Als kind opgegroeid in Frankrijk en geboren politiek beest: wie is Boris Dilliès, nieuwe Brusselse minister-president?

"Oef, hij heeft ervaring." Zo kon je vanochtend de meeste reacties van de Brusselse ministers samenvatten toen de naam van Boris Dilliès viel als Bouchez' uitverkorene voor het Brussels minister-presidentschap. Want dat is alvast een feit: de 53-jarige Dilliès komt niet helemaal uit het niets. 

Hij is al bijna 10 jaar burgemeester van Ukkel en al meer dan 20 jaar schepen. Tussen 2014 en 2018 was hij ook al Brussels Parlementslid. En als jong veulen werkte Dilliès ook al op verschillende Brusselse kabinetten: tussen 1995 en 2000 bij staatssecretaris Eric André, van 2000 tot 2003 bij Brussels minister-president François-Xavier de Donnea.

Dilliès werd dan wel geboren in 'zijn' Ukkel, de Brusselse gemeente waarvan hij naar eigen zeggen elke hoek en straat kent. Maar hij groeide de eerste 10 jaar van zijn leven op in Vence, in het zuiden van Frankrijk. Zijn vader is een Fransman en Dilliès heeft daardoor nog altijd de dubbele nationaliteit. Al op zijn 8e werd hij gebeten door de politieke microbe, zo vertelt hij op zijn eigen website. "Toen wilde ik al de meetings van (de latere Franse president, red.) Jacques Chirac bijwonen."

Vooral zijn grootvader langs moederskant, die nauw samenwerkte met koning Leopold III en koning Boudewijn, toonde Dilliès de weg. Op zijn 15e - hij was dan al terug in België - sloot hij zich aan bij de jongerenafdeling van de liberalen, de Jeunes Réformateurs Libéraux. Hij werd er al snel voorzitter.

Dilliès ging politieke wetenschappen en internationale betrekkingen studeren, maar stelde zich al op zijn 21e kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen in Ukkel. Hij kwam uiteindelijk 5 stemmen te kort om verkozen te raken. Niet getreurd: in 1997 belandde hij via opvolging alsnog in de Ukkelse gemeenteraad.

Intussen was Dilliès bij Eric André aan de slag gegaan, een man die hij tot op heden als een van zijn mentoren beschouwt. "André was een briljante en warme man die mij zowel op menselijk als op professioneel vlak veel heeft bijgebracht. Hij heeft een aanzienlijke invloed gehad op mijn politieke carrière en op mijn leven." Ook zijn volgende werkgever, de Donnéa, maakte indruk op hem.

Dilliès bleef politiek actief, maar maakte vanaf 2002 een professionele zijsprong: hij ging voor uitgeverij Wolters Kluwer werken, stond nadien in voor de communicatie van Cercle de Lorraine en ging uiteindelijk lesgeven op de European Communication School.

Zijn politieke carrière kwam pas echt van de grond na de dood van Eric André. In 2005 werd hij schepen in Ukkel en ook de volgende legislaturen maakte hij deel uit van het gemeentebestuur. In 2014 werd hij bovendien verkozen als Brussels Parlementslid, waar hij voorzitter van de commissie Infrastructuur werd.

Hij stond zijn zitje daar af toen hij Armand De Decker eind 2017 kon opvolgen als burgemeester van Ukkel. Hij was dat tot deze ochtend, toen hij gebeld werd door Bouchez. Dilliès moest niet lang nadenken voor hij toehapte om de eerste liberale minister-president van Brussel te worden in 22 jaar. "Het is een eer en een grote uitdaging", zei hij vanochtend bij aankomst in het Brussels Parlement.

Nu is het afwachten of hij de verbindende rol als 'coach' en 'leider van een ploeg' op zich kan nemen die van hem verwacht wordt in het complexe ideologische kluwen dat de Brusselse regering heet. 

Hij deed vandaag al een poging door te benadrukken dat zijn gemeente niet het "Beverly Hills van Brussel" is, zoals volgens hem soms wordt beweerd. "Ook in Ukkel is de sociologie van sommige wijken sterk gevarieerd. (…) Nu ga ik aan de slag voor alle Brusselse gemeenten, en zeker de meest kwetsbare."

Tegelijk kan hij zijn eigen voorgeschiedenis moeilijk wegpoetsen. Zo is Dilliès altijd een tegenstander geweest van de fusie van de Brusselse politiezones, die door de federale regering wordt opgelegd en wordt uitgevoerd door zijn eigen partijgenoot Bernard Quintin. Om die reden onthield hij zich bij de stemming over de toetreding van de MR tot de federale regering. 

Ook was hij duidelijk geen fan van de 'Good Move'-ingrepen van Brussels minister van Mobiliteit Elke Van den Brandt (Groen), die diezelfde rol ook in zijn regeringsploeg zal vervullen. Hij kwam in 2023 met een eigen mobiliteitsplan om de gewestelijke plannen te counteren. "De filosofie van Good Move zult u niet in Ukkel zien", zei Dilliès toen.

Wel moest hij vorig jaar de duimen leggen in een rechtszaak die het Brussels Gewest tegen hem aanspande, nadat hij onrechtmatig fietsnietjes liet afzagen op een gewestweg in Ukkel. "Deze inbreuk over openbare orde is des te ernstiger omdat ze net is begaan door de overheid die over die orde moet waken (en dus ook over het respect van eigendom)", kreeg Dilliès ervan langs in het vonnis.

En zijn Nederlands? "Zeer slecht", gaf hij vanochtend zelf toe, "maar ik werk eraan." Nochtans suggereerde hij in mei vorig jaar nog met een stevige boutade dat Ukkel bij Vlaanderen moest aansluiten als Brussel een regering met PTB zou krijgen. 

"Vlaanderen wordt beter geleid, de werkloosheid ligt er lager en mensen voelen zich er veiliger", klonk het toen. Dat inhaalmanoeuvre zal hij nu zelf moeten waarmaken.