Dan toch geen 125 triatlons in 125 dagen: ultrasporter Chris Seynaeve uit Izegem annuleert recordpoging

Chris Seynaeve uit Izegem kondigde vorige zomer een volgend sportief doel aan, nadat hij eerder al de meedogenloze Marathon des Sables én de ijskoude 6633 Arctic Ultra had voltooid. "125 dagen aan een stuk wil ik een triatlon afwerken", verklaarde hij toen.

"De bedoeling is om in het zwembad van Izegem 3,8 kilometer te zwemmen, daarna een lus van 180 kilometer te fietsen om ten slotte thuis de loopschoenen aan te trekken voor een loop van 42 kilometer", vertelt Seynaeve. "En dat 125 dagen na elkaar."

Ondertussen heeft Seynaeve die plannen naar de vuilnisbak verwezen. "Ik had sponsors bijeengezocht en we waren het project opgestart", doet hij nu zijn verhaal.

"Voor alle onkosten en om zelf te kunnen leven, heb ik geld nodig. Want ik moet mijn zaak in de bouwsector on hold zetten, terwijl mijn vaste kosten wel doorlopen. Ik moet natuurlijk mijn familie kunnen onderhouden, anders zou ik misschien over 1 jaar zelf het goede doel worden."

"Ik rekende op zo'n 40.000 euro. Stel dat op het einde zou blijken dat ik geld overhad, dan zou ik natuurlijk ook het overschot aan het goede doel geven. Helaas kreeg ik nu, 10 weken voor de start van het project, te horen dat de sponsors het beoogde bedrag niet gaan betalen. Dat is een enorme klap." 

"Vooral omdat ik al jaren heel veel geld heb ingezameld of zelf geld heb gedoneerd voor het goede doel. Dat bedrag zal boven de 40.000 euro uitkomen als ik alles optel, maar dat was voor mij nooit een probleem. Ik wilde jongeren inspireren en vooral TEJO helpen, een organisatie die onmiddellijke mentale hulp biedt aan jongeren zonder wachtlijsten.

"Het doet mij enorm veel pijn dat wanneer ik voor het eerst in mijn leven eens geld vraag, ik die steun niet krijg."

Seynaeve heeft meteen ook alle voorbereidingen voor de recordpoging stopgezet. "Ik ben al maanden bezig. Overdag werkte ik en daarna trainde ik iedere dag tot 's avonds laat. Ik liep en fietste 's nachts, telkens in het donker. De voorbije 2 weken ben ik gestopt. Door het slechte nieuws kon ik gewoon niet meer trainen."

"Ik had een team rond me verzameld dat onder andere een website heeft opgezet, maar dat is nu allemaal voor niks geweest. Ik ben er ook nog altijd van overtuigd dat ik het record zou breken. Of evenaren vooral, want eens ik op gelijke hoogte zou zitten met de Duitser die nu het record heeft, zou ik stoppen. Die Duitser deed zijn poging ook voor het goede doel, ook voor jongeren, en ik wil niet 'beter' zijn, maar evenwaardig. Het gaat mij niet om het record, wel om het goede doel."

"Vanbinnen ben ik gebroken", zegt Seynaeve geëmotioneerd. "Echt waar, ik heb er hartzeer van. Ik ben het nochtans gewoon om met verliezen om te gaan, maar dit is iets anders. Op 21 maart, de dag dat ik normaal zou beginnen, ga ik misschien te voet naar Santiago de Compostella, maar dat weet ik nog niet. Het zou me mentaal misschien wel helpen."

Een ander evenement van Seynaeve, op 20 februari in Ardooie, gaat wel gewoon door: 'The Record Shows My Way'. "Op die avond ga ik mijn verhaal vertellen aan de hand van muziek. Ik kijk amper tv, want ik ben constant bezig, maar ik luister wel veel naar muziek en ben daardoor geïnspireerd geraakt."

"Ik heb het zelf nooit makkelijk gehad. Ik ben van chronisch pijnpatiënt tot de finish van de extreem zware 6633 Arctic Ultra en andere zware ultramarathons geraakt. Ik heb verschillende gezondheidsproblemen gehad en zelfs een paar keer een zenuwinzinking. Ik hoop tijdens die dagen mijn verhaal eens te kunnen doen en anderen te inspireren."