehad, en lag in bed. Nu achteraf denken we dat hij dat uitlokte, om haar af te sluiten van ons", zegt Cynthia.

"Naomi bleef thuis. Bij hem. In hun huis. In het hokje. Opgesloten", vat Chloë het samen. 

Hij was ook jaloers, op de band tussen Naomi en haar moeder, of tussen Naomi en haar zus. "Hij keek soms met een heel jaloerse blik." Toen dacht ze dat dat was omdat hij dat niet kende vanuit zijn jeugd, nu denkt Cynthia meer dat hij Naomi gewoon niet wilde delen. Een ervaring die ook Chloë had. "Als ik op bezoek was en ze kwam knuffelen en gek doen, kon hij daar niet tegen. Zijn gezicht zei alles."

Het escaleerde ook naar geweld. Minstens 1 keer, weet de familie. "Ze had een vuistslag op haar oog gekregen. En dan stuurde hij ook dadelijk: 'Sorry, ik ben zo niet, het is uit de hand gelopen. Ik vind het verschrikkelijk, ik heb er zo spijt van.' Ik zei toen: probeer er met elkaar over te praten en ga dan uit elkaar (...) Nadien hebben we daar ook nooit meer over gepraat, dat wilde ze niet."

Enkele dagen voor haar dood stuurde Naomi nog: 

Voel me gevangen

En mag gwn nimeer mezelf zijn

Die wil me zo precies claimen, verstikken, voel me in een kooi

Haar woorden werden helaas realiteit. 

8 maanden na de feiten stapt de dader uit het leven in de gevangenis. Daardoor zal er ook nooit een proces komen. 

Na zijn zelfmoord crashte Cynthia, omdat ze nooit meer antwoorden zou krijgen. "Ik wou hem nog eens face to face zien, als ik zelf sterker was", klinkt het. 

Haar man kijkt daar anders naar. Met een dubbel gevoel, dat wel. "Het was voor mij een soort opluchting, maar toch is het heel laf. Hij kon zelfs zijn straf niet uitdoen. Maar nu weet ik wel dat ik hem niet meer ga tegenkomen. Dat is beter."

Naomi is er niet meer, maar ook het leven van haar familie is helemaal verwoest. 

"Dit is niet hoe het had moeten zijn", vertelt Chloë sereen en beklijvend. "In alle grote en kleine dingen. Gaan uit eten met het gezin, dat klopt niet. Wij zijn 2 zussen en ineens ben ik maar alleen. Ze is voor altijd 25, ik ben die leeftijd al voorbijgestoken."

Er is niet alleen het gemis, er is ook een soort schuldgevoel. "Hadden we dit niet moeten voelen of zien?", vraagt Chloë zich af. 

Ook Ludwig en Cynthia zijn niet meer de mensen die ze waren, vertellen ze. "En dat heeft hij aangericht. Nu is het leven gewoon overleven", klinkt het bij Ludwig.

"Ik zal nooit wennen aan de dood van ons kind. Misschien wel aan de pijn, of beter gezegd, misschien zal ik accepteren dat die pijn er is. Maar de dood van mijn kind zal ik nooit accepteren", besluit Cynthia.