Juf Lore ging weer voor de klas staan na kanker: “Het voelde niet langer als mijn leven”

Met een klein hartje stapt Lore Daenen opnieuw haar school binnen na een zware kankerbehandeling. "Ik zette die stap vooral onder lichte druk van mijn omgeving", vertelt ze in het VRT 1-programma 'Lichtpuntjes tegen kanker'. "Mijn naasten wilden, met de beste bedoelingen, dat ik weer zou integreren en mijn oude leven zou oppikken."

Dat de sociale omgeving een cruciale rol speelt, bevestigt Katrijn Vanderweyden. Zij voerde bij de Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen onderzoek naar de terugkeer naar de werkvloer na een langdurige ziekte. "Het is essentieel dat de omgeving je op een positieve manier steunt, zonder te pushen", aldus Vanderweyden.

De confrontatie met de realiteit en de klas is voor Lore groot. "Tijdens mijn behandeling leefde ik in een cocon. De overstap naar een omgeving vol prikkels was heftig", legt ze uit.

Lore start voorzichtig met 4 uur lesgeven per week, als vervanging van een deeltijdse collega. "Maar zelfs die paar uur zorgden voor een overvloed aan indrukken. Ik werd meteen weer in de rol van 'juf Lore' geduwd, maar ik voelde me die persoon niet meer. Het voelde niet langer als mijn leven", vertelt ze geëmotioneerd.

Haar getuigenis is herkenbaar voor veel lotgenoten. "Een langdurige ziekte tast je identiteit aan", legt Vanderweyden uit. "Mensen komen vaak in een diepgaand bezinningsproces terecht. Dat kan ertoe leiden dat ze bewust voor hun oude pad kiezen, of er juist radicaal van afwijken."

Voor Lore is de steun van haar schooldirecteur doorslaggevend. Samen zoeken ze naar een manier waarop ze zich weer goed kan voelen in haar job. Geen overvolle klaslokalen meer, maar kleine groepjes leerlingen die ze extra zorg en ondersteuning biedt.

Volgens Vanderweyden is dit een schoolvoorbeeld van mensgericht leiderschap. "Leidinggevenden moeten via een open dialoog alles bespreekbaar maken. Alleen zo vind je een kader waarin de werknemer zich opnieuw comfortabel en veilig voelt."

Kleine aanpassingen maken voor Lore een wereld van verschil. "Ik doe geen toezicht meer op een speelplaats met honderd drukke kinderen, maar houd nu toezicht in de eetzaal bij een kleinere groep. Dat is veel rustiger."

Toch zijn zulke ingrepen niet in elk bedrijf even vanzelfsprekend. "Er bestaat een wettelijk kader met veel regels, maar de menselijke invulling is minstens even belangrijk", zegt Vanderweyden. "Het draait om nabijheid en vertrouwen."

Dankzij de flexibiliteit van haar school krijgt Lore de ruimte die ze nodig heeft. "Ik heb nu de tijd om me op mijn herstel te focussen en rustig na te denken over wie ik ben en wat ik wil. Zo kan die speelse juf Lore op een dag misschien echt terugkeren", besluit ze hoopvol.

Vanderweyden benadrukt dat die mentale ruimte essentieel is. "Mensen die terugkeren moeten weer leren geloven in hun eigen kracht. De juiste ondersteuning helpt hen om de motivatie te vinden en hun rol als werknemer stap voor stap weer op te nemen."